Η ενίσχυση του ευρώ
Κύριε διευθυντά
Μίαν ταπεινήν ιδέαν έχω, εν μέρει αδαής περί τα άρτι τεκταινόμενα, μην και επέλθει βελτίωσις εις τα οικονομικά του έρημου ΕΚΤ:
Αμεση κοπή επιπλέον ενός, δύο, τριών… τρισ. –επαναλαμβάνω, τρισ.– ευρώ, με κίνδυνον, μεν, της φυσιολογικής του υποτιμήσεως αλλά με την θετικήν προοπτικήν επανόδου εις τα «κανονικά», όπως ακριβώς εγένετο κατά την αρχικήν εφαρμογήν του, με τα 80 σεντς ΗΠΑ ανά ευρώ.
Χωρίς να τυγχάνω οικονομολόγος, κοιτάζων την τσέπην μου και την τσέπην των συνανθρώπων μου, ακραδάντως πιστεύω ότι η προτεινομένη ως άνω ενέργεια θα βελτιώση την οικονομίαν των κρατών-μελών της Ε.Ε. με μακροχρόνια διάρκεια.
Το αυτό δύναται να επαναλαμβάνεται όταν διαφαίνεται ανάγκη, προλαμβάνοντες όλα τα αρνητικά της φρικώδους περιόδου που διανύομεν, εν απορία πώς δεν προεβλέφθη από τους ιθύνοντας.
ΥΓ. Η επιστολή μου αυτή έδει να έχει σταλεί μήνες ή και έτη πριν μην και επρολαμβάνοντο τα όσα άθλια του παρόντος αλλά, τότε, δεν μας εκυβέρνα ο ΣΥΡΙΖΑ εν διακονία.
Αντωνιος Λ. Κουντακης – Νέα Σμύρνη
Μονόδρομος το ευρώ
Κύριε διευθυντά
Στις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών η επιλογή για τον Ελληνα πρωθυπουργό ήταν ανάμεσα σε μια κακή συμφωνία και σε μία καταστρεπτική εξέλιξη που θα οδηγούσε στην αναγκαστική έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως επιδιώκουν κάποιοι ακραίοι, κατά την έκφραση του κ. Τσίπρα, κύκλοι.
Η επιλογή ήταν σωστή με δεδομένη τη θέση της χώρας στις πεντάμηνες διαπραγματεύσεις, απ’ τον Φεβρουάριο μέχρι το τέλος Ιουνίου, και τα λάθη ιδιαίτερα σε σχέση με το καθυστερημένο δημοψήφισμα για αμφισβητούμενες προτάσεις, οι οποίες έληγαν, μαζί με το πρόγραμμα στηρίξεως, στις 30 Ιουνίου.Η ευθυκρισία και γενναιότητα που επέδειξε ο πρωθυπουργός με την ανάληψη της ευθύνης για τα λάθη της ελληνικής πλευράς συνδυάστηκε με μια σειρά δηλώσεων ευρωπαϊκών πολιτικών (Γερμανών στην πλειοψηφία τους), οι οποίοι αναγνωρίζουν λάθη και αδεξιότητες στη διαπραγματευτική θέση της Ευρωζώνης. Επιπροσθέτως, το αίτημα της ελληνικής πλευράς για μερική διαγραφή του χρέους έχει ουσιαστικά ικανοποιηθεί απ’ το 2012 με τη δέσμευση για αναδιάρθρωση με μείωση των επιτοκίων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Οπως πρόσφατα δηλώθηκε, η δέσμευση αυτή ισχύει.
