Κυβερνούν ή μας «επεξεργάζονται»;
Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας την τελευταία συνέντευξη του πρωθυπουργού στη δημόσια τηλεόραση, βεβαιώθηκα με τρόμο ότι αυτοί που κυβερνούν μας «επεξεργάζονται» (επιεικώς) άγρια. Είναι αδιανόητο ο πρωθυπουργός μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας να χρειάζεται το πόρισμα της ολιγομελούς… επιτροπής Βαρουφάκη… για να κατανοήσει τις συνέπειες ενός Grexit, τη στιγμή που θα μπορούσε με πολύ απλά λόγια να του το καταστήσει σαφές και ο πλέον αναλφάβητος θαμώνας (με μια μέση εγκεφαλική λειτουργία) ενός περιθωριακού καφενείου στο πιο απομονωμένο χωριό της ορεινής Ελλάδας. Προς εμπέδωση των ανωτέρω, αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που πριν από χρόνια είχε διατρανώσει με στόμφο τις ολέθριες επιπτώσεις ενός δημοψηφίσματος, δεν δίστασε να το πραγματοποιήσει εν γνώσει των συνεπειών του!
Γιαννης Παπαγεωργαντας – Παθολόγος Μελίσσια
Περί υπέρβασης
Κύριε διευθυντά
Δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο από την ανθρώπινη αλαζονεία. Δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο από απλοϊκές φράσεις και ανόητες ιδεολογίες. Ντρέπομαι για τις λέξεις που χάνουν το νόημά τους, που εξευτελίζονται στο όνομα της πολιτικής προπαγάνδας. Ντρέπομαι για τη λήθη στη σύγχρονη Ευρώπη. Οργίζομαι όταν η απειρία, η ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και η κοντόφθαλμη πολιτική της Ευρώπης οδηγούν στον υποβιβασμό της ιστορίας και του πολιτισμικού βάθους του ευρωπαϊκού οικοδομήματος σε υπεραπλουστευμένα μονολεκτικά διλήμματα. Οργίζομαι όμως το ίδιο με την υποκρισία του αντίλογου, τον σφετερισμό της αδυναμίας, της εξάντλησης και του φόβου ενός λαού που χρόνια τώρα -και όχι πέντε μήνες- υποφέρει στο βάρος της λιτότητας και της αβεβαιότητας. Δεν πολεμάς τον διχασμό με λόγο που διχάζει.
Και ίσως εδώ, η αντιπολίτευση οφείλει να καταλάβει ότι η ευθύνη μιας πιθανής απομόνωσης της Ελλάδας από την ευρωπαϊκή κοινότητα, θα βαρύνει εξίσου και την ίδια. Oχι τόσο (και αναμφισβήτητα) λόγω ιστορίας, όσο λόγω της ανικανότητάς της, τη στιγμή τούτη, να υπερβεί πολιτικά και προσωπικά συμφέροντα και να στηρίξει(!) την επιθυμία του ελληνικού λαού για μια συμφωνία μέσα στην Ευρώπη αλλά λιγότερο επώδυνη, μια συμφωνία ηθικότερη και κοινωνικά δικαιότερη. Τι πιο ανατρεπτικό και προοδευτικό από μια τέτοια κίνηση μεγαλοσύνης, ανθρωπιάς και πολιτικής υπέρβασης! Τι πιο γενναίο! Το ιστορικό βάρος των περιστάσεων έγκειται στην ευκαιρία που αναδύεται για μια πραγματική μεταμόρφωση των σκουριασμένων πια και άκαμπτων μηχανισμών της Ευρωζώνης – ωστόσο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να προκληθεί από μια διχασμένη χώρα.
Φυσικά τέτοιες προτάσεις αγγίζουν το πεδίο της ουτοπίας, είναι σχεδόν αδιανόητες για οποιαδήποτε, πόσο μάλλον για μια συντηρητική αντιπολίτευση. Επειδή όμως η σκέψη μας τις επιτρέπει, όταν ακριβώς η δυνατότητα υπάρχει, έχουμε ευθύνη όλοι μας που δεν πράξαμε το ανθρώπινο μέγιστο.
Σε ώρες κρίσιμες σαν και αυτή, ο λόγος είναι πολύτιμος και δεν είναι φρόνιμο να τον σπαταλάμε σε αδρούς διαχωρισμούς, φωνάζοντας και επικρίνοντας, δημιουργώντας σύγχυση και διχόνοια.
Σε ώρες κρίσιμες σαν και αυτή, όταν το πάθος θολώνει την καθαρότητα της σκέψης, λείπουν οι φωνές των ανθρώπων εκείνων του πνεύματος και της διανόησης να μας θυμίσουν αυτά που η πολιτική, αλλά και η δημοσιογραφική ρητορεία εσκεμμένα ξεχνάει. Η απουσία τους είναι μεγάλη.
