Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος παρέδωσε το τελευταίο του μάθημα στους φοιτητές του. Τυχεροί όσοι το παρακολούθησαν. Και τυχεροί όσοι υπήρξαμε φοιτητές του. Καθηγητής ευφυής, με πάθος τόσο για το Δίκαιο όσο και για την Ιστορία. Καθηγητής με ήθος, με αγάπη για τον άνθρωπο. Καθηγητής ανοιχτόμυαλος, με ιδέες πρωτότυπες και παραδόσεις συναρπαστικές. Καθηγητής με προσωπικό ενδιαφέρον για τους φοιτητές του. Καθηγητής με το κύρος των παλαιών καθηγητών, αλλά ταυτόχρονα σύγχρονος, «ζωντανός» και προσιτός. Καθηγητής και ταυτόχρονα σπουδαίος δικηγόρος, υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συγγραφέας, παρεμβαίνων στα κρίσιμα θέματα της επικαιρότητας. Καθηγητής με έντονο ενδιαφέρον για την πολιτική (το Συνταγματικό Δίκαιο, άλλωστε, είναι το πλέον «πολιτικό» Δίκαιο, όπως μας έλεγε), τόσο δραστήριος και με τόση παρρησία, που μάλλον δεν θα του ταίριαζε το πρόσφατο (υπέρτατο αλλά «αποψιλωμένο») αξίωμα για το οποίο προτάθηκε. Παρ’ όλη την πολύχρονη εμπειρία του στη διδασκαλία, στη δικηγορία, στη συγγραφή, στην αρθρογραφία, δεν έχασε την ικανότητά του να ενθουσιάζεται. Δεν έχασε την ικανότητά του να θυμώνει. Πανεπιστημιακός δάσκαλος που κέρδισε τον σεβασμό, την εκτίμηση, την αγάπη των φοιτητών του. Θα λείψει. Μόνο από τη Νομική. Οι φοιτητές του θα τον παρακολουθούμε.
Μαρια Σταθατου – Δικηγόρος
