Kαταστροφική εκλογολογία
Κύριε διευθυντά
Η χώρα μας αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή οικονομική και ηθική κρίση. Είδαμε πολύ πρόσφατα τις τρομερές συνέπειες του δημοψηφίσματος, εις το οποίο μας οδήγησαν κάποιες κομματικές ισορροπίες και τριβές.
Το συμφέρον της πατρίδος έρχεται, δυστυχώς, πάντα σε δεύτερη μοίρα. Τώρα ακούμε μετ’ επιτάσεως ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι και αφιλοπάτριδες οδηγούν τη χώρα σε νέα εκλογική μάχη. Μόλις 6 μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές.
Eχουν συναίσθηση των επιπτώσεων στην οικονομία αλλά και στην καθημερινότητα των πολιτών;
Μάλλον έχουν, αλλά δεν τους ενδιαφέρει.
Αλλά και εάν η κάλπη δεν δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ποια η διαφορά από τη σημερινή κατάσταση; Τότε τι θα έχουμε κερδίσει και τι θα έχουμε χάσει από την απόφαση αυτή; Σκέπτονται τι θα λένε οι επόμενες γενεές για εμάς;
Δυστυχώς για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, δεν υπάρχει ελπίδα γι’ αυτήν τη χώρα.
Βλέποντας όμως τα στατιστικά γεννήσεων-θανάτων, βλέπουμε ότι και δημογραφικά δεν υπάρχει ελπίδα (1.1 – 6.3.2015 θάνατοι 26.000, γεννήσεις 15.500!). Και η κρίση θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των γεννήσεων. Και των οικιών ημών εμπιμπραμένων, οι πολιτικοί, αντί να εργάζονται εποικοδομητικά, ερίζουν με τον νου τους στο κόμμα και στην καρέκλα.
Δημητρης Βανδωρος – Πρ. διοικητής Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Αθηνών
Το κόστος της Γερμανίας
Κύριε διευθυντά
Σε άρθρο του που κυκλοφόρησε ευρύτατα στο Διαδίκτυο, ο Γερμανός πρώην αντικαγκελάριος Γιόσκα Φίσερ αναφέρεται στην «επιστροφή του κακού Γερμανού». Η κατακτητική, ωστόσο, διάθεση της Γερμανίας δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο. Προϋπήρξε κατά τους τελευταίους αιώνες είτε ως ιστορική νοοτροπία είτε ως αρρωστημένη ιδεοληψία. Μεταπολεμικά, τα κατακτητικά βιώματα της Γερμανίας προβλήθηκαν μέσα στην ενωμένη Ευρώπη, οδηγώντας στην «υποταγή» της. Το 1978, η Ευρώπη ύστερα από πρόταση του Δυτικογερμανού καγκελάριου Χ. Σμιτ προχώρησε στη σύσταση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος με την καθιέρωση του ECU και με την εγγύηση της Bundesbank. Αυτό σήμαινε για την Ευρώπη αντικατάσταση του δολαρίου από το γερμανικό μάρκο. Hταν μια πρώτη (οικονομική) νίκη των Γερμανών επί των άλλων κρατών της Ευρώπης μετά τις ήττες τους στους δύο παγκόσμιους πολέμους.
Επακολούθησε η επανένωση το 1990 με τη συναίνεση των Ευρωπαίων, παρόλο που κατά βάθος ανησυχούσαν ιδιαίτερα. Ο Φρανσουά Μιτεράν, ωστόσο, με φιλάρεσκη βεβαιότητα και πλάνη οικτρή, διακήρυσσε τον Νοέμβριο του 1989: «Δεν είμαι υποχρεωμένος να κάνω οτιδήποτε για να εμποδίσω την επανένωση. Οι Σοβιετικοί θα το κάνουν για μένα. Δεν θα επιτρέψουν ποτέ τη μεγάλη Γερμανία ακριβώς απέναντί τους». Ο Κολ, λοιπόν, «χρυσώνοντας το χάπι» στους Γάλλους με κάποιες οικονομικές παροχές (ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα), προχώρησε στην επανένωση της Γερμανίας. Eτσι, μια ενωμένη και ισχυρή Γερμανία, με τις γνωστές της ιδεοληψίες, ζωντάνεψε ξανά στο κέντρο της Ευρώπης.
