Μία πρόταση
Kύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό εκφράζονται ποικίλες απόψεις σχετικά με το δικαίωμα της συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας ή της συζύγου του πρωθυπουργού εάν θα πρέπει αυτή να εργάζεται, είτε με σχέση εξαρτημένης εργασίας είτε ως ελεύθερη επαγγελματίας. Μολονότι θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί μια τέτοια περίπτωση, εντούτοις, προφανώς εκ παραδρομής, δεν γίνεται πουθενά καμία μνεία, με αποτέλεσμα τις κατά καιρούς επαναλαμβανόμενες αντιφατικές θέσεις.
Ο ισχυρισμός ότι, για λόγους ισότητας με τις άλλες Ελληνίδες, η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας ή του πρωθυπουργού θα πρέπει να μην εγκαταλείψει την εργασία της, εάν καταστεί προεδρική ή πρωθυπουργική σύζυγος, είναι τουλάχιστον ανιστόρητος και εκτός πραγματικότητας. Ειδικότερα, εάν εργάζεται με καθεστώς εξαρτημένης εργασίας, θα μπορούσε να συμβεί το παγκοσμίως πρωτοφανές και παράδοξο γεγονός όπως π.χ. η σύζυγος του Προέδρου ή του πρωθυπουργού, βάσει του πρωτοκόλλου, θα πρέπει απαραίτητα να συνοδεύει τον πρόεδρο ή τον πρωθυπουργό σύζυγό της σε επίσημες συναντήσεις με αρχηγούς κρατών και εν συνεχεία την επομένη θα ήταν τουλάχιστον άκομψο να δέχεται υπηρεσιακής φύσεως εντολές ή ακόμη και παρατηρήσεις από τον προϊστάμενό της. Η προτεινόμενη από ορισμένους λύση της απόσπασης στο προεδρικό ή πρωθυπουργικό γραφείο είναι τουλάχιστον ατυχής, καθώς θα σήμαινε επανάληψη κοινών ακολουθούμενων μεθόδων, οι οποίες δεν θα έπρεπε ούτε κατά διάνοια να έχουν εφαρμογή στην περίπτωση της προεδρικής ή της πρωθυπουργικής συζύγου.
Η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας και η σύζυγος του πρωθυπουργού θα ήταν δυνατόν να επιτελούν κοινωνικό έργο, απαλλαγμένες νομίμως από τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις.
Χωρίς να απαιτείται συνταγματική διάταξη και προς αποφυγή διιστάμενων απόψεων και ατερμόνων συζητήσεων, είναι δυνατόν με έναν απλό νόμο να ορισθεί ότι τόσο η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας όσο και η σύζυγος του πρωθυπουργού, ευθύς με την ανάληψη των επίσημων καθηκόντων των συζύγων τους, ενδείκνυται να αναστείλουν κάθε επαγγελματική τους δραστηριότητα η οποία, αναστολή, θα πρέπει να έχει ισόχρονη διάρκεια με τη θητεία του Προέδρου ή του πρωθυπουργού, ο δε διαδραμών αυτός χρόνος να θεωρείται συντάξιμος.
Oσον αφορά τις λοιπές λεπτομέρειες, αυτές εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του κοινού νομοθέτη.
