Κύριε διευθυντά
Η δημοτική γλώσσα μπήκε παντού. Τελευταία μπήκε και στα κάστρα της καθαρεύουσας, στη διοίκηση δηλαδή και στη νομική. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι εκεί υπήρχαν και υπάρχουν έννοιες που το νοηματικό τους εύρος είναι δύσκολο να αποδοθεί με πληρότητα από τη δημοτική γλώσσα. Π.χ. «κατ’ αντιμωλία δίκη», «υπαιτιότητα», «επίσχεση δικαιώματος», «αναίρεση» κ.λπ. Υπάρχουν σήμερα πολλά νομικά συγγράμματα γραμμένα στη δημοτική γλώσσα που παρουσιάζουν γλωσσική αρτιότητα, δίχως υπερβολές και ακρότητες. Είναι γραμμένα σε μια δημοτική δομημένη με συντακτική και γλωσσική επάρκεια, αρτιότητα και καλλιέπεια. Τέτοια έργα είναι του καθηγητή Κώστα Μπέη, του Γιώργου Μαγκάκη, του Ν. Χωραφά, του Απ. Γεωργιάδη και ιδίως το κλασικό σύγγραμμα «Αναίρεση» του καθηγητή της Πολιτικής Δικονομίας Λάμπρου Συνανιώτη. Το σύγγραμμα αυτό –Ευαγγέλιο της αναίρεσης– είναι γραμμένο σε μια δημοτική γλώσσα που αποτελεί γλωσσικό πολιτισμό. Νομική δημοτική καλοδουλεμένη, σφιχτοδεμένη, δίχως ακρότητες και υπερβολές, με καλλιέπεια, με γλωσσική επιβλητικότητα. Σε άλλο σύγγραμμα Οικογενειακού Δικαίου, γραμμένο σε δημοτική, ο συγγραφέας του αποδίδει τον όρο υπαιτιότητα με τη λέξη… φταίξιμο! Αυτός ο όρος, δομικό θεμέλιο και στο Ποινικό και στο Αστικό Δίκαιο, είναι αδύνατον να αντικατασταθεί με άλλον, νοηματικά ισοδύναμο και νομικά ταυτόσημο. Είναι από τους αναντικατάστατους στη Νομική Επιστήμη, όπως οι όροι «επίσχεση δικαιώματος», «υπερχειλής δόλος» κ.ά.
Γ. Σταραντζης – Δικηγόρος – Αθήνα
