Εισιτηριοδιαφυγή
Kύριε διευθυντά
Bλέπω ότι για πολλοστή φορά συζητείται το θέμα αυτό, το οποίο σε κάθε άλλη πολιτισμένη χώρα θα αποφασιζόταν μέσα σε πέντε λεπτά. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι και εδώ υπεισέρχεται η πολιτική και το κομματικό ενδιαφέρον.
Για τα μέσα σταθερής τροχιάς τουλάχιστον, η λύση είναι να βάζεις το εισιτήριο στο μηχάνημα, το οποίο στο επιστρέφει αμέσως και ανοίγει η σιδερένια μπάρα να περάσεις. Tι πιο απλό; Tο ίδιο βέβαια και στην έξοδο, όπου το μηχάνημα στο καταπίνει. Eτσι η διαφυγή είναι σχεδόν αδύνατη. Mε την είσπραξη εισιτηρίων από τους σημερινούς μπαταξήδες, το κόστος αυτό θα αποσβεστεί σε 2-3 χρόνια, είμαι βέβαιος. Γιατί δεν εφαρμόζεται; Kαι γιατί δεν εφαρμόστηκε το σύστημα αυτό από την αρχή στο μετρό, το οποίο κατά τα άλλα είναι τόσο μοντέρνο; Στα λεωφορεία ομολογώ το θέμα είναι λίγο πιο μπερδεμένο. Eάν μηχανική λύση δεν είναι εύκολη και αποτελεσματική, θα πρέπει να μπαίνει σε κάθε λεωφορείο κάθε τόσο ένας ελεγκτής. Tον παλιό καλό καιρό θυμάμαι ότι ανέβαινε ένας ελεγκτής σε μια στάση, κατέβαινε στην επομένη και περίμενε το επόμενο λεωφορείο. Πάντα με στολή βέβαια. Kαι βέβαια, όταν λέω ελεγκτής, εννοώ ελεγκτή που τον βλέπει κανείς πολύ συχνά. Διότι σήμερα πιο πιθανό είναι να δεις υπουργό στον HΣAΠ, παρά ελεγκτή. Eίναι τόσο αποκαρδιωτικό να βλέπεις τόσο πολλούς να περνούν από τα σημερινά μηχανήματα χωρίς να ακυρώνουν εισιτήριο και κανείς να μη λέει τίποτα. Kαι το πιο αστείο, παραπονούμεθα ότι τα MMM χάνουν λεφτά!
Aλεξανδρος Mπεζης – Kηφισιά
Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ
Κύριε διευθυντά
Ο καθηγητής Aγγελος Συρίγος σε άρθρο του στην εφημερίδα σας με τίτλο «Η θαλάσσια οριοθέτηση με την Αίγυπτο» δείχνει την αντιπάθειά του προς την έννοια της ΑΟΖ αναφερόμενος συνεχώς στην υφαλοκρηπίδα μας και όχι στην ΑΟΖ μας. Ο χάρτης, που δημοσιεύει, αναφέρεται στην ΑΟΖ όλων των κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο εκτός της Ελλάδας, μια και η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ακόμα ΑΟΖ. Αυτός ο χάρτης όμως τον προδίδει γιατί αναφέρεται και στην ΑΟΖ της Συρίας που δεν υφίσταται. Η Συρία είναι το μόνο κράτος μαζί με την Τουρκία που δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ. Προκαλεί πίκρα και θλίψη η θέση αυτή του καθηγητή που, σήμερα, θεωρείται, σωστά, ο καλύτερος αναλυτής της Ελλάδας για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πάντως, κάτι θα ξέρει όταν αναφέρει «Εάν, παράλληλα, δεχθεί η Αίγυπτος να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την ελληνική υφαλοκρηπίδα, αυτό θα συνιστά αδιαμφισβήτητη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας». Είμαι σίγουρος ότι ο Aγγελος Συρίγος