Κατά συνέπεια υπάρχει, στη μεγάλη πλειοψηφία των ηγετών της Ευρωζώνης, αναγνώριση και αλληλεγγύη στις θυσίες του ελληνικού λαού για τη δημιουργία σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Αυτή είναι η βάση που μπορεί και πρέπει να στηρίξει την προσπάθεια για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας και της αξιοπρέπειας της χώρας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διαπραγματεύσεις θα είναι δύσκολες. Η ευχή και ελπίδα της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι ότι ο πρωθυπουργός θα παραμείνει αταλάντευτος στον στόχο του αυτό της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Απαιτούνται προσεκτικοί χειρισμοί και ενέργειες που πείθουν ότι θα ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις της χώρας σε όλους τους τομείς. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να επιτύχει· δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Ραφαηλ Παπαδοπουλος – Ομότιμος καθηγητής Θερμοδυναμικής
Απολογισμός
Κύριε διευθυντά
Οαπολογισμός ορίζεται ως το τελικό αποτέλεσμα συγκεκριμένων ενεργειών, και φυσικά για να υπάρξει ένας ορθός απολογισμός πρέπον είναι να ακολουθηθεί η διαδικασία της έκθεσης (επί) των πεπραγμένων, όπως θα έλεγε και η πρόεδρος της Βουλής, κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Αν απαριθμήσουμε λοιπόν τις ενέργειες της τωρινής μας κυβέρνησης, σε διάστημα μόλις 6 μηνών, αρχικά έχουμε την επαναφορά της ΕΡΤ, εκεί όπου η σπατάλη, η διαφθορά και η αργομισθία έβρισκαν στέγη για αρκετά χρόνια και την επανατοποθέτηση των καθαριστριών, των σχολικών φυλάκων και διαφόρων άλλων σε υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες, θυμίζοντάς μας τις πελατειακές κυβερνήσεις του παρελθόντος.
Επόμενες ενέργειες, το επίδομα «κολατσιού» έως 6 ευρώ ημερησίως στους εργαζόμενους της ΔΕΗ και η επαναφορά του επιδόματος βάρδιας για τους συνδικαλιστές, ακόμα και όταν δεν έχουν βάρδια, και όλα αυτά με τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ κ. Φωτόπουλο να προσφέρει «ξίδι» σε όσους φέρουν αντίρρηση.
Τέλος, έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις δημιουργικής ασάφειας με τους δανειστές, η κυβέρνηση με πρωτομάστορα των Eurogroup τον κ. Βαρουφάκη προχώρησε στην πιο σημαντική ενέργεια, αυτή του δημοψηφίσματος, με αποτέλεσμα την εφαρμογή σκληρότερων μέτρων, την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της χώρας με τις επιχειρήσεις να έχουν υποστεί σοβαρό πλήγμα και την εκ νέου δημιουργία ελλείμματος.
Αν και τα τελευταία γεγονότα (βλ. Λαφαζάνης- Βαρουφάκης) δημιουργούν μιαν αντίφαση όσον αφορά τις καλές προθέσεις του πρωθυπουργού, όπως ο ίδιος επικαλείται, οφείλω να πω ότι οι καλές προθέσεις, αν αυτές υπήρχαν/υπάρχουν, δεν αρκούν. «Ολοι κρινόμεθα εκ του αποτελέσματος»
Μια χώρα δεν κυβερνάται με ρίσκο και ο απολογισμός για τον κ. Τσίπρα είναι ότι «φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων».
Νενα Δρακοπουλου – Οικονομολόγος, Θεσσαλονίκη
Tα λάθη του ΣYPIZA
Kύριε διευθυντά
Τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζονται: 1) Στη μη ολοκλήρωση της 5ης αξιολόγησης με καλύτερους όρους από το μήνυμα Χαρδούβελη, 2) στη μη εκπλήρωση των όρων της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου παρόλο που την υπέγραψε, 3) στη μη αποδοχή του σχεδίου Γιουνκέρ, τον lούνιο, και την αποχώρηση από τις διαπραγματεύσεις, με συνέπεια την επιστροφή στις διαπραγματεύσεις με ακόμη χειρότερους όρους από το σχέδιο Γιουνκέρ. (Σημ.: Και ο πιο νέος δικηγόρος γνωρίζει ότι η συμφωνία μετά από αποχώρηση σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα είναι πλέον χειρότερη γι’ αυτόν που τις διέκοψε και αποχώρησε.) 4) Στη διενέργεια δημοψηφίσματος με το αυτονόητο ερώτημα «Θέλετε νέο μνημόνιο;» και το επακόλουθο κλείσιμο των τραπεζών και την καταβαράθρωση της ήδη ελλειμματικής οικονομίας μας. 5) Τέλος, και το χειρότερο όλων ήταν το στράγγισμα όλων των πόρων του Δημοσίου για εξόφληση χρεών μας χωρίς συμφωνία, δηλαδή χωρίς την ταυτόχρονη αναχρηματοδότηση της χώρας. Τα δαπανηθέντα αυτά κεφάλαια, για την πληρωμή τοκοχρεολυσίων, έφυγαν διά παντός από την ελληνική οικονομία, ώστε το κράτος σήμερα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ούτε βασικές κοινωνικές ανάγκες, όπως π.χ. η στήριξη με 11 εκατ. ευρώ των οικογενειών με παιδιά ΑμεΑ!