Κατερινα Περτσελακη – αρχιτέκτων Ηράκλειο Κρήτης
Φταίει το κεφάλι μας
Κύριε διευθυντά
Πριν από τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου προβλεπόταν ανάπτυξη 2,5 – 2,9% για το 2015, όλοι οι οικονομικοί δείκτες ήταν ανοδικοί και η ανεργία σε πτώση. Το δημοσιονομικό κενό το υπολόγιζαν, ανάλογα με την εκτίμηση, 1 – 2,5 δισ. Τον Μάρτιο επρόκειτο να βγούμε στις αγορές, δηλαδή να αποκτήσουμε τον έλεγχο της οικονομίας μας, με τη βοήθεια της αποκαλούμενης «προληπτικής γραμμής στήριξης», ύψους περίπου 10 δισ. που ήταν ήδη διαθέσιμα. Η συμμετοχή μας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ θα διοχέτευε ρευστότητα στο σύστημα μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων και θα δημιουργούσε συνθήκες ευνοϊκές για την ανάπτυξη.
Eξι μήνες αργότερα βρεθήκαμε στο χείλος της αβύσσου, εξαιτίας σοβαρότατων διαπραγματευτικών λαθών και παραλείψεων της νέας ελληνικής κυβέρνησης.
Ευτυχώς, μπροστά στον θανάσιμο κίνδυνο ο πρωθυπουργός ανέκρουσε πρύμναν, εξηγώντας σε δραματικό τόνο ότι «κινδυνεύουμε να ανατιναχτεί το κράτος, δεν μιλάμε για Grexit, μιλάμε για άτακτη χρεοκοπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται». Ακύρωσε έτσι, ή καλύτερα αντέστρεψε πλήρως, όλη την προεκλογική και μετεκλογική αντιμνημονιακή στρατηγική του κόμματός του. Στερνή μου γνώση.
Επειδή όμως η αλλαγή πορείας έγινε την ύστατη στιγμή, δηλαδή μετά την πτώχευση της Ελλάδας, το κλείσιμο των τραπεζών και την επάνοδο της οικονομίας στην ύφεση, η εθνική οικονομία και η ελληνική κοινωνία θα πληρώσουν βαρύτατο τίμημα.
Oμως τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Αν συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε ότι φταίει ο τοίχος και όχι εμείς που ρίξαμε το όχημα επάνω του, ότι φταίνε οι ξένοι και όχι το κακό μας το κεφάλι, ότι καταγάγαμε περιφανή νίκη γιατί διασπάσαμε την Ευρωζώνη σε αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα, οι συνέπειες του τρίτου μνημονίου θα φαντάζουν παιδική χαρά μπροστά σε αυτά που έρχονται. Θα καταλήξουμε μετανάστες στην Αλβανία, στα Σκόπια και στη Βουλγαρία.
Mιχαηλ Πασχαλης – Kαθηγητής Kλασικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Kρήτης
Οι πολιτικοί διορισμοί
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη «διόγκωση όλων των παθογενειών», παρατηρώ ότι η κοινή γνώμη έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια ώστε να θεωρεί διαφθορά όχι μόνον τους πολιτικούς διορισμούς συγγενών, αλλά και τους πολιτικούς διορισμούς αυτούς καθεαυτούς.
Η κοινή γνώμη μοιάζει να θεωρεί αυτομάτως ότι ο διορίζων εξαπατά το Δημόσιο αναφορικά με την ανάγκη πρόσληψης του διοριζόμενου, εφόσον αυτός είναι συγγενής, και ότι ο διοριζόμενος παρασιτεί εις βάρος του Δημοσίου, εφόσον τον διόρισε συγγενής του. Oμως, στην Ελλάδα και στον κόσμο υπάρχουν: Μνημεία για οικογένειες που έπεσαν μαχόμενες υπέρ της ελευθερίας. Ιδρύματα από οικογένειες που διέθεσαν τον πλούτο τους υπέρ του Δημοσίου. Οικογενειακές επιχειρήσεις που δίνουν εργασία και φορολογούνται υπέρ του Δημοσίου. Γιατί στις δημόσιες υπηρεσίες να δρα μόνο «η οικογένεια»; Επίσης, ΔΙ-ΟΡΙΖΕΤΑΙ κάποιος δημόσιος λειτουργός ΔΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ από γενικές εκλογές βουλευτή και επιφορτίζεται με το έργο της εφαρμογής της λαϊκής εντολής. Η εντολή αυτή έχει συγκεκριμένη διάρκεια, οπότε ο τερματισμός του διορισμού θα πρέπει και αυτός να είναι θεσμοθετημένος, καθώς και το ποιες θέσεις του Δημοσίου είναι πολιτικές. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες διορίζουν, συγγενείς ή μη. Το πρόβλημα είναι ότι ο πολιτικός διορισμός κρύβεται υποκριτικά παριστάνοντας την αξιοκρατία, ώστε όσοι διόρισε ο βουλευτής πολιτικά να παραμένουν δήθεν αξιοκρατικά, μολονότι η υπέρτατη επιτροπή αξιολόγησης, δηλαδή η κάλπη, αποφάσισε ότι δεν τους θέλει. Το αντίστροφο, επίσης, δηλαδή ότι οι πολιτικές προθέσεις εμφανίζονται υποκριτικά ως αξιολογικά κριτήρια σε θέσεις όπου δεν τίθεται θέμα πολιτικού διορισμού.
Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι τόσο συγγενολόι δεν είδαμε ποτέ, το πρόβλημά μας είναι η υποκρισία που βλέπουμε πολλές δεκαετίες τώρα και δεν κάνουμε τίποτα. Η δημοκρατία ορθώς επιστρατεύει την υποκριτική τέχνη ώστε να σατιρίσει τη μη τήρηση της λαϊκής εντολής, δεν γίνεται σωστή χρήση της όταν επιστρατεύεται από τους κυβερνώντες ώστε να σατιρίσουν τη λαϊκή εντολή.
Γεωργιος Π. Δημητροπουλος – Δρ Μηχανολόγος Μηχανικός
Κόκκινα δάνεια
Κύριε διευθυντά
«Μη εξυπηρετούμενα δάνεια, η επίκαιρη απειλή των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε διεθνές επίπεδο. Πρόκειται, άραγε, για ένα αμιγώς οικονομοτεχνικό ζήτημα – πρόβλημα ή για μια πολυδιάστατη πραγματικότητα που φαντάζει σαν γόρδιος δεσμός για δυνατούς λύτες; Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στον ελλαδικό χώρο, αξίζει και πρέπει να προβούμε σε μια σύντομη ιστορική αναδρομή. Μέχρι τα τέλη του 2006 ο ιδιωτικός δανεισμός στη χώρα, σε αντίθεση με τον κρατικό, κυμαινόταν σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, κατάσταση η οποία ανατράπηκε με την απελευθέρωση της Καταναλωτικής Πίστης (ΠΔ/ΤΕ 2523/12.6.2003). Η συγκεκριμένη ενέργεια οδήγησε τόσο τα πιστωτικά ιδρύματα, όσο και τους καταναλωτές-επιχειρήσεις σε ριζικές αλλαγές. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα “αναγκάστηκαν” να προβούν στην έκδοση και προώθηση νέων προϊόντων, τα οποία θα έπρεπε να καλύπτουν τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες των πελατών τους. Eτσι παρατηρούμε να προωθούνται για πρώτη φορά δάνεια για κάλυψη εξόδων διακοπών καθώς και άλλων επιθυμιών και όχι μόνο αναγκών.
Οι καταναλωτές απέκτησαν, ξαφνικά, άμεση και εύκολη πρόσβαση σε χρήμα και κατά συνέπεια σε υλικά αγαθά, τα οποία μέχρι τότε δεν μπορούσαν να αποκτήσουν. Παράλληλα, ο ίδιος δρόμος “άνοιξε” και για τις επιχειρήσεις κάθε είδους, από κατασκευαστικές μέχρι εμπορικές, νεοσύστατες ή επί σειρά ετών λειτουργούσες. Οι νέες αυτές συνθήκες δημιούργησαν μια ανακυκλούμενη ροή χρήματος, σχηματίζοντας μια αλυσίδα, κάθε κρίκος της οποίας εξαρτιόταν από τον προηγούμενο. Μέσα από αυτή τη μετατόπιση της παρούσας αξίας του χρήματος, “χτίστηκε” η σύγχρονη ελληνική οικονομία, βασικός πυλώνας της οποίας υπήρξε το τραπεζικό σύστημα. Κατά αυτόν τον τρόπο, εδραιώθηκε η σχέση αλληλεξάρτησης μεταξύ τραπεζικού συστήματος – καταναλωτών – επιχειρήσεων και κράτους. Το κράτος χρειάζεται τις επιχειρήσεις ως μοχλό ανάπτυξης και πηγή εσόδων, οι επιχειρήσεις χρειάζονται τους καταναλωτές ως κινητήρια δύναμη και οι καταναλωτές χρειάζονται το τραπεζικό σύστημα για να τους παρέχει χρήμα. Η παραπάνω σχέση λειτουργεί και αντίστροφα χωρίς να προκαλεί καμία μετάλλαξη. Συνοψίζοντας, διαπιστώνεται ότι η εκροή χρήματος από το τραπεζικό σύστημα προς καταναλωτές και επιχειρήσεις, δεν συνεπάγεται και την επιστροφή του. Τα αίτια και οι παράγοντες που σχετίζονται με το όλον, ανευρίσκονται και ενυπάρχουν σε τρεις τουλάχιστον διαστάσεις: την οικονομική, την κοινωνική και τέλος την πολιτική.
Συνεχίζεται…»
Αδαμ Εμμ. Νικολουδακης – Τραπεζικό στέλεχος