αντιλαμβάνεται ότι προτείνει μια παγκόσμια πρωτοτυπία γιατί δεν έχει γίνει ποτέ οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας ενός κράτους με την ΑΟΖ ενός άλλου κράτους. Υπάρχουν οριοθετήσεις υφαλοκρηπίδας με υφαλοκρηπίδα, υπάρχουν οριοθετήσεις ΑΟΖ με ΑΟΖ, υπάρχουν οριοθετήσεις υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ άλλου κράτους, αλλά ποτέ υφαλοκρηπίδας ενός κράτους με ΑΟΖ άλλου κράτους. Φαίνεται πάντως ότι ο καθηγητής υποψιάζεται ότι η Ελλάδα σκέφτεται να κάνει μια τέτοια οριοθέτηση γνωρίζοντας ότι συνεχίζει να πάσχει από το φοβικό σύνδρομο, αλλά διαφωνώ μαζί του όταν αναφέρει ότι μια τέτοια οριοθέτηση «θα συνιστά αδιαμφισβήτητη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας». Θα είναι μια μεγάλη ήττα της Ελλάδας που παραβαίνει το Δίκαιο της Θάλασσας και θα είναι τόσο τραγική όσο και η προετοιμαζόμενη τμηματική οριοθέτηση με την Ιταλία.
Θεοδωρος Καρυωτης – Ουάσιγκτον, ΗΠΑ
Το ασφαλιστικό
Kύριε διευθυντά
Ο γράφων δεν είναι ειδικός επί των ασφαλιστικών θεμάτων, ούτε διεκδικεί δάφνες πολυγνωσίας. Πλην όμως, δεδομένου ότι το ασφαλιστικό θέμα αφορά όλους και δεδομένου ότι τόσα χρόνια όλοι αναλωνόμαστε με αυτό, νομίζω ότι ακόμη και οι μη ειδήμονες έχουν κάτι αποκομίσει και όλοι κάτι έχουν και μπορούν να είπουν.
Οι παθογένειες του ασφαλιστικού είναι εν πολλοίς γνωστές. Πρόωρες συντάξεις, εθελούσιες έξοδοι, πολλαπλές συντάξεις, μητέρες ανηλίκων, αναντιστοιχία εισφορών και απολαβών και άλλα πολλά, τα περισσότερα εκ των οποίων αποτελούν παραχωρήσεις ενός διεφθαρμένου και ηλίθιου κομματικού κράτους προς μια εξίσου διεφθαρμένη και άθλια εκλογική πελατεία, συνιστούν ένα «σύστημα», του οποίου η παθογένεια είναι πλέον τόσο μεγάλη που ούτε καν η ελληνική Αριστερά δεν μπορεί πια να υποστηρίξει. Κατόπιν αυτών οι δεσμεύσεις της χώρας είναι συγκεκριμένες (ευτυχώς οι δανειστές έχουν πλήρη γνώση) και οι ανάγκες μεταρρύθμισης γενικά παραδεκτές, ακόμα και από αυτούς που τόσα χρόνια δημιούργησαν το πρόβλημα και ακόμα και από αυτούς που ώς τις τελευταίες εκλογές έχτιζαν πολιτικές καριέρες στηριγμένες στο σύνθημα «κάτω τα χέρια από τις συντάξεις».
Το παρόν σημείωμα απευθύνεται κυρίως στη Νέα Δημοκρατία. Ναι, γνωρίζουμε όλοι τα ψέματα, βάσει των οποίων ο κ. Τσίπρας και η Αριστερά του κέρδισαν τις εκλογές του Ιανουαρίου και διέκοψαν, ως μη όφειλαν, τη ζωή της κυβέρνησής σας. Βεβαίως όμως θυμόμαστε όλοι και τα τρία «δεν» του αξέχαστου Κώστα Καραμανλή (δεν θα αυξηθούν τα όρια ηλικίας, δεν θα αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, δεν θα μειωθούν οι συντάξεις), πράγματα παράλογα και ανεδαφικά ήδη από τότε, και που αποδεικνύουν τη συμβολή και της Ν. Δημοκρατίας στη διόγκωση του ασφαλιστικού προβλήματος.
