Συσχετισμοί
Κύριε διευθυντά
Ενδιαφέρον έχει να δει κανείς τους συσχετισμούς που δημιουργήθηκαν κατά την ψήφιση των τριών μνημονίων από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Το πρώτο μνημόνιο ψηφίστηκε στις 6.5.2010 επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου από 172 βουλευτές από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ (2 από τα 5 κόμματα που συμμετείχαν τότε στη Βουλή). Το δεύτερο μνημόνιο ψηφίστηκε από την ίδια Βουλή επί κυβερνήσεως συνεργασίας (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. – είχε αποχωρήσει το ΛΑΟΣ) Λ. Παπαδήμου στις 13.2.2012 από 199 βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία (2 από τα 5 κόμματα που συμμετείχαν τότε στη Βουλή – με απώλειες και για τα δύο κόμματα). Το τρίτο μνημόνιο ψηφίστηκε στις 14.8.2015 από 222 βουλευτές, τους κυβερνητικούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (με απώλειες) και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, αλλά και πρώτη φορά από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης: της Νέας Δημοκρατίας, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ (δηλαδή 5 από τα 7 κόμματα της Βουλής, όπου τα 5 αυτά κόμματα μόλις στις εκλογές της 25.1.2015 είχαν λάβει συνολικό ποσοστό 88,25%!). Για άλλη μία φορά λοιπόν επαναβεβαιώθηκε (βεβαίως ύστερα από διεργασίες, δημοψήφισμα κ.λπ. που μεσολάβησαν) σε ποιο πλαίσιο θα κινείται η χώρα. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί έπρεπε να γίνουν εκλογές για συνεχίσει η χώρα την πορεία της στο ίδιο πλαίσιο. Οι αριθμοί –εκ των υστέρων βεβαίως– δείχνουν ότι έγιναν εκλογές προκειμένου το πλαίσιο αυτό να στηρίζεται από περισσότερους αριθμητικά βουλευτές και περισσότερα κόμματα (άγνωστο ακόμα πώς αυτό θα επηρεάσει τη στήριξη του πλαισίου από τους ψηφοφόρους – πολίτες). Για τον λόγο αυτό ίσως και το Eurogroup της 14.8.2015 φάνηκε να έχει τελικά διαδικαστικό χαρακτήρα. Από τους εσωτερικούς συσχετισμούς και διεργασίες θα κριθεί, μεταξύ άλλων βεβαίως, και το θέμα του χρέους τους επόμενους μήνες.
Κωνσταντινος Μ. Λιδωρικης
H γυναίκα του Kαίσαρα
Kύριε διευθυντά
Mερικοί αναφέρουν στα γράμματά τους την κλασική φράση: «H γυναίκα του Kαίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά πρέπει να φαίνεται και τίμια». Eχω όμως την εντύπωση ότι πολύ λίγοι γνωρίζουν την προέλευσή της. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να εξιστορήσω παρακάτω το πώς και το γιατί την είπε ο Kαίσαρ. Eίναι ιστορικά γνωστό ότι ο Iούλιος Kαίσαρ ήταν ένας πολύ έξυπνος και όμορφος άντρας καθώς και ένας φλογερός εραστής. O συνδυασμός αυτός των προτερημάτων του είχε σαν αποτέλεσμα πολλές Pωμαίες, παντρεμένες και μη, να γίνονται ερωμένες του. H μητέρα του, η Aurelia, μια γυναίκα τετραπέρατη, δυναμική και με σιδερένια πυγμή, που λάτρευε τον Iούλιο, ανησυχούσε μήπως τον σκοτώσει κάποιος απατημένος σύζυγος και γι’ αυτό τον πίεζε να παντρευτεί. Aυτός όμως δεν ήθελε τον γάμο, αλλά και δεν μπόρεσε να αντισταθεί όταν η πιεστική μητέρα του διάλεξε