Η τρίτη νίκη της Γερμανίας επί της Ευρώπης ήταν η συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), όπως εν συνεχεία αναμορφώθηκε από τη συνθήκη του Aμστερνταμ, πέντε χρόνια αργότερα. Στη συνθήκη του Μάαστριχτ καταργήθηκε η ρήτρα αλληλεγγύης με το πρόσχημα να μην επιβραβεύονται οι αποτυχημένοι. Συγχρόνως άρχισε η οικοδόμηση του ευρώ ως ακριβούς αντιγράφου του γερμανικού μάρκου. Παράλληλα, οι Γερμανοί επέβαλαν δραστικά μέτρα για τη συμμετοχή των νότιων κρατών στο νέο νόμισμα, εξουσιοδοτώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιβάλλει πρόστιμα στις απείθαρχες κυβερνήσεις. Παραβάτες όμως των αρχών αυτών δεν ήταν μόνον οι «απείθαρχοι» Νότιοι, αλλά και οι Γερμανοί και οι Γάλλοι. Eτσι, το 2004 ο επίτροπος για την Ενιαία Αγορά, ο Ολλανδός Φριτς Μπόλκεσταϊν, διαπίστωνε προστατευτικές πολιτικές (ενισχύσεις και επιδοτήσεις) από τις νότιες χώρες προς ορισμένες εθνικές τους εταιρείες. Την ίδια περίπου εποχή διαπιστώνεται πως Γερμανία και Γαλλία έχουν παραβεί τους όρους του Μάαστριχτ και η μεν Γαλλία εμφανίζει έλλειμμα 4,1% η δε Γερμανία 3,9% του ΑΕΠ. Βέβαια, κανένα μέτρο κύρωσης δεν τέθηκε σε κίνηση. Γιατί η «προτεσταντική ηθική» εφαρμοζόταν πάντοτε μόνο στους «διεφθαρμένους» Νότιους!
Κατά τα τρία χρόνια που ακολούθησαν την επανένωση της Γερμανίας, τα συνολικά ποσά τα οποία μεταβιβάστηκαν ώς το τέλος του 2003 από τη Δυτική στην Ανατολική είχαν ύψος 1,3 τρισ. ευρώ περίπου. Οι Γερμανοί αύξησαν τις κρατικές τους δαπάνες (για εργασία, παιδεία, υγεία, μεταφορές κ.λπ.) με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί στα ύψη ο πληθωρισμός της ενωμένης πλέον χώρας. Η Bundesbank αναγκάστηκε να αυξάνει σταθερά τα επιτόκια, για να σταματήσει τις πληθωριστικές πιέσεις. Στην πραγματικότητα, ο Κολ εξήγαγε το κόστος της επανένωσης και οι Eυρωπαίοι εταίροι της Γερμανίας υποχρεώθηκαν να μοιραστούν το φορτίο. Hταν άλλη μία νίκη της Γερμανίας επί της Ευρώπης.
Η σημερινή Γερμανία, εφαρμόζοντας στην αρχή της κρίσης μια πολιτική υψηλών επιτοκίων δανεισμού, εκμεταλλεύτηκε το παγκόσμιο οικονομικό «τσουνάμι» σε βάρος κυρίως των ευρωπαϊκών λαών του Νότου. Η υποταγή βέβαια της Ευρώπης και ιδιαίτερα του Νότου ολοκληρώνεται με τα διαβόητα «πακέτα διάσωσης». Με αυτά η Γερμανία κάλυψε τα χρέη των δικών της τραπεζών (κατά το έγκυρο Bloomberg έφταναν το ύψος των 547 δισ.). Με άλλα λόγια, οι τράπεζες του «συνετού» Βορρά και του «ηθικού προτεσταντισμού», κατά βάση η Bundesbank, καθώς και οι άλλες μικρότερες γερμανικές, δάνεισαν περισσότερα απ’ όσα μπορούσαν να διαθέσουν εν γνώσει της αδυναμίας εκτελέσεως των υποχρεώσεών τους. Στη συνέχεια κάλυψαν τις δικές τους ζημίες και τα χρέη τους με τους εκβιασμούς και τις «αφαιμάξεις» που επέβαλαν σε βάρος των λαών υπό το πρόσχημα της «διάσωσής» τους.
Σωτηρης Χατζηγακης – Πρώην υπουργός
Το νέο μνημόνιο
Κύριε διευθυντά
Το νέο μνημόνιο θα υλοποιείται από μια κατ’ όνομα αριστερή κυβέρνηση, με τη στήριξη των χθεσινών αντιπάλων και νυν συμμάχων της. Οι αγώνες των τελευταίων πέντε χρόνων, από τις πλατείες μέχρι το δημοψήφισμα, οδήγησαν στο πολιτικό λιντσάρισμα τον παλιό πολιτικό κόσμο. Στη χώρα έπαψε να υπάρχει δημοκρατία. Η δημοκρατία έχει τελειώσει και έχει αντικατασταθεί από έναν ιδιόμορφο ολοκληρωτισμό. Αν κανείς στοχαστεί σε βάθος θα αντιληφθεί ότι το σημερινό πολίτευμά μας είναι μια ιδιόμορφη «δικτατορία του ευρώ». O,τι και να ψηφίσει ο ελληνικός λαός, του επιβάλλεται ένας άγριος μνημονιακός νεοφιλελεύθερος μονόδρομος. Αυτό γίνεται όλα τα τελευταία χρόνια. Και όμως υπάρχει εναλλακτική λύση, που δεν έχει εξεταστεί, δυστυχώς, από πολιτική επιλογή.
Επομένως, όλες οι αριστερές δυνάμεις πρέπει να αγωνισθούν για να μην υπογράψει η κυβέρνηση ένα νέο τρίτο μνημόνιο, ενώ αν υπογραφεί, θα πρέπει όλα τα αριστερά στελέχη αυτού του τόπου να σταθμίσουν τη στάση τους, εκτιμώντας τις ευθύνες τους και τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στον ελληνικό λαό. Μιλάμε πλέον για μια εκρηκτική κρίση πολιτικής έκφρασης των χτυπημένων από την κρίση εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων
Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι η ρεαλιστικότατη επιλογή για την πατρίδα μας. Η δύσκολη αρχική περίοδος της εξόδου μπορεί να γίνει ευκολότερη, αν υπάρξει λαϊκή αποφασιστικότητα. Η ανάκαμψη που θα ακολουθήσει θα είναι η βάση για τη μεσοπρόθεσμη ανασυγκρότηση της χώρας. Πρέπει γρήγορα να προχωρήσουμε σε βαθιά μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού, δικαστικού και διοικητικού συστήματος, καθώς και σε αλλαγή των κανόνων της αγοράς. Οι επενδύσεις που χρειάζεται η χώρα μας πρέπει να βασίζονται στις εγχώριες δυνάμεις και όχι στις ξένες, καθότι τα επενδυτικά κεφάλαια από την αλλοδαπή παίζουν μόνο συμπληρωματικό ρόλο. Είναι ανάγκη οι αποτυχημένες ιδιωτικές τράπεζες να τεθούν υπό δημόσια διοίκηση, καθώς και όλοι οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας μαζί με όλη τη δημόσια περιουσία της χώρας να ελέγχονται από τον λαό. Η σιωπή είναι συνενοχή, δουλικό σκύψιμο του κεφαλιού στον οργουελιανό εφιάλτη. Αυτή την ώρα, οι ηγέτες της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, τα «αγριογούρουνα του χτες» όπως θα έλεγε ο Περικλής Γιαννόπουλος, διαμοιράζουν με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο τα ιμάτια της μικρής Ελλάδας, εκτονώνοντας τα από αιώνων ανθελληνικά απωθημένα τους, στέλνοντας στον Καιάδα τους εργαζομένους και στην κόλαση τον ελληνικό λαό. Χωρίς μεγάλα λόγια και ιδεοληψίες, ήλθε η ώρα να εμπνεύσουμε τον λαό, σε πρόγραμμα μάχης και προοπτική νίκης στο λαϊκό «Κίνημα της 5ης Ιουλίου.
Θεοδωρος Σταυροπουλος – Επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
H νέα γραμμή του μετρό
Kύριε διευθυντά
Aπό το δημοσίευμα του φύλλου σας της 4/7 πληροφορήθηκα ότι ο τέως υπουργός Mεταφορών κ.λπ. κ. K. Xατζηδάκης κατέθεσε ερώτηση προς τον διάδοχό του κ. Xρ. Σπίρτζη με την οποία του ζητά να πληροφορηθεί γιατί δεν προωθείται η κατασκευή της Γραμμής 4 του μετρό. O νυν υπουργός απήντησε αυτό που ίσχυε και επί υπουργίας του κ. Xατζηδάκη. Διότι δεν έχουμε τους απαιτούμενους πόρους.
Mε την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να πληροφορήσω τον κ. Xατζηδάκη ότι στις 3/6/2013 (αρ. πρωτ. 4346) υπέβαλα στον τότε πρωθυπουργό κ. Σαμαρά πρόταση την οποία είχα επεξεργαστεί με τη συνεργασία διεθνώς «γνωστών και μη εξαιρετέων» μελετητών, κατασκευαστών και τραπεζιτών, για την κατασκευή με αυτοχρηματοδότηση της Γραμμής 4, έναντι του δικαιώματος λειτουργίας του συνόλου του δικτύου για ορισμένο χρόνο, και αυτό με τη διαδικασία του δημοσίου διεθνούς διαγωνισμού.
H υποβολή της προτάσεως απευθείας προς τον πρωθυπουργό οφειλόταν στο μέγεθος του έργου, στην ιδιαιτερότητα του σχεδιασμού και στη συναρμοδιότητα διαφόρων υπουργείων, κατέληγε δε με τη δήλωση ότι είμαι στη διάθεση των αρμοδίων υπουργών του για μια «λεπτομερή παρουσίαση».
Σε αυτή την επιστολή δεν έλαβα ποτέ απάντηση, ούτε καν αυτό που ονομάζουμε «βεβαίωση λήψης», αλλά ούτε και ο κ. Xατζηδάκης φαίνεται να έλαβε ποτέ γνώση.
N. Προχωρης
