Κύριε διευθυντά
Δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που πρόσφυγες από τη Συρία έρχονται στην Ελλάδα για να βρουν προστασία από τον πόλεμο στη χώρα τους. Το 1860 με την επανάσταση των Δρούζων έγιναν εκτεταμένες σφαγές, κυρίως χριστιανών, στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, για τη σωτηρία τους κατέφυγαν στην Ελλάδα. Ο πρώτος σταθμός τους ήταν η Σύρος. Σε ένα αδημοσίευτο μέχρι στιγμής ημερολόγιο του Χρήστου Ευαγγελίδη, ιδρυτή του Ελληνικού Λυκείου στην Ερμούπολη και δασκάλου μεταξύ άλλων διάσημων προσώπων του Ροΐδη και του Βικέλα, βρίσκουμε εγγραφές που αναφέρονται στο γεγονός, όπως: «Κακαί εξ Ανατολής ειδήσεις. Πλήθος προσφύγων ενταύθα εκ Συρίας». Oπως διαβάζουμε στον τοπικό Τύπο, είχε συσταθεί ερανική επιτροπή για την περίθαλψη των προσφύγων υπό την αιγίδα του Μητροπολίτη Δανιήλ Κοντούδη. Ο ίδιος ο Ευαγγελίδης, πρόσφυγας κι αυτός, είχε καταφύγει στη Σμύρνη με τη μητέρα του μετά την Επανάσταση του 1821. Συγκινείται όταν μεταξύ των προσφύγων βρίσκει μια «συγγενή Θεσσαλονικέα εκ Βηρυττού μετά της θυγατρός αυτής».
Και ο Παναγιώτης Σούτσος συγκινήθηκε από τα γεγονότα στη Συρία και το μυθιστόρημα «Χαριτίνη ή το κάλλος της χριστιανικής θρησκείας» διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων.
Οπως βλέπουμε, την περίθαλψη των προσφύγων και τότε και τώρα την είχαν αναλάβει η Εκκλησία και η ιδιωτική πρωτοβουλία, ενώ το οθωνικό κράτος ήταν απόν, όπως περίπου και το σημερινό. Το 1860 ήμασταν ένα μικρό νεοσύστατο ανοργάνωτο κράτος, σήμερα, το 2016, ποια είναι η δικαιολογία μας για την ανοργανωσιά μας;
Μιχαηλα Καραμπινη-Ιατρου
