Κύριε διευθυντά
Διάβασα την επιστολή «je suis Charlie» που δημοσιεύθηκε στο φύλλο του Σαββάτου 17/1/15 και θα ήθελα να καταχωρίσετε και μερικές δικές μου σκέψεις σχετικά με το επίμαχο θέμα της ελευθερίας του λόγου, γιατί συχνά προκαλούνται συγχύσεις, επειδή δυστυχώς μέχρι σήμερα οι απόψεις των ανθρώπων διίστανται και θα διίστανται για πολλά χρόνια ακόμη.
Γράφει, λοιπόν, ο επιστολογράφος σας ότι «η ελευθερία του λόγου δεν είναι διαπραγματεύσιμη, η ελευθερία του Tύπου είναι πυλώνας του πολιτισμού μας». Θα διαφωνήσω ως προς αυτό κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου και θα πω το αυτονόητο. Αν η ελευθερία του λόγου είναι αδιαπραγμάτευτη, τότε οφείλει ο νομοθέτης να διαγράψει το άρθρο του ποινικού κώδικα που αφορά τη «λόγω εξύβριση» ως αναχρονιστικό πολιτισμικά και να επιτρέπει στον κάθε δημοσιογράφο να αποκαλεί τον πρωθυπουργό «μα…κα» (sic), χωρίς να τολμά ο δεύτερος ούτε να τον μηνύσει σεβόμενος την ελευθερία του λόγου των συμπολιτών του! Ο A. Einstein είπε κάποτε «δύο πράγματα στον κόσμο δεν έχουν όρια: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Για το πρώτο δεν είμαι και τόσο βέβαιος». Συνεπώς και κατά τον Einstein όλα τα άλλα έχουν όρια και φυσικά και η ελευθερία του λόγου. Και ποιος ορίζει τα όρια της ελευθερολογίας και ελευθεροτυπίας; Ασφαλώς ο νόμος. Περί αυτού φρονώ ότι δεν διαφωνεί κανένας. Διαφορετικά ο βίος των ανθρώπων θα ήταν αβίωτος, γιατί θα ίσχυε η φράση του Hobbes «homo homini lupus». Και επειδή εμείς οι νεοέλληνες έχουμε στο επίκτητο ιστορικά DNA μας την παρεξήγηση, σπεύδω να διευκρινίσω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι δίκαιη είναι η αγανάκτηση του κόσμου για το Charlie Hebdo, από κει και πέρα όμως είναι επικίνδυνο, υπό το κράτος της συγκινησιακής φόρτισης, να λέμε ότι στην ελευθερία του λόγου, γραπτού ή προφορικού, δεν υπάρχουν όρια. Είναι λάθος τραγικό και αλίμονο αν η ανθρωπότητα υιοθετήσει κάποτε τέτοιου είδους «δημοκρατικές και φιλελεύθερες» ιδέες. Ποτέ οι ακραίες συμπεριφορές δεν ωφέλησαν τους λαούς και θα τολμήσω να πω ότι ο πόλεμος είναι η πιο ακραία μορφή επίλυσης των διαφορών μας. Η ελευθερία έχει όρια και τα όρια αυτά τα βάζει η ίδια η φύση. Σκεφθείτε αυτό το τελευταίο για λίγο και ύστερα, αν δεν σας καλύπτει, μπορεί ο διάλογος αυτός, που τώρα ανοίγει, να επεκταθεί βάζοντας μέσα όχι μόνον τη φιλοσοφία του δικαίου, από την εποχή του «ο συ μισείς, ετέρω μη ποιήσης» του Κλεόβουλου του Ρόδιου (6ος αι. π.Χ.), όχι μόνον τις κοινωνιολογικές μελέτες και έρευνες, αλλά και την ίδια την πολιτική.
Παντελης Αφθονιδης – Φιλόλογος, πρώην λυκειάρχης
Αβεβαιότητα
Κύριε διευθυντά
Στη ζωή και σ’ αυτόν τον σύνθετο, πολύπλοκο και αλληλεξαρτώμενο κόσμο που ζούμε, η πραγματικότητα είναι σύνθετη, περίπλοκη και απρόβλεπτη και πρέπει να αποδεχθούμε ότι δεν υπάρχουν πουθενά βεβαιότητες. Κατά συνέπεια, οι βεβαιότητες που άκριτα διατυπώνουν πολιτικοί σχηματισμοί και ιδιαίτερα η ηγεσία και οι κομματικοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ, για απαρέγκλιτα θετική εξέλιξη κρίσιμων για τη χώρα μεταβλητών, μόνο κοινωνικοοικονομική αβεβαιότητα και πρόσθετους βαθμούς επικινδυνότητας προκαλούν. Αυτά ενισχύονται από την τακτική εκπομπής και διάχυσης νεφελωδών «θέσεων», οι οποίες παρέχουν τη δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ για «εύκολη» μετεκλογική αθέτηση υποσχέσεων και «συμβολαίων» (κοινώς «κωλοτούμπα» ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»). Αν, μετά μια ακανθώδη και ηρωική δοκιμασία η Ελλάδα, ως κοινωνία και οικονομία, επιλέξει τη διαφαινόμενη -αλλά μη ομολογούμενη- διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ με εμβληματική μια μεγαλειώδη «κωλοτούμπα» του, τότε:
Από τη μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει πράγματι επιτύχει τον κύριο κομματικό του στόχο που φαίνεται να είναι η κοινοβουλευτική εκταμίευση «νομιμοποιητικής πράξης» για τη δυνατότητα ακύρωσης οποιουδήποτε μεταρυθμιστικού βηματισμού συμβατού προς μια ανοικτή ευρωπαϊκή οικογένεια, η στατικότητα, ο συνεχής εγκλωβισμός και ο κομματικός έλεγχος της κοινωνίας και της οικονομίας, ενώ από την άλλη πλευρά, η κοινωνία και η οικονομία θα έχουν πράξει ένα κρίσιμο λάθος ιστορικής εμβέλειας, ακυρώνοντας την εξελικτική δυναμική αναβάθμισης της «θέσης» και της πορείας της χώρας εντός μιας καινοτόμου μετεξελισσόμενης Ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Δρ Σταυρος Ηλ. Καλογεροπουλος – Νέα Πεντέλη
Οι καραμπόλες
Κύριε διευθυντά
Στα θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα η χώρα μας δυστυχώς βρίσκεται στις πρώτες θέσεις για πολλούς λόγους, κυριότερος των οποίων είναι η μη τήρηση της απαιτουμένης αποστάσεως μεταξύ των τροχοφόρων. Η «καραμπόλα» (σύγκρουση πολλών αυτοκινήτων) γίνεται κυρίως για τον προαναφερθέντα ακριβώς λόγο, με τραγικά συνήθως αποτελέσματα όπως προ καιρού στα διόδια Σχηματαρίου, όπου χάθηκε αθλήτρια 21 χρόνων, αλλά και προ μηνών επίσης με πολλούς νεκρούς. Στα εγχειρίδια οδοποιίας υπάρχει μαθηματικός τύπος καθορισμού της αποστάσεως, επειδή βεβαίως δεν είναι δυνατόν κατά την οδήγηση να γίνονται υπολογισμοί, υπάρχει ο εξής απλός τρόπος / Ταχύτητα 60 – 70 – 80 χλμ. αναγκαία απόσταση από προπορευόμενο όχημα 60 – 70 – 80 μέτρα.
Με την ευχή να μην υπάρξουν άλλα θύματα, ας εφαρμόζουν οι οδηγοί αυτή την απλή μέθοδο.
Γιωργος Αλιμαντιρης – Χαλάνδρι