Ολα τα ανωτέρω δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ή έστω τμήμα αυτού, στόχευε και προωθούσε την αναγκαστική πτώχευση (συντεταγμένη ή μη) και την επιστροφή στη δραχμή!
Τι νομίζω ότι πρέπει να γίνει: α) Μια οικουμενική κυβέρνηση, β) η ψήφιση και εκτέλεση των όρων από όλα τα κόμματα, γ) η σύνταξη σχεδίου και η εκτέλεσή του για την αναδιάρθρωση της οικονομίας με εξωστρεφή κυρίως προσανατολισμό και δ) η επανάκτηση της εμπιστοσύνης της χώρας στο εξωτερικό και το εσωτερικό για την επιστροφή στην κανονικότητα της οικονομίας.
Μόνο ύστερα από αυτά θα μπορεί το κράτος να δίνει κοινωνικό μέρισμα, διότι «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».
Γιαννης Τρεζος – Οικονομολόγος
Μεταρρυθμίσεις
Κύριε διευθυντά
Ηπολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια ανέδειξε, μεταξύ άλλων, το αίτημα για ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη για τη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης. Ορθά έχει ειπωθεί ότι η ελληνική κρίση δεν έχει απλώς και μόνο δημοσιονομικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, πρόκειται για χρεοκοπία του κοινωνικοοικονομικού προτύπου και πολιτικοδιοικητικού συστήματος που οικοδομήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά: εκτεταμένος κρατισμός, ανεπαρκής διοίκηση, ικανοποίηση των «λαϊκών» διεκδικήσεων με επιδόματα και επιδοτήσεις, πρακτικές που συντηρούν ολιγοπώλια, μακροοικονομικές ανισορροπίες, πελατειακές νοοτροπίες, κομματικοί στρατοί και κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές συντεχνίες. Η συγκρότηση ενός μεγάλου φιλοευρωπαϊκού μετώπου υπέρ των μεταρρυθμίσεων είναι η μόνη βιώσιμη λύση διακυβέρνησης που θα συμβάλει όχι μόνο στην οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση, αλλά θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για τη συνολική ανάταση της ελληνικής κοινωνίας. Μεταρρυθμίσεις που θα προσελκύσουν επενδύσεις, θα στηρίξουν τις ελληνικές επιχειρήσεις και θα στηρίξουν όλους τους νέους ανθρώπους που θέλουν να δημιουργήσουν. Η οριστική έξοδος της Ελλάδος απαιτεί προτάσεις, σχέδιο και χειροπιαστά αποτελέσματα και όχι τακτικισμούς, γενικόλογες τοποθετήσεις και υψηλούς τόνους αντιπαράθεσης. Απαιτεί προγραμματισμό, ιεράρχηση στόχων και συντονισμό δράσης, κυρίως όμως ένα πολιτικό σύστημα πρόθυμο να θυσιάσει το βραχυπρόθεσμο όφελος χάριν του μακροπρόθεσμου οφέλους. Σήμερα, ο εξευρωπαϊσμός της ελληνικής κοινωνίας φαντάζει περισσότερο ως μια αναγκαιότητα ή κατά άλλους ως εξωτερική επιβολή, και πάντως λιγότερο ως πλειοψηφικό ρεύμα ή πάνδημο αίτημα. Το σίγουρο, ωστόσο, είναι πως αν ο ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός της ελληνικής κοινωνίας παραμείνει για άλλη μια φορά στο επίπεδο της ανεκπλήρωτης επαγγελίας, τότε δεν θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε απλώς και μόνο τις συνέπειες μιας αποτυχίας στην υλοποίηση ενός σχεδίου ή μνημονίου, αλλά την αμφισβήτηση αυτού του ίδιου του προτύπου, δηλαδή της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μας.
Δρ Χρηστος Α. Μπαξεβανης – Δικηγόρος – Διεθνολόγος
