Κύριε διευθυντά
Καθώς παρακολουθώ, όσο μπορώ και όσο καταλαβαίνω, τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας –αλλά και για την πατρίδα μας, σε διάφορα κέντρα της Ευρώπης– ξαναγυρίζουν, ξανά και ξανά, δύο εικόνες από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην πρώτη εικόνα, ένας Γερμανός αξιωματικός χαιρετά στρατιωτικά, με σεβασμό θα έλεγα, τους Ελληνες στρατιώτες που βγαίνουν από το οχυρό του Ρούπελ, στη Γραμμή Μεταξά, και παραδίδονται έχοντας εξαντλήσει τα πυρομαχικά τους, και τους επιτρέπει να κρατήσουν τα όπλα τους και τη σημαία τους, μέχρι να τους παραδώσει, προφανώς, σε κάποιο στρατόπεδο αιχμαλώτων.
Στη δεύτερη εικόνα, Φινλανδοί στρατιώτες, ντυμένοι στα λευκά, σχεδόν χωρίς να φαίνονται, αλωνίζουν κυριολεκτικά στις χιονισμένες πεδιάδες της πατρίδας τους αντιμετωπίζοντας τους επιτιθέμενους Ρώσους, που, τελικά αναγκάζονται να υποχωρήσουν με όχι και τόσο τιμητικό τρόπο. Μήπως θα έπρεπε κάπως να τα θυμηθούμε αυτά και να τα θυμίσουμε στους συμμάχους και «εταίρους» μας;
Διονυσης Α. Ζηβας – Αρχιτέκτων, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ
