Παραλειπόμενα των capital controls…
Κύριε διευθυντά
Οι τράπεζες μπορεί εν μέρει να λειτουργούν και οι πληρωμές στο εξωτερικό να γίνονται, αλλά η κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολη για μια εταιρεία που δεν εισάγει είδη πρώτης ανάγκης, όπως φάρμακα και τρόφιμα.
Εκτός από την αίτηση που απαιτείται να συμπληρώσει, τιμολόγια και συνοδευτικά δελτία που πρέπει να προσκομίσει, πρέπει επίσης να κάνει διάφορες υπεύθυνες δηλώσεις, κατά ορισμένες τράπεζες με γνήσιο υπογραφής από ΚΕΠ, κατά άλλες χωρίς. Την πρώτη εβδομάδα που άνοιξαν οι τράπεζες ακόμη ενημερώνονταν και επικρατούσε ασυνεννοησία ως προς τα δικαιολογητικά που ζητούσαν. Οι υπάλληλοι στα υποκαταστήματα δεν είχαν ούτε την απαραίτητη εμπειρία με εισαγωγές και ούτε χρόνο να ασχοληθούν, καθώς λόγω αδειών το προσωπικό δεν επαρκούσε.
Το αποτέλεσμα της όλης διαδικασίας ήταν μεγάλη καθυστέρηση, αλλά ευτυχώς ορισμένες πληρωμές άρχισαν να γίνονται χωρίς όμως προηγούμενη ενημέρωση προς την εταιρεία που έκανε την αίτηση πληρωμής. Δηλαδή μπορεί η αίτηση να έγινε στις 20 Ιουλίου και η πληρωμή στις 7 Αυγούστου, χωρίς όμως να το γνωρίζει η εταιρεία ώστε να το προγραμματίσει.
Ενα ακόμη παραλειπόμενο των παραπάνω είναι ότι, ενόσω λειτουργούσαν οι τράπεζες κανονικά και οι πληρωμές γίνονταν ηλεκτρονικά με έξοδα από 0,50 έως 3,00 ευρώ, τώρα η ελάχιστη χρέωση κάθε τράπεζας φθάνει τα 76,00 ευρώ, δηλαδή αύξηση σχεδόν 2.400%! Και αν η αξία του τιμολογίου είναι μεγάλη, έχει καλώς, αν όμως είναι μικρή όπως συμβαίνει σε πολλές μικροεισαγωγές που τα τιμολόγια δεν ξεπερνούν τα 700-800 ευρώ, η δαπάνη της τράπεζας φθάνει το 10%! Αν ψάξει κανείς είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσει να προσθέσει πολλά στα παραπάνω, αλλά αν θέλουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί, πρέπει να μειώσουμε όλα τα επιπλέον έξοδα που προκύπτουν, ειδικά αυτές τις δύσκολες εποχές που οι συνάδελφοί μας στην υπόλοιπη Ευρώπη κάνουν όλες τις πληρωμές τους γρήγορα και ηλεκτρονικά.
Κωνσταντινος Στρατος – Επιχειρηματίας – Γλυφάδα
Γιατί ατόνησε η συνοχή της Ε.Ε.
Κύριε διευθυντά
Οταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διέτρεχε και περιόδευε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να γίνουμε το δέκατο μέλος της τότε ΕΟΚ, ο υποφαινόμενος ήταν ο νεότερος υποψήφιος βουλευτής στην ελληνική επικράτεια και έχει το προνόμιο ότι έζησε από πάρα πολύ κοντά όλη τη διαδικασία της ένταξης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, με την ιδιότητα της συμμετοχής του ως υποψήφιου ευρωβουλευτή στις πρώτες ευρωεκλογές.
Ο Καραμανλής, με τη δική του ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αγχίνοια και διαίσθηση, αλλά και με ένα «άτυπο δημοψήφισμα» που δημοσιευόταν τότε στον Τύπο, υπό μορφή δημοσκόπησης, με το ερώτημα «ΕΟΚ, Καλή Ιδέα – Κακή Ιδέα», γνώριζε πολύ καλά ότι οι Ελληνες, κατά ποσοστό περίπου 70%, ήταν κατά της ένταξης.
Και μονολότι, κατά το ισχύον τότε Σύνταγμα, ήταν οιονεί υποχρεωτική η διενέργεια δημοψηφίσματος, η προκήρυξη του οποίου ανήκε στην αποκλειστική δικαιοδοσία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας αείμνηστου Κωνσταντίνου Τσάτσου, εντούτοις το δημοψήφισμα πολύ σωστά δεν έγινε διότι, σε περίπτωση διεξαγωγής του, οι Ελληνες, από δική τους υπαιτιότητα, θα επέλεγαν για μία ακόμη φορά το ολοκαύτωμά τους, αφού θα έχαναν όλα τα πολιτικά και οικονομικά οφέλη που θα προσπορίζονταν από την ένταξη.