Ηλιας Κ. Κυπραιος – Πολιτευτής Δωδεκανήσου – Βρυξέλλες
Η εθνική συνεννόηση
Kύριε διευθυντά
Συνηθίζεται, όταν ο πρωθυπουργός επιστρέφει από ένα επίσημο ταξίδι του στο εξωτερικό, να ενημερώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τα αποτελέσματα των επαφών του με τους ξένους ηγέτες. Eτσι, όταν ο πρωθυπουργός επέστρεψε από το ταξίδι του στην Τουρκία, όπου είχε μεταβεί έπειτα από πρόσκληση του Τούρκου πρωθυπουργού, επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να τον ενημερώσει σχετικά. Oποιοι παρακολούθησαν τα στιγμιότυπα από τη συνάντηση των δύο ανδρών στο Προεδρικό Μέγαρο που μετέδωσε η τηλεόραση, διαπίστωσαν ότι σκοπός της επίσκεψης δεν ήταν μόνο η ενημέρωση του Προέδρου από τον κ. Τσίπρα, για τα όσα συζήτησε με τους Τούρκους αξιωματούχους. Ο πρωθυπουργός ζήτησε να συναντήσει τον κ. Παυλόπουλο και για έναν άλλο λόγο. Ηθελε να δημοσιοποιήσει τόσο την αίτηση – παράκλησή του προς τον Πρόεδρο για μια θεσμική παρέμβασή του στους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, προκειμένου να επιτευχθεί μια ευρύτερη στήριξη της κυβέρνησής του, όσο και τη δημόσια δέσμευση του Προέδρου ότι θα εργαστεί προς επίτευξιν αυτής της αναγκαίας εθνικής συνεννόησης!
Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας ήθελε να στείλει ένα καθαρό μήνυμα προς τον λαό: ότι δεν μπορεί μόνος του, και μάλιστα με μια ισχνή κυβερνητική πλειοψηφία, να αντιμετωπίσει ούτε τα οικονομικά προβλήματα ούτε τα εθνικά θέματα: το προσφυγικό, τα ελληνοτουρκικά, το Αιγαίο, το Κυπριακό και άλλα που απασχολούν τη χώρα και ανησυχούν όλους. Γι’ αυτόν το λόγο, χρειάζεται, όπως δηλώνει, και τη στήριξη από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η, μη αναμενόμενη, όψιμη δήλωση – άνοιγμα του κ. Τσίπρα προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, για την οποία μπορεί καθένας, για πολλούς λόγους, να διαφωνεί, αν δεν έγινε για λόγους καθαρά επικοινωνιακούς, θα μπορούσε να θεωρηθεί θετική, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα, χωρίς φυσικά αυτό να απαλλάσσει τον Τσίπρα από τα λάθη της κυβέρνησής του και τις ευθύνες που του αναλογούν για την καθυστερημένη επιλογή αυτής της αναγκαίας διεύρυνσης.
Σε κάθε περίπτωση, οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν και απειλούν τη χώρα επιβάλλουν την εθνική συνεννόηση μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων. Αυτό αποτελεί εθνική ανάγκη και για έναν ακόμη λόγο, όπως τόνισε και ο κ. Παυλόπουλος: «Για να μπορέσουμε με μεγαλύτερη ισχύ να απαιτήσουμε από τους εταίρους μας να τηρήσουν και εκείνοι τις υποχρεώσεις τους προς τη χώρα μας».
Ηλιας Μαλεβιτης – Δικηγόρος, πρ. βουλευτής
Δικαιοσύνη και αγάπη
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την επιστολή («Καθημερινή» 27-10-2015) του παλιού αγαπητού συμμαθητή, στο Ζ΄ Γυμνάσιο Παγκρατίου, Ιάκωβου Μαλδοχαίου Φριζή (τιμώ τη μνήμη του αείμνηστου πατέρα του, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού, που έπεσε ηρωικώς μαχόμενος το 1940, τέτοια εποχή) θα ήθελα να μου επιτρέψετε μια καλόπιστη παρέμβαση. Οι λαοί μας, Εβραίοι και Ελληνες, είναι από τους αρχαιότερους που απέμειναν σ’ αυτές τις ακτές της Μεσογείου. Συμβίωναν ειρηνικά, ελεύθεροι ή υπόδουλοι, ο καθένας στα πλαίσια του πολιτισμού του και των παραδόσεών του. Δεν ξεχνώ και κάποιες… διαφορές, που αναφέρονται στους Μακκαβαίους Δ΄.