για γυναίκα του την Pompeia, που ήταν νέα, πολύ όμορφη, κοκκινομάλα με πράσινα μάτια και αριστοκρατικής καταγωγής. Δυστυχώς όμως η γυναίκα του είχε και πολλά μειονεκτήματα: ήταν χαζοχαρούμενη, επιπόλαιη, χωρίς πνευματικότητα και το χειρότερο απ’ όλα ότι ήταν ψυχρή στον έρωτα! Φυσικά ο ερωτιάρης Iούλιος δεν μπορούσε να ανεχτεί τα μειονεκτήματά της αυτά και ήθελε να τη χωρίσει, αλλά και δεν τολμούσε να αντιμετωπίσει την Aurelia που την είχε διαλέξει. Eτσι ζούσε στο ίδιο σπίτι με τη γυναίκα του, αποφεύγοντάς της, ενώ αυτή περνούσε τον καιρό της χαζολογώντας με μια παρέα από φίλες της. Kαι αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για περίπου πέντε χρόνια. Tην εποχή εκείνη οι γυναίκες στη Pώμη λάτρευαν μια ιδιόρρυθμη θεά, την Bona Dea, που δεν περιλαμβανόταν μεν στο Πάνθεον των θεών της Pώμης, αλλά ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες. H θεά αυτή διέθετε ένα μεγάλο ναό στα περίχωρα της Pώμης, στον κήπο του οποίου καλλιεργούσαν διάφορα φυτά από τα οποία οι Eξι Παρθένες (Vestal Virgins) παρασκεύαζαν σωτήρια φάρμακα για όλες τις γυναικείες παθήσεις και κυρίως για κάθε δυσλειτουργία που αφορούσε τις εγκύους και τις λεχώνες. Kάθε χρόνο γινόταν μια σημαντικότατη λατρευτική τελετή για τη θεά (εκτός του ναού της) με ιδιόρρυθμο τελετουργικό, κάτι δηλαδή σαν τα «μυστήρια» της κλασικής Eλλάδας. Στη γιορτή αυτή απαγορευόταν αυστηρότατα η συμμετοχή των αντρών. Kαι έφταναν στο σημείο να απαγορεύεται ακόμα και η παρουσία αρσενικών υπηρετών ή σκλάβων, για να μη «μολυνθεί» η θεά από το ανδρικό φύλο. Tη χρονιά που αναφερόμαστε, η τελετή αυτή θα γινόταν στο δημόσιο κτίριο που ήταν η κατοικία του Iουλίου Kαίσαρα, λόγω του ότι αυτός είχε τότε το πολύ μεγάλο αξίωμα του Urban Praetor. Φυσικά οικοδέσποινα και συνδιοργανώτρια θα ήταν η Pompeia. Eτσι και έγινε. H γιορτή διοργανώθηκε σωστά και ενώ προχωρούσε το τελετουργικό, εμφανίστηκε ο Publius Clodius, που ήταν άντρας μιας από τις ελαφρόμυαλες φίλες της Pompeia (και το ίδιο χαζός με αυτές) μασκαρεμένος σαν γυναίκα. Oμως η απάτη του γρήγορα αποκαλύφθηκε και έγινε ο… χαμός! Oλες οι γυναίκες διαμαρτύρονταν έντονα για την ύβριν και τη βλασφημία που έγινε στη θεά. Kαι ο μεν Publius Clodius συνελήφθη για την ιεροσυλία του, ενώ πολλοί πίστεψαν ότι και η Pompeia ήταν συνένοχη στην ακατανόμαστη πράξη. Aλλά από την εξονυχιστική ανάκριση, που έκανε ο ίδιος ο Iούλιος Kαίσαρ μαζί με τη μητέρα του Aurelia, αποδείχθηκε ότι η Pompeia ήταν αθώα, αν και ο πολύς κόσμος θεώρησε ότι μάνα και γιος μάλλον κουκούλωσαν το ανοσιούργημα. Πάντως ο Iούλιος Kαίσαρ άδραξε την ευκαιρία που αναζητούσε τόσα χρόνια και χώρισε τη γυναίκα του, χωρίς όμως και να την κατηγορήσει δημόσια. Kαι μάλιστα όταν ένας φίλος του τον ρώτησε αν η Pompeia ήταν πράγματι ένοχη και γι’ αυτό τη χώρισε, αυτός παραδέχτηκε ότι ήταν αθώα, αλλά δήλωσε ότι τη χώρισε γιατί «δεν αρκεί η γυναίκα του Kαίσαρα να είναι τίμια, αλλά πρέπει να φαίνεται και τίμια». Aυτή είναι η αλήθεια για τη φράση που έμεινε στην Iστορία.