Η τότε ΕΟΚ ήταν ένα κλειστό κλαμπ προνομιούχων και οικονομικά προηγμένων κρατών, με εξαιρετικά δεμένη και σφιχτή συνοχή, κατά το πρότυπο περίπου των ΗΠΑ, με αντικειμενική πρόθεση και στόχο την ενοποίηση και εξομοίωση νομοθεσίας, δικαιωμάτων, μισθών και συντάξεων και το σπουδαιότερο, που άρχισε τότε σταδιακά να πραγματοποιείται, να διαθέτει Κεντρικό Προϋπολογισμό ο οποίος θα εκάλυπτε τα τυχόν ελλείμματα του κάθε κράτους-μέλους.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξαιρετικά επίκαιρη διάταξη που ίσχυε ως εθιμικό δίκαιο και τώρα προφανώς έχει ατονήσει, ότι εάν κάποιο κοινοτικό μέτρο, οδηγία, κανονισμός κ.λπ. υπήρχε η πιθανότητα να προκαλέσει κοινωνικές αντιδράσεις, θα έπρεπε υποχρεωτικά να ανασταλεί η εφαρμογή του, για να ενημερωθεί επαρκώς η κοινή γνώμη περί της αναγκαιότητας ή μη της εφαρμογής του, προκειμένου να επέλθει ο συγκερασμός των απόψεων και η κατανίκηση των διχογνωμιών.
Σήμερα διαπιστώνουμε ότι τείνει να εκλείψει αυτή η επιβεβλημένη συνοχή, με κραυγαλέο το θλιβερό φαινόμενο, όλοι σχεδόν οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης να μη γνωρίζουν ούτε το ονοματεπώνυμο του προέδρου της, δηλαδή του προέδρου του δικού τους κράτους, ενώ γνωρίζουν τα ονοματεπώνυμα του προέδρου των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Συρίας κ.λπ., ακόμη δε και αυτής της… Τουρκίας.
Η τελευταία τραγική περιπέτεια της πατρίδας μας, για την οποία εμείς δεν ευθυνόμαστε εξ ολοκλήρου, πρέπει να μας κινητοποιήσει όλους, ανεξάρτητα από κομματική και ιδεολογική τοποθέτηση, προκειμένου να τεθούν και πάλι τα κοινοτικά πράγματα στην ορθή βάση τους, δηλαδή να επανέλθουν στην αφετηρία από την οποία ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Ηλιας Κ. Κυπραιος – Πολιτευτής Δωδεκανήσου
Η γλώσσα
Κύριε διευθυντά
Ανελλιπώς διαβάζω τη στήλη «49 χρόνια πριν» του Φιλίστορος, διότι η μορφή της γλώσσας τότε ήταν μαγική: πυκνή, εύηχη, ισορροπημένη.
Η γλώσσα μετά που κάποιοι πολιτικάντηδες αποφάσισαν και διέταξαν πώς θα πρέπει να ομιλείται και να γράφεται, ασχήμυνε.
Εγώ, ευτυχώς, έχω ξεπεράσει τα γλωσσικά ταμπού και χρησιμοποιώ μια μεικτή μορφή της γλώσσας.
Νικολαος Βαρσαμης – Αμφιθέα
Σπατάλησαν έξι μήνες
Κύριε διευθυντά
Εστω και την ύστατη ώρα ο κύριος πρωθυπουργός ανέκρουσε πρύμναν μπροστά στα σχέδια των πανεπιστημιακών οικονομολόγων του, θιασωτών μάλλον του Μπίσμαρκ, και των οπαδών του των επίγειων σοσιαλιστικών παραδείσων. Μέχρι όμως να γίνει αυτό, χωρίς να ξεχνούμε ότι ο ίδιος δεν μπορεί παρά να ήταν πλήρως ενήμερος, η χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά, και εξακολουθεί να πληρώνει, την αμετροέπεια αν όχι τον ερασιτεχνισμό και την έλλειψη ικανοτήτων του.
Σπατάλησε έξι μήνες κάνοντας ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Παρήγαγε μηδενικό έργο και αναπαρήγαγε κακές πρακτικές κομματισμού στη δημόσια διοίκηση μιμούμενος με τον χειρότερο τρόπο τους προκατόχους του και ξεχνώντας γρήγορα αυτά για τα οποία τους κατηγορούσε. Αρχισε να μοιράζει διορισμούς και χρήματα τα οποία όμως δεν είχε.