Δεν γνωρίζω το Ταλμούδ. Γνωρίζω όμως την Παλαιά Διαθήκη, που του δικού σας λαού σοφοί μετέφρασαν στη γλώσσα του δικού μου λαού. Κάπου εκεί λοιπόν γράφεται: «…και εγεννήθημεν ως ακάθαρτοι πάντες ημείς, ως ράκος αποκαθημένης πάσα η δικαιοσύνη ημών και εξερρύημεν ως φύλλα δια τας ανομίας ημών, ούτως άνεμος οίσει ημάς» (Ησ. 64, 51). Οταν κάποιοι έγραφαν αυτά στην Αλεξάνδρεια, ένας άλλος στην Αθήνα, όχι πολλούς αιώνες πριν, έγραφε: «… ουδαμώς άρα δει αδικείν… ουδέ αδικούμενον άρα ανταδικείν δει ούτε, κακώς ποιείν ουδένα ανθρώπων, ουδ’ αν οτιούν πάσχη υπ’ αυτών» (Πλάτωνος Κρίτων 49 b5 – c10). Και πιο μετά κάποιος δικός σας δικός μας («… ζει δε εν εμοί Χριστός»), ο Παύλος, εδώ, πιο κάτω, στους Κορινθίους έγραψε εκείνον τον ανεπανάληπτο ύμνο της Αγάπης, αναλύοντας εκείνο το «αγαπάτε τους εχθρούς ημών, καλώς ποιείτε τους μισούντας υμάς». Ομως, κάποιος δικός μας σοφός, ο Σόλων, στους Αθηναίους υπενθυμίζει ότι: «το επαμύνειν, τοις αδικουμένοις» (αγνοεί τη λέξη «εκδίκηση»;).
O κόσμος σήμερα, όλος ο κόσμος, διψάει για δικαιοσύνη και αγάπη! Εμείς κι εσείς, που τόσο έχουμε υποφέρει από δουλείες, εξορίες και σφαγές, πρέπει να είμαστε πρωτοπόροι στο άγγελμα της δικαιοσύνης και της αγάπης, ακάματοι υπερασπιστές των, και διαγγελείς… όχι κοπέλια και βαστάζοι αλλότριων αμαρτιών… Κάποιος μεγάλος ηγέτης, μεγάλης χώρας, αναλογιζόμενος τις αμαρτίες της, έχει πει: «Τρέμω για τη χώρα μου, όταν σκέφτομαι ότι ο Θεός είναι δίκαιος»! Κάποιοι το ξεχνούν για τις δικές τους χώρες… Κάποιων ο κλήρος είναι να το θυμίζουν. Πρώτα στους εαυτούς των και μετά στους άλλους.
«Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται, ό γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίση».
Παν. Χρ. Καραγεωργος – Γεωπόνος
H εποχή των κρίσεων
Kύριε διευθυντά
Και μόνο στο άκουσμα της λέξης «κρίση», οι πρώτες σκέψεις που συνειρμικά γεννώνται στο μυαλό μας είναι «τα λιγοστά χρήματα», «η ανέχεια», «οι μειώσεις μισθών». Το φίλτρο υπό το οποίο πλέον αξιολογούμε τα ερεθίσματα που δεχόμαστε έχει την υπογραφή της οικονομίας και των οικονομικών, γεγονός δικαιολογημένο, άκρως ρεαλιστικό αλλά ταυτόχρονα και τόσο ελλιπές. Η λέξη κρίση (εκ του κρίνω) σταδιακά απώλεσε την πρωταρχική της έννοια, δηλαδή «τη διανοητική διεργασία που καταλήγει σε εκτιμήσεις, σκέψεις και αποφάσεις», και πλέον κατέχει την πρωτοκαθεδρία του καθημερινού μας λεξιλογίου ως περίφραση βέβαια, ως οικονομική κρίση.