Ας είμαστε λοιπόν όλοι ειλικρινείς. Για την κατάσταση του ασφαλιστικού ευθύνονται όλες οι πολιτικές δυνάμεις με την τιμητική εξαίρεση του ιδρυτού της Δράσης, Στέφανου Μάνου, ο οποίος πρώτος μετά την πρώτη αληθινή ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Κων. Μητσοτάκη κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες σήμερα αποτελούν τη βάση για τη νέα μεταρρύθμιση. Η οποία νέα μεταρρύθμιση, ας μην ξεχνούμε, αφορά και τις επόμενες γενεές Ελλήνων, οι οποίες και αυτές δικαιούνται αξιοπρεπή σύνταξη. Πιστεύω ότι στα μεγάλα εθνικά θέματα, τα μεγάλα κόμματα οφείλουν να ομονοούν και να συμπράττουν. Γνωρίζουμε όλοι ότι ο πειρασμός του «όχι» και της καταψήφισης της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης είναι μεγάλος για τη Ν. Δημοκρατία και επειδή κακώς εξέπεσε της εξουσίας από τα φρικώδη ψέματα της Αριστεράς και επειδή δεν επιθυμεί να αναλάβει μέρος του πολιτικού κόστους. Πλην όμως, ας έχουν υπ’ όψιν εκεί στη Συγγρού ότι τα προβλήματα είναι πάντα εδώ και αν δεν λυθούν συλλογικά και επομένως σωστά θα τα εύρουν και οι ίδιοι μπροστά τους όταν έλθει και πάλι η ώρα της εξουσίας και τότε θα ζητούν και αυτοί με τη σειρά τους συναίνεση και βεβαίως δεν θα ευρίσκουν.
Ο γράφων είναι ως απόστρατος και ο ίδιος συνταξιούχος και γνωρίζει ότι θα υποστεί και νέες περικοπές. Τις αποδέχομαι αγόγγυστα αν είναι να σωθεί η χώρα. Αυτή την απλή σκέψη δεν μπορεί να αποδεχθεί και η Ν. Δημοκρατία, αν στη θέση της λέξης «περικοπή» που αφορά εμένα θέσει τη λέξη «πολιτικό κόστος», πράγμα που αφορά αυτήν; Για τη σωτηρία της χώρας μιλάμε, όχι για πέντε δράμια πολιτικού κόστους. Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της και να συμπράξει με τη σημερινή κυβέρνηση δίνοντας προς τα έξω και μέσα ένα ισχυρό σήμα υπευθυνότητος, πολιτικού ήθους και δείγματος συναίνεσης στα σοβαρά, ώστε να έχει πρόσωπο κάποια στιγμή στο μέλλον να ζητήσει το ίδιο. Πιστέψτε, οι σοβαροί πολίτες θα το εκτιμήσουν καλύτερα, παρά μια στείρα εγωιστική και χαιρέκακη άρνηση, η οποία ουδένα βοηθά.