Ξέχασε ότι στην αντιπολίτευση μπορεί ανέξοδα να έλεγε ό,τι ήθελε, αλλά στην κυβέρνηση θα έπρεπε να προσγειωθεί από τα νέφη των υπερφίαλων σοσιαλιστικών οραμάτων του στη σκληρή πραγματικότητα, όπου, δυστυχώς, η οικονομία δεν συμβαδίζει πάντοτε με τις επιθυμίες μας, όπως θα έλεγε και ένας σύντροφός του.
Επέμενε σε ένα δημοψήφισμα για λόγους σκοπιμότητας, και αυτό το πληρώσαμε πολύ ακριβά σε κάθε επίπεδο. Τώρα πια, νταούλια δεν ακούγονται, μνημόνια δεν έχουν ακυρωθεί με ένα νομοσχέδιο, λεφτά για αυξήσεις και παροχές δεν υπάρχουν. Η υποτιθέμενη εναλλακτική λύση με συντροφικά χρήματα και εφορμήσεις δεν φάνηκε ότι ήταν παρά ένα παντελώς ανεφάρμοστο παιχνίδι, εφάμιλλο ίσως μόνο του διαφημιστικού παιδικού τρένου των συγκυβερνώντων του.
Ομως, η διοίκηση μιας χώρας δεν είναι δεκαπενταμελές συμβούλιο, κύριε πρωθυπουργέ, ούτε το κράτος είναι σχολείο για να το καταλαμβάνεις. Και η πρωθυπουργία σίγουρα δεν αποτελεί μία πανεπιστημιακή σχολή που μπορείς χωρίς να παρακολουθείς, αλλά επιδιδόμενος σε κομματικές ασκήσεις, να πάρεις κάποτε το πτυχίο σου. Εξάλλου, αν είσαι προορισμένος για να διοικήσεις μία χώρα, δεν χρειάζεται καν να εργαστείς.
Το πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι πως όλοι εκεί στην κυβέρνηση μπερδέψατε τα κομματικά σας όνειρα με την πραγματικότητα, και παίξατε τυχερά παιχνίδια με τις ζωές μας.
Θεοχαρης Χ. Κυζιριδης – Θεσσαλονίκη
Οι χαοτικές συμβουλές των συντρόφων
Κύριε διευθυντά
Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, επιτέλους, δίνουν μιαν ανάσα στην Ελλάδα και στη μερίδα εκείνη των συνεπών και σκεπτόμενων Ελλήνων.
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι ο εφιάλτης και ο όλεθρος έχουν οριστικά χαθεί.
Ο νεαρός κύριος πρωθυπουργός στη συνάντηση κορυφής και την τελευταία στιγμή αναλογιζόμενος τις ευθύνες του απέναντι στον εαυτό του και στο μέλλον αυτής της χώρας έκανε την υπέρβαση και αποφάσισε το ορθό. Δηλαδή την παραμονή της Ελλάδος στη φυσική της κοιτίδα που είναι η Ευρώπη.
Υποθέτω και φαντάζομαι τη σκηνή όταν μόνος, κατά την επίσκεψή του στη Ρωσία, πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρόεδρο Πούτιν και στο αίτημά του προς αυτόν να δανειοδοτηθεί η Ελλάδα από τη Ρωσία άκουσε τον έμπειρο και παμπόνηρο Ρώσο ηγέτη να τον συμβουλεύει:
«Μείνε παιδί μου στην Ευρώπη, εκεί που ανήκεις. Εμείς εδώ δεν μπορούμε να σας βοηθήσουμε. Εχουμε τα δικά μας προβλήματα».
Υποθέτω επίσης ότι η τελευταία έκθεση – μελέτη που εδόθη στον κύριο πρωθυπουργό γραμμένη προφανώς από κάποιους, επιτέλους, σοβαρούς και υπεύθυνους ανθρώπους τον έκαναν προσθετικά να εγκαταλείψει τον χαοτικό δρόμο που τον συμβούλευαν οι σύντροφοι Βαρουφάκης – Λαφαζάνης κ.λπ.
Οι ανωτέρω και οι λοιποί φανατικοί ιδεολήπτες σύντροφοι ακόμη δεν κατάλαβαν ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι η ουτοπία του κουμμουνισμού ή εξωραϊσμένα κατ’ αυτούς «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» έχει προ πολλού καταρρεύσει. Κατάρρευση μάλιστα που συνετελέσθη αφ’ εαυτού, έπειτα από πείραμα 70 ολόκληρων ετών. Πείραμα που δυστυχώς έγινε σε βάρος και στις πλάτες εκατοντάδων εκατομμυρίων άμοιρων αθώων ψυχών. Ελπίζω και εύχομαι να μη δοκιμάσουμε τέτοια τύχη.
Ανεστης Διακοδημητρης