Παραμερίζοντας την κρίση της οικονομίας και της τσέπης για λίγο, θα αποτελούσε γόνιμο προβληματισμό η αναζήτηση και άλλων μορφών κρίσεων, καθώς η πλήρης ίαση μιας χρόνιας ασθένειας επιτυγχάνεται με την εξάλειψη όλων των παθογενετικών παραγόντων της και όχι επιλεκτικά μόνο κάποιων. Eτσι, εξίσου σημαντικό σημείο κοινωνικής χωλότητας αποτελεί και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ατόμων, και είναι ιδιαίτερα οξύμωρο σε μια εποχή μάλιστα που η τεχνολογία τάσσεται υπέρ των ατόμων. Ωστόσο, η σύγχρονη «σοσιαλμιντιακή» εποχή έχει επιβάλει έναν ηλεκτρονικό τρόπο σκέψης, ο οποίος στηρίζεται στη συντομία, τη συντομογραφία και την ταχύτητα. Τρία χαρακτηριστικά τα οποία καταστρατηγούν τη διεξαγωγή ενός πραγματικού διαλόγου υπό συνθήκες γόνιμης σκέψης και προβληματισμού και με ταυτόχρονη ανταλλαγή επιχειρημάτων και συναισθημάτων.
Βαρύνουσας σημασίας αλλά και πιο οικεία στο άκουσμα παραφυάδα της ευρύτερης κρίσης αποτελεί η ανθρωπιστική κρίση, καθώς ο άνθρωπος αποτελεί το θεμέλιο και συνάμα το επίκεντρο μιας κοινωνίας. Ως ανθρωπισμός χαρακτηρίζεται «το σύνολο των ψυχικών και πνευματικών ιδιοτήτων που προσιδιάζουν στον άνθρωπο και τον διακρίνουν από τα ζώα» καθώς και «ο τρόπος συμπεριφοράς που (πρέπει να) επιδεικνύει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπό του». Αναλογιζόμενοι τη διττή ερμηνεία του όρου, εύκολα μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα πως τέτοιες εκδηλώσεις σήμερα απουσιάζουν τόσο από το ίδιο το άτομο όσο και στις κοινωνικές του αλληλεπιδράσεις με άλλα άτομα. Eννοιες όπως η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η συμπόνοια, ενώ κάποτε ήταν όχι μόνο αυτονόητες αλλά και ατομικό κτήμα των ανθρώπων, πλέον θεωρούνται είτε απαρχαιωμένες αντιλήψεις είτε ένδειξη αδυναμίας.
Συμπερασματικά, αξίζει να καταγραφεί και μια σπουδαία και τόσο επίκαιρη φράση, χιλιάδων ετών πριν, του Πρωταγόρα του Αβδηρίτη, κορυφαίου σοφιστή: «Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντως ως εστίν, των δε ουκ όντων ως ουκ έστιν», δηλαδή, «όλα καθορίζονται από τον άνθρωπο, πραγματική υπόσταση έχουν όσα βλέπει, όσα πιάνει και όσα αντιλαμβάνεται». Είναι έκδηλο πως η υφιστάμενη κρίση δεν αφορά μόνο στην οικονομία, αλλά επεκτείνεται εξίσου και στο άτομο ως κοινωνική και πνευματική οντότητα. Συνεπώς, το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση τέτοιων κοινωνικών φαινομένων είναι η εμφιλοχώρηση από πλευράς ατόμου της λογικής ενός αισθήματος υψηλής κοινωνικής ευθύνης τόσο ως προς τον εαυτό του όσο και ως προς τον συνάνθρωπό του. Το εγχώριο αυτοφυές φυτό που ονομάζεται φθόνος, καθώς και το βαρύγδουπο «εγώ», αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα έξαρσης και επέκτασης της κρίσης. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, όλοι τις ευθύνες μας και ας παραμερίσουμε για μια στιγμή το άκρατο εγωκεντρικό συμφέρον και αντ’ αυτού ας προβάλουμε το συλλογικό, το κοινό συμφέρον.
Kωνσταντινος Kωστας
