Υπάρχουν και ποινικές ευθύνες
Κύριε διευθυντά
Το ποινικό αδίκημα της απιστίας διαπράττεται από τον δικηγόρο ο οποίος από πρόθεση ζημιώνει τα συμφέροντα του εντολέα του.
Απιστία διαπράττει και ο κάθε πολίτης που διαχειρίζεται ξένη περιουσία ή ξένη επιχείρηση, που με πρόθεση ενεργεί κατά τρόπο που επιφέρει ζημία στην περιουσία που διαχειρίζεται. Μια διαφορετική περίπτωση απιστίας, αλλά σε βαθμό κακουργήματος, διαπράττει ο «πληρεξούσιος» (δηλαδή ο κυβερνήτης ή άλλος εντεταλμένος κυβερνητικός αξιωματούχος, ο οποίος κατά τη διεξαγωγή υποθέσεων του εντολέα του (δηλαδή του κράτους) με πρόθεση ενεργεί κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει βλάβη στον εντολέα του. Βλάβη δεν είναι μόνο η οικονομική αλλά και η διατάραξη διεθνών σχέσεων της χώρας. Αυτά προβλέπει το άρθρο 151 του Ποινικού μας Κώδικα. Ειλικρινώς απορώ πώς ακόμη δεν κινήθηκε η Εισαγγελία, εν όψει της συμπεριφοράς των «πληρεξουσίων» του ελληνικού κράτους, οι οποίοι παραβιάζουν κατάφωρα την εντολή αυτών που τους έφεραν στην εξουσία και αντί να διαπραγματευθούν μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και εντός του ευρώ, οδηγούν τη χώρα και τους ανθρώπους της προς την κατεύθυνση των βράχων ή των λεγομένων «αχαρτογράφητων» υδάτων.
Μιχαλης Παναγιωτοπουλος – Δικηγόρος Θεσσαλονίκης
Μαθήματα των εφήβων
Κύριε διευθυντά
Πολλοί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό είδαν και θαύμασαν την πρόσφατη επιτυχία της εφηβικής ομάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών, η οποία κατόρθωσε να ανέβει στο υψηλότερο σκαλοπάτι του ευρωπαϊκού αθλητικού γίγνεσθαι. Σε άλλες εποχές, οι συμπολίτες πρωταθλητών κατεδάφιζαν μέρος των τειχών της πόλης των ως ένδειξη τιμής προς τους νικητές, πιστεύοντας ότι δεν χρειάζονται την προστασία των τειχών όταν ανάμεσά τους έχουν τόσο άξια άτομα. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι θα κάνουμε εμείς οι νεοέλληνες στην εποχή των capital controls και της εξευτελιστικής ασάφειας, και πώς θα αξιοποιήσουμε τη μεγάλη επιτυχία των νεαρών αθλητών μας;
Επειδή, σε αντίθεση με την πολιτική –και δη την πολιτική που βιώνει η χώρα τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια– ο αθλητισμός είναι η τέχνη της αλήθειας και επειδή η επιτυχία των νεαρών αθλητών μας βασίστηκε σε αρχές και ποιοτικά χαρακτηριστικά που ενδεχομένως να μην είναι ευθέως ορατά στους περισσότερους από εμάς, έχω να κάνω μία τολμηρή και ανέξοδη –για το Ελληνικό Δημόσιο– πρόταση: να εγκατασταθούν οι νεαροί μαζί με τους προπονητές τους στη Βουλή των Ελλήνων με τον όρο να παραδίδουν υποχρεωτικά και εντατικά μαθήματα προς όλους τους βουλευτές και τους άλλους υπαλλήλους του ιδρύματος, με δίδακτρα που θα πληρώνουν οι ίδιοι οι μαθητευόμενοι.
Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να διδάξουν στους ενοίκους της ελληνικής Βουλής για τις διαφορές μεταξύ ομάδας και αγέλης, για το άθλημα της συνέπειας και τις διαφορές της από το τσίρκο της κωλοτούμπας, για το πώς ορίζεται ένας στόχος και πώς πραγματικά επιτυγχάνεται, για το πώς κανείς παραδέχεται τα λάθη του και πώς τα διορθώνει χωρίς περιστροφές και παιδαριώδεις δικαιολογίες. Να αναλύσουν το πώς αποφεύγεται η αμετροέπεια και πώς καλλιεργείται η σύνεση, το τι σημαίνουν οι όροι σεβασμός στον αντίπαλο, αγώνας, υπομονή, για τη μεγάλη σημασία που έχει η υπακοή στους κανόνες/νόμους και το τι ακριβώς σημαίνει όταν οι βουλευτές –μεταξύ άλλων– καπνίζουν στο κυλικείο της Βουλής, καταπατώντας σχετικό νόμο που οι ίδιοι ψήφισαν! Παράλληλα, θα μπορούσαν να εξηγήσουν στον υπουργό Παιδείας ότι η επιτυχία, με τη μορφή της κοινωνικής αναβάθμισης την οποία ευαγγελίζεται, δεν θα έλθει ποτέ απομονώνοντας τους αρίστους στη διδασκαλία, έρευνα και καινοτομία ή διακοσμώντας τα πανεπιστημιακά όργανα με «αιώνιους» φοιτητές, οι οποίοι μένουν συνεχώς μετεξεταστέοι στις αρχές της αυτοπειθαρχίας και αυτογνωσίας. Ο προπονητής θα είχε ακόμα τη δυνατότητα να διευκρινίσει πώς ακριβώς θα αντιδρούσε ο ίδιος αλλά και οι φίλαθλοι όλης της χώρας εάν κάποιοι παίκτες του έλεγαν ότι «υποστηρίζουν μεν την εθνική ομάδα αλλά δεν θα ήθελαν να σκοράρουν» (κατά το «υποστηρίζω, αλλά δεν ψηφίζω»). Τέλος, και πάλι ο προπονητής, θα ήταν χρήσιμο εάν εξηγούσε ευγενικά στην κ. πρόεδρο της Βουλής πως, όταν διαπιστώσει ότι στη δική του ομάδα –πόσο μάλλον στις αντίπαλες ομάδες– δεν μπορεί να περάσει το ελπιδοφόρο στίγμα του, τότε έφτασε η στιγμή της έντιμης αποχώρησης.
Γιαννης Κουτεντακης – Κοσμήτορας ΣΑΦΑΑ, καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Αγροτική ανάπτυξη
Κύριε διευθυντά
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο (από το 1950 και μετά) σημειώθηκε στη χώρα μας μία συνταρακτική μεταβολή στην κατανομή και τη σύνθεση του πληθυσμού της. Ο αγροτικός και κτηνοτροφικός πληθυσμός της εγκατέλειψε ομαδικά την ύπαιθρο χώρα και εγκαταστάθηκε στις μεγαλουπόλεις, κυρίως στο λεκανοπέδιο της Αττικής, ασκώντας διάφορα αστικά επαγγέλματα (κυρίως ως εργάτες ή τεχνίτες οικοδομών), ή προσελήφθη, ως υπεράριθμος, στο Δημόσιο με τη συνδρομή του πελατειακού πολιτικού συστήματος. Συνέπεια του γεγονότος αυτού υπήρξε η ερήμωση της υπαίθρου χώρας και η κάθετη πτώση της παραγωγής γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το παθητικό εμπορικό ισοζύγιο της χώρας χειροτέρευσε σημαντικά, αφού τα περισσότερα γεωργικά προϊόντα εισάγονται πλέον από το εξωτερικό. Η οικονομική κατάσταση της χώρας εμφανιζόταν φαινομενικά ομαλή, χάρις στον υπέρμετρο δανεισμό της Ελλάδος από το εξωτερικό, τον οποίο όμως εξυπηρετούσε με καινούργιο δανεισμό, δεδομένου ότι τα έσοδα του κράτους δεν επαρκούσαν προς τούτο.
Αποτέλεσμα των ανωτέρω ήτο με την εμφάνιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η καταχρεωμένη οικονομία μας να καταρρεύσει, αφήνοντας πίσω της δυσβάστακτα χρέη, μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα και εκατομμύρια ανέργους. Κατόπιν του εγκριθέντος, με την τελευταία συμφωνία της κυβερνήσεως με τους εταίρους μας, ποσού των περίπου 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για επενδύσεις στη χώρα μας, θεωρώ ότι είναι ευκαιρία, ένα μεγάλο μέρος αυτού να χρησιμοποιηθεί για την αναζωογόνηση και ανάπτυξη της γεωργικής και κτηνοτροφικής μας παραγωγής με την κατάρτιση αντιστοίχων επενδυτικών προγραμμάτων.
Ενα τέτοιο πρόγραμμα θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να στηριχθεί στην αξιοποίηση ενός μέρους του πληθυσμού των ανέργων (ιδίως εκείνων που μετακινήθηκαν από την ύπαιθρο προς τα αστικά κέντρα, είναι ακόμη σχετικά νέοι και επιθυμούν να γίνουν αγρότες) στους οποίους το κράτος θα συμπαρασταθεί οικονομικώς, παρέχοντας αγροτικά και στεγαστικά χαμηλότοκα δάνεια με μακρά περίοδο χάριτος, καθώς και άλλα μέσα, με σκοπό: 1) Την ανακαίνιση των κατοικιών τους στην ύπαιθρο. 2) Την αγορά εγκαταλελειμμένων ήδη αγροκτημάτων για τη δημιουργία βιώσιμων γεωργικών και κτηνοτροφικών μονάδων, εφόσον δεν διαθέτουν τέτοιες οι ίδιοι. 3) Την αγορά του αναγκαίου σχετικού εξοπλισμού. Περαιτέρω, απαιτείται η υποβοήθηση της πολιτείας, ώστε κατά τρόπο οργανωμένο και αποτελεσματικό (π.χ. σύσταση υγιών συνεταιριστικών οργανώσεων) να διαθέτουν στην αγορά εύκολα και επικερδώς τα προϊόντα τους.
Η γεωργία στην Ελλάδα, λόγω του κλίματός της, διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών, το οποίο πρέπει να εκμεταλλευθούμε, ώστε αυτή να αποτελέσει σοβαρό παράγοντα της οικονομίας μας, μειώνοντας σημαντικά την ανεργία και το παθητικό εμπορικό ισοζύγιο. Τέλος, θα πρέπει να τονισθεί, ιδιαιτέρως, ότι ο αγροτικός πληθυσμός αποτελεί το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας μιας χώρας, είναι η κύρια πηγή ανανεώσεως και αυξήσεως του ανθρώπινου δυναμικού αυτής, συντελώντας αποφασιστικά στην επιβίωση του έθνους.
Νικολαος Γ. Παπακωστας – Αθήνα
Το μίσος του κ. Σόιμπλε
Κύριε διευθυντά
Δεν μπορώ να καταλάβω το μίσος που εκφράζει για την Ελλάδα και τους Ελληνες ο υπουργός των Οικονομικών κ. Σόιμπλε. Ωστόσο, συμπεραίνω ότι έχει σχέση από την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το συμπέρασμά μου είναι ότι ο πατέρας του στον πόλεμο πήρε μέρος με τα γερμανικά στρατεύματα εισβολής στην Ελλάδα, τόσο κατά την είσοδό τους στα φυλάκια της γραμμής Μεταξά, όσο και στη μάχη της Κρήτης, όπου οι απώλειες των Γερμανών ήταν τεράστιες. Πρέπει συγγενής του Γερμανού υπουργού κ. Σόιμπλε να έχει φονευθεί στην Ελλάδα, αλλά το τίμημα της απώλειας του συγγενούς του κ. Σόιμπλε ήταν, αν θυμούνται οι αναγνώστες της εφημερίδας αυτής, ότι για κάθε φόνο Γερμανού πενήντα Ελληνες έπρεπε να κρεμαστούν στις τηλεφωνοκολόνες. Αυτή η υπερβολική εκτίμηση της απώλειας, κατά την άποψή μου, συνεχίζεται στη στάση που τηρεί ο κ. Σόιμπλε έναντι της Ελλάδας και των Ελλήνων γενικώς.
Παναγιωτης Γ. Φουγιας
Ευθύνες της Τράπεζας της Ελλάδος
Κύριε διευθυντά
Οι διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος κατά την τελευταία 20ετία έχουν πελώριες ευθύνες, διότι επέτρεψαν στις τράπεζες να χορηγούν αφειδώς και με αδιανόητη απλοχεριά δάνεια χωρίς αντίστοιχες εγγυήσεις. Αντί να δίνουν δάνειο για ποσό αντίστοιχο του 10% (εφόσον ο δανειζόμενος είχε το 90%) γινόταν το ακριβώς αντίθετο. Μάλιστα, όλοι θυμούνται τις τεράστιες αφίσες στις τράπεζες, που καλούσαν τον κόσμο να πάρει δάνεια (βλ. διακοποδάνεια κ.λπ.). Με τα δάνεια αυτά οι ξιπασμένοι και ελαφρόμυαλοι νεοέλληνες αγόρασαν Mercedes, BMW, Cayenne κ.λπ. Αντίθετα, όλες οι τράπεζες (με ανύπαρκτη εποπτεία της Τρ. Ελλάδος) άδειασαν από χρήματα και έγιναν μάντρες αυτοκινήτων. Τα ταμεία τα ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο μέσω της Siemens και των υποβρυχίων και τώρα οι ελληνικές τράπεζες επαιτούν για να λειτουργήσουν. Εάν δεν εδίδοντο τα δάνεια αυτά, θα είχαμε τώρα πανίσχυρες τράπεζες και δεν θα χρειαζόμαστε τις παροχές του ELA. Πολλοί Ελληνες πιστεύουν πως θα πρέπει κατεπειγόντως να συσταθεί εξεταστική επιτροπή στο υπ. Οικονομικών και να συντάξει εκθέσεις για τις εγκληματικές ευθύνες των διοικητών της Τρ. Ελλάδος της τελευταίας 20ετίας, ώστε στη συνέχεια να αποσταλούν στον εισαγγελέα. Τα εγκλήματα συνετέλεσαν (μαζί με πολλές άλλες αιτίες) στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, με αποτέλεσμα η χώρα να οδηγηθεί στα βράχια και στη χρεοκοπία.
Γιωργος Τρανταλιδης – Δικηγόρος, Πειραιάς
