Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαΐου και βλέποντας τον χάρτη της Ελλάδας χρωματισμένο κομματικά, παρατήρησα κάτι που απλά αναφέρθηκε ως φαινόμενο, δεν έλαβε όμως μετέπειτα καμία θέση στις ατέρμονες μετεκλογικές συζητήσεις των ειδημόνων του εκλογοαπολογισμού: τη σαρωτική άνοδο στη Θράκη μας, ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως τουρκικό… Δεν γνωρίζω αν η υπέρβαση της είδησης αυτής έγινε σκόπιμα ή μη. Γνωρίζω όμως ότι στη συγκεκριμένη περιοχή τα συμφέροντα της Τουρκίας καλλιεργούνται επιμελώς, όπως επίσης και ο αφελληνισμός των Ελλήνων πολιτών με μουσουλμανικό θρήσκευμα. Με την ανοχή και κάπου κάπου την παραχώρηση της κεντρικής μας διοίκησης.
Θυμάμαι δε αναπόφευκτα ένα γεγονός που με τάραξε πριν από χρόνια, όταν ειδικευόμενη στο Νοσοκομείο Παίδων είχα ακούσει η ίδια ένα παιδάκι 10 ετών Πομακόπουλο, να απαντά σοβαρά στην αστεΐζουσα ερώτηση του καρδιοχειρουργού που του έσωσε τη ζωή: «Αλή, αν γίνει πόλεμος Ελλάδας – Τουρκίας, με ποιους θα πολεμούσες;».
-«Mε τους Τούρκους, φυσικά»…
Σε μια χώρα που οι μισοί Eλληνες αγνοούν τις ιδιαιτερότητες των ακριτικών περιοχών, τους φόβους και τα προβλήματά τους, γίνεται εμφανές αργά αλλά σταθερά ότι δημιουργείται χώρος και συνθήκες διολίσθησης των εθνικών μας συμφερόντων προς άλλες αμφίβολες κατευθύνσεις. Η περίπτωση της Θράκης, δυστυχώς, είναι μία από αυτές. Το ερώτημα είναι: πώς μπορούμε να ενισχύσουμε τα αντανακλαστικά μας ως κοινωνία; Αν φυσικά πιστεύουμε ότι υπάρχουν κάποια κεκτημένα –υλικά και μη– τα οποία μας ενδιαφέρει να διαφυλάξουμε.
Μαρια Κουλουρη – Ιατρός – Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών
