Το χωριό του «Οχι»
Κύριε διευθυντά
Οσυνταξιούχος Θ. Φορτώσης, κάτοικος του χωριού Κυριάκι Βοιωτίας, ζητεί δικαιότερη κατανομή των μέτρων και έχει απόλυτο δίκιο.
Ξεχνάει όμως ότι ο ίδιος βγήκε στη σύνταξη στα 55 του, με βαρέα και ανθυγιεινά ως ηλεκτροσυγκολλητής.
Ξεχνάει ακόμα ότι ως βαρέα και ανθυγιεινά θεωρούνταν περισσότερα από 100 επαγγέλματα, τα περισσότερα των οποίων ήταν κάθε άλλο παρά βαρέα και ανθυγιεινά.
Απλώς κάποτε είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη» ή μάλλον «μπάρμπα» κάποιον υπουργό.
Πράγματι, απαιτείται πιο δίκαιη κατανομή των μέτρων ώστε να πάψουν κάποιοι να γίνονται συνταξιούχοι στα 55 τους και κάποιοι στα 67 και να περιμένουν τη σύνταξη τότε για άλλα 2 χρόνια.
Δημητρης Σ. Κωνσταντινου
Δύο εγκέφαλοι
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας του Σαββάτου 13 Ιουνίου 2015 δημοσιεύθηκε σκίτσο του Δημήτρη Χατζόπουλου με δύο εγκεφάλους, που ο ένας έγραφε ΝΑΙ και ο άλλος ΟΧΙ. Εκ πρώτης όψεως είναι επιτυχημένο. Oμως ο σκιτσογράφος ως μη ιατρός δεν γνωρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν δύο εγκεφαλικά ημισφαίρια διαφορετικής λειτουργικότητας. Δεν θα αναφερθώ σε πολλές λεπτομέρειες, αλλά παραθέτω δεδομένο ότι οι αριστερόχειρες έχουν αναπτύξει λειτουργικά το δεξιό ημισφαίριο και οι δεξιόχειρες το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Oταν κάποιος συνάνθρωπός μας πάθει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο με πάρεση ενός χεριού και του σύστοιχου ποδιού, μεταξύ των πρώτων που ζητάει να πληροφορηθεί ο θεράπων ιατρός είναι αν ο πάσχων είναι αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας, για να εκτιμήσει τη λειτουργική βλάβη του εγκεφαλικού ημισφαιρίου. Αν η πάρεση αφορά τα αριστερά άκρα το αιμάτωμα είναι, φυσικά, στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου και αν ο πάσχων είναι αριστερόχειρας έχει αναπτύξει λειτουργικά το δεξιό ημισφαίριο και οι επιπτώσεις υγείας είναι τότε σοβαρότερες.
Γιαννης Πλακονουρης
Mια ιστορική παραποίηση
Κύριε διευθυντά
Το δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα στις 5 Ιουλίου επανέφερε ένα από τα πιο αβάσιμα κλισέ, επαληθεύοντας την ιδέα ότι η Ελλάδα ήταν η γενέτειρα της δημοκρατίας, με τη σύγχρονη έννοια του όρου. Ο όρος δημοκρατία αρχίζει να κυκλοφορεί στην Ελλάδα στα τέλη του έκτου αιώνα π.Χ., με μια έννοια κυρίως υποτιμητική, σε αμφότερες τις συνιστώσες της λέξης.
Από τη μία πλευρά, κράτος δεν σημαίνει γενικά «δύναμη», ως επί το πλείστον πιστεύεται, αλλά μάλλον αναφέρεται σε αυτήν τη μορφή της «δύναμης» που πηγάζει από, και βασίζεται στη χρήση βίας. Ο όρος «δήμος» χρησιμοποιείται για να δείχνει όχι το σύνολο του πληθυσμού, αλλά το μέρος αυτό του λαού, ακόμα και αν είναι πλειοψηφικό, το οποίο έχει ορισμένες απαιτήσεις. Η χρήση του όρου «δήμος» υπό την έννοια του λαϊκού καθεστώτος, δηλαδή της δημοκρατίας, είναι πολύ περιορισμένη. Aλλες μαρτυρίες του όρου «δήμος» εμφανίζονται ουσιαστικά ως αρνητικές εκτιμήσεις της δημοκρατίας. Εν ολίγοις, παρά την ακραία μεταβλητότητα των εννοιών, από τη μια πλευρά η δημοκρατία δείχνει την καταναγκαστική κυριαρχία, που ασκείται διά της βίας, το μέρος του λαού (ο όρος «δήμος», με δραστικό αποκλεισμό των γυναικών), ενώ από την άλλη, εκφράζεται η υπεροχή του στοιχείου, πιο σημαντικού ποσοτικά αλλά όχι ποιοτικά, του λαού.
Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις βασικές σημασιολογικές εκτιμήσεις, μπορεί κανείς να κατανοήσει τη στάση που έλαβαν οι δύο μεγαλύτεροι φιλόσοφοι του κλασικού κόσμου προς τη δημοκρατία: το υβρεολόγιο του Πλάτωνα, σύμφωνα με το οποίο η δημοκρατία είναι ένα «παντοπωλείο πολιτειών», στο οποίο ζουν μαζί χωρίς μια σαφή αρχή διαφορετικών μορφών πολιτικής οργάνωσης, παρά μια καθορισμένη μορφή διακυβέρνησης, και την πιο ήρεμη αλλά όχι λιγότερο αδιάλλακτη καταδίκη του Αριστοτέλη, ο οποίος υποδεικνύει τη δημοκρατία ως τη χειρότερη μεταξύ των καλύτερων μορφών διακυβέρνησης.
Δύο βασικές παραδοχές.
Η πρώτη είναι η ιστορική προέλευση της δημοκρατίας. Είναι προφανές πως ανιστόρητη και πολιτισμικά αβάσιμη συζήτηση είναι να θεωρεί κανείς την Ελλάδα ως το «λίκνο» της αυτο-κυβέρνησης του λαού στο σύνολό του.
Η δεύτερη είναι σχετική με μια επανεκτίμηση αξίας. Κάνοντας δεκτό ότι η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα, όχι μόνο αυτή εμφανίζεται σε μία έννοια εντελώς ανυπολόγιστη, σχετικά με την τρέχουσα έννοια του όρου, αλλά και συνοδεύεται από αιτιολογημένες αξιολογήσεις που θέτουν ριζικά σε αμφισβήτηση την πρωτοκαθεδρία της έναντι των άλλων μορφών διακυβέρνησης.
Η ιστορική και πολιτιστική ανοικοδόμηση μπορεί να βοηθήσει να θέσουμε ένα πρόβλημα, πάνω στο οποίο θα ήταν απαραίτητη μια συζήτηση σε βάθος.
Παίρνοντας ως σημείο αναφοράς το πρόσφατο ελληνικό δημοψήφισμα, είμαστε σίγουροι ότι αυτό είναι η πιο πειστική απόδειξη της «αρετής» αυτής της μορφής της διακυβέρνησης; Σε ποιο βαθμό μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πολλές δεκάδες σελίδες των προτάσεων γύρω από τις οποίες ο ελληνικός λαός κλήθηκε να αποφανθεί, έχουν διαβαστεί και κατανοηθεί από εκείνους που ψήφισαν;
Ή μάλλον το δημοψήφισμα ανέδειξε την αβυσσαλέα δυσαναλογία μεταξύ της τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης που είναι αναγκαία για να πάρει θέση ορθολογικά, και όχι απλώς συναισθηματικά, και την «ποιότητα» των απαντήσεων που συνοψίζονται στο εναλλακτικό «Οχι»-«Ναι»;
Alberto G. Benvenuti – Αρχαιολόγος
Στη χώρα των Λωτοφάγων
Κύριε διευθυντά
Χειρότερο και από τις πυρκαγιές είναι να μη μαθαίνουμε τίποτε από αυτές. Σε μια χώρα που έζησε τη βιβλική καταστροφή του 2007, εξακολουθούμε να δίνουμε ως άτομα, κοινωνία και κράτος πολύ μικρή σημασία στην πρόληψή τους με το αποτέλεσμα, όταν ξεσπούν, πάντοτε αυτήν την εποχή, με τη ζέστη και τους δυνατούς ανέμους, ως γνήσιοι επιμηθείς και λωτοφάγοι να τρέχουμε και να μη φτάνουμε.
Διερωτάται έτσι κανείς γιατί δεν υπάρχουν απαγορεύσεις κυκλοφορίας του κοινού και περιπολίες του στρατού, της αστυνομίας και των εθελοντών πυροπροστασίας για την προστασία των δασών σε 24ωρη βάση την εποχή αυτή, πριν μας βρει το κακό, και γιατί δεν καθαρίζονται έγκαιρα από τα ξερά κλαδιά και αγριόχορτα με ευθύνη των ΟΤΑ πριν έλθουν οι ζέστες; Τα σχετικά κονδύλια νομίζω ότι δίνονται και χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς από ανεύθυνους τοπάρχες. Για να μη μιλήσουμε για την ετοιμότητα των συστημάτων πυρόσβεσης, που δυστυχώς συχνά ανακαλύπτουμε ότι δεν λειτουργούν όταν τα χρειαζόμαστε και η φωτιά καίει τα πάντα στο πέρασμά της. Είναι δυνατόν να βλέπουμε στις τηλεοπτικές εικόνες πυροσβέστες να επιχειρούν χωρίς τη σχετική εξάρτυση (στολή, γάντια, μάσκα και οξυγόνο) μέσα στην πύρινη κόλαση; Προς τι να συζητάμε για πρόσληψη άλλων όταν δεν εξασφαλίζουμε τα στοιχειώδη σε αυτούς που ήδη υπηρετούν; Η φύση έχει μεγάλα περιθώρια ανάκτησης της δυναμικής της και του πρασίνου μέσα από τις στάχτες, όπως παρατηρούμε σε πολλές περιπτώσεις. Με μία προϋπόθεση, όμως, ότι δεν θα έλθει το κράτος και η ανθρώπινη παρέμβαση να παγιοποιήσει και να «νομιμοποιήσει» την καταστροφή με την αναγνώριση ως βοσκοτόπων και οικοδομήσιμων εκτάσεων των πρώην δασικών, όπως έχει γίνει συχνά στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να συντηρείται ο φαύλος αυτός κύκλος.