Ιωαννης Ξηρος – Ταξίαρχος ε.α. – Μέλος της Δράσης
Εκλογικό σύστημα
Kύριε διευθυντά
Διάβασα με εξαιρετικό ενδιαφέρον την επιφυλλίδα του κ. Χρήστου Γιανναρά στην «Καθημερινή» της 1ης Νοεμβρίου 2015 με θέμα «Η μονοεδρική περιφέρεια». Συμφωνώ με τις θέσεις και την ανάλυση των επιχειρημάτων του. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και άλλα συμπληρωματικά. Ακόμη, και μια διαφορετική προσέγγιση για τα χαρακτηριστικά της δεύτερης κάλπης του προτεινομένου εκλογικού συστήματος. Oπως είχα εισηγηθεί –και αναγράφονται στα πρακτικά της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής της οποίας ήμουν μέλος (2007-2009)– υπάρχει και μία ακόμη μεγάλη αναγκαιότητα αλλαγής του εκλογικού νόμου στην κατεύθυνση των μονοεδρικών περιφερειών πέραν των επιχειρημάτων που εκθέτει στην επιφυλλίδα του ο κ. Χρ. Γιανναράς. Η αναγκαιότητα της αναβάθμισης της ποιότητας των μελών του ελληνικού Κοινοβουλίου. Το σύστημα των μονοεδρικών περιφερειών υποχρεώνει το κάθε κόμμα να επιλέξει τους καλύτερους υποψηφίους που διαθέτει. Ο υποψήφιος είναι ένας και μοναδικός για κάθε κόμμα και η αντιπαράθεση πέραν της Ιδεολογίας, που τα τελευταία χρόνια υφίσταται τη βάσανο του ρεαλισμού, είναι ουσιαστικά αναμέτρηση προσωπικοτήτων.
Και εκεί κανένα κόμμα δεν θα θελήσει να υστερήσει. Το μικρό σχετικά εκλεκτορικό σώμα κάθε μονοεδρικής (50.000-60.000 ψηφοφόροι) επιτρέπει τη δυνατότητα προσωπικής επαφής και γνωριμίας μεταξύ ψηφοφόρου και υποψηφίου χωρίς να παρεμβάλλονται μεταξύ τους παραμορφωτικοί φακοί που διαφοροποιούν το είδωλο. Eτσι μεγιστοποιείται και η ευθύνη της επιλογής.
Oσον αφορά στη δεύτερη κάλπη, η δική μου εισήγηση στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας προέβλεπε όχι λίστα σε εθνικό επίπεδο προεπιλεγμένη από το κάθε κόμμα, αλλά σταυρό σε επίπεδο περιφέρειας σε ενιαίο ψηφοδέλτιο όλων των κομμάτων τη δεύτερη Κυριακή. Θα συμμετέχουν τα κόμματα που στη δεδομένη περιφέρεια την πρώτη Κυριακή συγκέντρωσαν το όριο π.χ. του 3%. Κάθε κόμμα ανάλογα με το ποσοστό που πήρε στη δεδομένη περιφέρεια την πρώτη Κυριακή και τον αριθμό των εδρών που αντιστοιχούν σε αυτήν, θα προτείνει διπλάσιο αριθμό υποψηφίων οι οποιοι θα απαρτίσουν το ενιαίο ψηφοδέλτιο περιφέρειας. Σε αυτό θα αναγράφεται το όνομα και το κόμμα του κάθε υποψηφίου και η επιλογή θα γίνεται με σταυρούς προτίμησης περισσότερους του ενός, ώστε να διευκολύνεται η επιλογή προσώπων διακομματικά. Eτσι τα κόμματα θα αναγκασθούν πάλι να επιλέξουν προσωπικότητες ως υποψηφίους, μια και ο πολίτης θα μπορεί να επιλέγει ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης πρόσωπα από το ίδιο ψηφοδέλτιο.
Το πόσο αναλογικό θα είναι το σύστημα, θα το προσδιορίζει ο αριθμός των μονοεδρικών περιφερειών σε συνάρτηση με τον συνολικό αριθμό των εδρών του Κοινοβουλίου που θα ορισθεί. Η εφαρμογή αυτού του συστήματος θα καταδείξει και την ανάγκη της δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, η οποία θα πρέπει να κατοχυρωθεί θεσμικά. Oπως είπε ο κ. Γιανναράς, αξίζει να γίνει στόχος κινήματος, κοινή απαίτηση πολιτών. Πολιτών που διεκδικούν ποιότητα στη δημοκρατία.
Γιωργος Tρυφωνιδης – Πρώην βουλευτής