Nικος Δυοβουνιωτης – Πολιτικός Mηχανικός – Kηφισιά
Το τέλος των ψευδαισθήσεων
Κύριε διευθυντά
Η μεγαλύτερη, σε προσωπικό επίπεδο, ενόχληση που προκαλεί στον κάθε νοήμονα πολίτη η «για πρώτη φορά αριστερά» διακυβέρνηση, είναι η βάναυση προσβολή της νοημοσύνης του.
Σήμερα αποκαλύπτεται ολοφάνερα, παρ’ όλη τη φανερή προσπάθεια που γίνεται με χαμηλών τόνων ανακοινώσεις, πως μόλις τώρα γίνεται πραγματική και σοβαρή διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους-δανειστές μας. Μόνο που τώρα είναι αργά. Με την οικονομία εντελώς διαλυμένη, τις τράπεζες ανάπηρες και την ύφεση να καλπάζει, ούτε αντοχές υπάρχουν ούτε αντιστάσεις μπορούν να προβληθούν από οποιονδήποτε διαπραγματευτή. Oσο για «κόκκινες γραμμές» και άλλα παραμύθια, ούτε λόγος. Τώρα καταπίνεις αμάσητο ό,τι σου σερβίρουν και λες κι ευχαριστώ! Μέχρι τώρα, επί εποχής του Dr Νάρκισσου και της μαγείας που εξέπεμπαν οι ανοησίες του και θάμπωναν τους αδαείς μαθητευόμενους μάγους του Μινίμου (τέως Μαξίμου), όλα γίνονταν για το θεαθήναι και την αυτοπροβολή του ουρανοκατέβατου εξωγήινου υπουργού μας. Με πολλή φανφάρα, μπούγιο και «σάλτσες» χάθηκαν πέντε μήνες σε –τάχα– σκληρές διαπραγματεύσεις (ουσιαστικά αερολογίες και θεωρίες), μόνο και μόνο για να δείξουν –φόρα παρτίδα και φουλ on camera– πως είναι τσαγκά παλικαράκια και καλύτεροι από τους… άλλους! Eτσι «σπούδασαν» διαπραγμάτευση στου κασίδη το κεφάλι. Δηλαδή του λαού!
Τώρα, αφού έσπασαν τα μούτρα τους πάνω στην αμείλικτη πραγματικότητα, προσγειώθηκαν ανώμαλα και –επίσης τάχα– διαπραγματεύονται το τρίτο μνημόνιο. Εκείνο το ζόρικο, το αριστερό. Με όρους που ουδείς πιστεύει πως είναι δυνατόν να υλοποιηθούν. Αφού έκαναν «γαργάρα» όλες τις βαρύγδουπες μεγαλοστομίες, που για χρόνια ξεστόμιζαν, αναιδώς και ανέξοδα, οι συριζάριοι υπουργοί υποδέχονται στα υπουργεία τους, φιλομειδέστατοι, τους χαμηλόβαθμους τροϊκανούς υπαλληλίσκους (έτσι τους αποκαλούσαν πριν), προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι.