Ηλιας Κατσαρεας – Πρέσβης ε.τ.
Σκληρή απαγόρευση
Κύριε διευθυντά
Προσφάτως, το οικονομικό επιτελείο ανακοίνωσε ότι «επιτρέπεται» η έξοδος από τη χώρα με μετρητά αξίας 2.000 ευρώ κατ’ άτομο. Δεδομένου ότι πριν από την απόφαση αυτή δεν απαγορευόταν να ταξιδέψει κανείς με όποιο ποσό ήθελε –στον βαθμό που το δήλωνε εάν αυτό ξεπερνούσε τις 10.000 ευρώ και ταξίδευε εκτός Ε.Ε.– στην πραγματικότητα πρόκειται για σκληρή απαγόρευση, η οποία μάλιστα περιορίζει βασικές οικονομικές ελευθερίες που απολαμβάναμε ως μέλη της Ευρωπαϊκής Eνωσης. Το λυπηρό είναι ότι, παρά την κρισιμότητα της κατάστασης, η κυβέρνηση επιμένει στην προσφιλή της, γκεμπελικού τύπου, παραπληροφόρηση και μας «σερβίρει» ανερυθρίαστα τον περιορισμό της ελευθερίας μας ως δικαίωμα.
Βασιλης Μασσελος
Πρόκληση
Κύριε διευθυντά
Μείναμε εμβρόντητοι διαβάζοντας στον Tύπο ότι οι υπάλληλοι και οι ειδικοί σύμβουλοι των γραφείων του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως κ. Δραγασάκη –πέραν του παχυλού μισθού τους– εισέπραξαν για εργασία κατά τις εξαιρέσιμες ημέρες, ως και για νυχτερινή και υπερωριακή απασχόληση, κατά τον μήνα Ιούλιο, το όχι ευκαταφρόνητο ποσό των είκοσι έξι χιλιάδων τετρακοσίων (26.400) ευρώ. Και τα ερωτήματα που εγείρονται αβιάστως, είναι τα εξής: α. Η διακριτική αυτή μεταχείριση, την οποία οι δύο κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες επιφυλάσσουν στους… ταλαίπωρους υπαλλήλους τους, η εργασία των οποίων ασφαλώς δεν υπάγεται στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, συνάδει προς τις περί ισότητος διατάξεις του Συντάγματος της χώρας; β. Oταν το σύνολο των δημοσίων λειτουργών και συνταξιούχων της χώρας έχει υποστεί μειώσεις της τάξεως του 40%-60% και όταν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα έχασαν την εργασία τους είναι λογικό να δέχονται τέτοιες προκλήσεις; γ. Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας της χώρας, που τον περισσότερο καιρό του χρόνου εργάζονται τις Κυριακές και τις αργίες, αλλά και πολύ πέραν του κανονικού ωραρίου, έχουν εισπράξει έστω και ένα ευρώ, πέραν του γλίσχρου μισθού τους; Ωστε αυτή ήταν η ελπίδα που υποσχόταν στον πενόμενο ελληνικό λαό η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση του κ. Τσίπρα; Ποιος να τους πιστέψει πλέον ότι διαφέρουν από τους άλλους, όταν και αυτοί διορίζουν τα δικά τους παιδιά, και αυτοί φυγαδεύουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό εν μέσω κρίσεως, και αυτοί τις αποσύρουν απ’ τις τράπεζες λίγο πριν από την επιβολή των capital controls; Μήπως λοιπόν και αυτοί επιβεβαιώνουν τη λαϊκή παροιμία «άσπρα σκυλιά, μαύρα σκυλιά, όλοι οι σκύλοι μια γενιά»; Καημένη Ελλαδίτσα, περίμενε εσύ να βγεις από την κρίση!
Γεωργιος Κασσαβετης – Επισμηναγός (Ι) ε.α.
