Κύριε διευθυντά
Ακόμη και στον νομικό μας κόσμο οι διατυπούμενες απόψεις σε σχέση με το αν η αποχή από τις εκλογές αποτελεί μια μείζονος σημασίας πολιτική πράξη που απονομιμοποιεί ή όχι ένα πολιτικό σύστημα διίστανται. Γι’ αυτό και ας παρακάμψουμε το νομικό σκέλος αυτής της υπόθεσης, αφού αποκλείεται, για να καταλήξουμε σε κάποια κοινή παραδοχή.
Και ας επικεντρωθούμε στο πολιτικό της μέρος. Η αποχή, από όποια οπτική και αν την αντιμετωπίσουμε, τελικά θα συμφωνήσουμε ότι συνιστά όντως ένα πολιτικός γεγονός και σε επέκταση και ένα κοινωνικό γεγονός. Από το οποίο ανακύπτει πρόβλημα κοινωνικής εμπιστοσύνης για μια ορισμένη πολιτική τάξη. Και εν προκειμένω, για τα υπάρχοντα κόμματά μας. Αν η αποχή γίνει οριακή σε μία εκλογική αναμέτρηση, αίρει τη στήριξή τους από την πλειοψηφία του εκλογικού μας σώματος. Και άρα θα περιέλθουν σε μια πολιτικά δυσχερέστατη θέση (τα κόμματά μας). Από το ανησυχητικά συρρικνωμένο λαϊκό τους έρεισμα. Η αποχή όμως έχει και μια άλλη πολιτική παράμετρο.
Λειτουργεί και ως ένα πολιτικό όπλο για μια κοινωνία που είναι αποφασισμένη να εξοβελίσει ειρηνικά από το πολιτικό της γίγνεσθαι τους διάφορους Γουλιμήδες. Τους διάφορους πολιτικούς πυγμαίους.
Από τους οποίους και ασφυκτιούμε αυτή την εποχή. Και ας μου επιτραπεί, με την ευκαιρία, να αναφερθώ και σε ένα άλλο θέμα. Οι χαρισματικοί πολιτικοί παραμένουν χαρισματικοί για ολόκληρη τη ζωή τους και όχι για τις τρεις-τέσσερις πρώτες δεκαετίες της. Για τον Αλέξη Τσίπρα τα σημειώνω αυτά, ο οποίος πέραν του να λαϊκίζει ασύστολα, δεν διαθέτει καμία άλλη πολιτική ικανότητα. Τον Καματερό με το νερό ανακαλεί πολλές φορές στη μνήμη μας.
Τακης Σουβαλιωτης – Χαλανδρίτσα Πατρών