Η κριτική δεν αφορά όσα γίνονται, τίρα-βίρα, τώρα. Στη ζούλα και τη μούγκα, αφού αυτά τα πράγματα γίνονται –και πρέπει– πάντα έτσι. Μας θυμώνει όμως η αμετροέπεια και ιταμότητα που στόλιζαν παλιά τους… προηγούμενους (μερκελιστές, ξενόδουλοι, προσκυνημένοι κ.λπ.).
Δυστυχώς, τα «δίδακτρα» που πληρώνει ο λαός προκειμένου να μάθει το συριζαίικο σκορποχώρι να κυβερνά είναι υπέρογκα. Και με αμφίβολα αποτελέσματα. Το θέατρο του παραλόγου που παρουσιάζει ο κυβερνητικός θίασος δεν προοιωνίζεται θετικά αποτελέσματα. Και να σκεφτεί κανείς πως η ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας δεν άρχισε ακόμη.
Αλεξ. Παπαδημητροπουλος – Πολιτ. μηχανικός
Ρύπανση υπεδάφους
Κύριε διευθυντά
Eνα διαχρονικό πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει το παραλιακό μέτωπο της Λάρνακας, και όχι μόνο, είναι η κατάσταση της περιοχής των αποθηκών καυσίμων και διυλιστηρίων (δρόμος Δεκέλειας). Αυτό που δεν φαίνεται είναι μια «…τοπική ρύπανση, η οποία εντοπίζεται στην επιφάνεια του υπόγειου υδροφορέα και σε βάθος από την επιφάνεια του εδάφους μεταξύ 0,5 – 1,5 μ…» όπως ο ίδιος ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, Νίκος Κουγιάλης, παραδέχθηκε σε απάντησή του ημερομηνίας 16 Ιουνίου 2014, ύστερα από ερώτηση ημερομηνίας 16 Ιανουαρίου 2014 που κατέθεσε ο πρόεδρος και βουλευτής Οικολόγων Γιώργος Περδίκης. Είναι θετικότατη εξέλιξη η μετακίνηση των κρατικών αποθηκών καυσίμων του ΚΟΔΑΠ από τη Λάρνακα, όμως θα πρέπει άμεσα να αρχίσει η διαδικασία αποσυναρμολόγησης όλων των δεξαμενών αποθήκευσης καυσίμων για να απελευθερωθεί το μεγαλύτερο παραλιακό μέρος του κόλπου της Λάρνακας. Στη συνέχεια, θα πρέπει να αρχίσει η διαδικασία πρώτα των μετρήσεων για να διαπιστώσουμε σε τι μέγεθος και μέχρι πού έχει φτάσει η ρύπανση και ακολούθως να αρχίσει η διαδικασία αποκατάστασης του περιβάλλοντος στην περιοχή. Η αποκατάσταση στο περιβάλλον της περιοχής θα πρέπει να καλύπτει τρία επίπεδα (τη θάλασσα, την παραλία και την ακτή), δηλαδή το έδαφος και υπέδαφος, καθώς επίσης και τα υπόγεια νερά. Oσον αφορά την οποιαδήποτε τουριστική ή άλλη ανάπτυξη στην περιοχή, θα πρέπει να γίνει αρχικά μια δημόσια διαβούλευση με τους πολίτες/κατοίκους της πόλης, να καταγραφούν ιδέες, σκέψεις, εισηγήσεις και προτάσεις τους. Στη συνέχεια θα πρέπει να τεθούν σε τοπικό δημοψήφισμα όλες οι προτεινόμενες επιλογές, όπου οι πολίτες θα έχουν τη δυνατότητα να αποφασίσουν οι ίδιοι για το είδος της ανάπτυξης που θα έχει η πόλη τους και ο παραλιακός κόλπος της Λάρνακας.
Σταυρος Χατζησαββας – Επαρχιακός γραμματειακός λειτουργός Οικολόγων Λάρνακας
