Κύριε διευθυντά
O καθηγητής του Yale και αρθρογράφος σας κ. Στάθης Καλύβας στο πρόσφατο εξαίρετο σύγγραμμά του, «Καταστροφές και Θρίαμβοι, οι 7 κύκλοι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας», συγκαταλέγει (σελ. 290) μεταξύ των «κύκλων» «άνθησης» της νεότερης ελληνικής ιστορίας το εγχείρημα, με το Σύνταγμα του 1844, οικοδόμησης ενός «σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους» και μιας «προηγμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας».
Επιτρέψτε μου, αν και την επισημαίνει και ο ίδιος ο συγγραφέας (σελ. 68-70), να προσθέσω και να τονίσω την κάκιστη παράπλευρη ζημία που υποστήκαμε από τότε και απέτυχε το εγχείρημα. Με τον εκλογικό νόμο του Φεβρουαρίου 1844, οι επί Οθωμανών προεστοί της Ρούμελης, του Μοριά και των νησιών, όσο ήταν τότε η Ελλάδα, οι περισσότεροι οπλαρχηγοί ή καπεταναίοι του ’21, μας χώρισαν σε «αυτόχθονες» και «ετερόχθονες». Επέτρεψαν μόνο στους πρώτους να τους ψηφίσουν με την από τότε σταυροδοσία, εγκαινιάζοντας τον «πελατειασμό» για την προστασία τους από το κάθε άλλο παρά σύγχρονο κράτος που οικοδομήσαμε. Από τότε η Ελλάδα κατατάσσεται στα κατεξοχήν «πελατειακά» κράτη στη διεθνή πολιτική επιστήμη. Συγχρόνως οι ίδιοι αναζήτησαν και αυτοί με τη σειρά τους προστασία από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις για την επίτευξη των στόχων τους. Από 1825 μέχρι και το 1844 είχαμε απροκάλυπτα ρωσικό, γαλλικό και αγγλικό κόμμα. Τα φαινόμενα συνεχίζονται υπό διαφορετικές μορφές και σήμερα.
Δύο συνεπώς είναι τα αίτια που προκάλεσαν την από τότε γενικευμένη στο ελληνικό υποσυνείδητο αίσθηση υποτελείας και την, κατά καιρούς, «βαθιά λαβωμένη υπερηφάνειά» τους. Το των ξενικών επεμβάσεων διαπιστώνει και ο κ. Καλύβας (σελ. 301-302), υποτιμώντας όμως το εγχώριο.
Την εκμετάλλευση και από τα δύο αυτά αίτια της αίσθησης υποτέλειας από επιδέξιους δημαγωγούς τη ζήσαμε δύο φορές από τη μεταπολίτευση. Την τελευταία και πιο επικίνδυνη για το μέλλον του τόπου τη ζήσαμε τους τελευταίους 9 μήνες, μέχρι ο κ. Τσίπρας να αντιληφθεί ότι δεν είμαστε αποικία της Ευρώπης, αλλά μέλος της.
Σ. Στρατηγης
