Κίνδυνοι για τα εθνικά μας θέματα
Κύριε διευθυντά
Το ότι η κρίσιμη οικονομική κατάσταση της χώρας δημιουργεί τον πολύ σοβαρό κίνδυνο να τεθούν και να λυθούν όλα τα εθνικά μας θέματα σε βάρος μας, θα όφειλε να είναι προφανές. Ας μην ξεχνάμε ότι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε και η Ε.Ε. έχουν σχέδιο να επέμβουν σε περίπτωση σύγκρουσης στο Αιγαίο. Μάλιστα, όταν δεν μας θέτουν προσκόμματα, κάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα για τον ακήρυκτο πόλεμο τον οποίο η Αεροπορία και το Ναυτικό μας ήδη διεξάγουν στο Αιγαίο. Περαιτέρω, οι διεθνείς εξελίξεις, αλλά και οι ανακατατάξεις στην Ουκρανία, στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, οδηγούν αβίαστα στο ίδιο ανησυχητικό συμπέρασμα, ότι δηλαδή προτού πέσουμε στον γκρεμό της πτώχευσης μπορεί να μας χτυπήσει η ταχεία μιας εθνικής ήττας. Oμως, πέρα από κάποιες μεμονωμένες φωνές ή ενέργειες, δεν βλέπω την κυβέρνηση ή το πολιτικό μας σύστημα να ενημερώνει και κυρίως να προετοιμάζει τον λαό για αυτό ενδεχόμενο. Η ευθύνη του πολιτικού μας συστήματος (κυρίως των κυβερνώντων, αλλά και των αντιπολιτευομένων στον βαθμό που είχαν εξουσία στα συνδικάτα και στην τοπική αυτοδιοίκηση) από το 1988, όταν η Ελλάς είχε ήδη πτωχεύσει, αφού δανειζόταν ακόμη και για να ξεπληρώνει δάνεια, έως τις αρχές του 2015 είναι ότι πτώχευσε τη χώρα και το έκρυψε από τον λαό για να μη καταβάλει το πολιτικό κόστος. Η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης, στην οποία μετακόμισε το μεγαλύτερο ποσοστό των στελεχών και ψηφοφόρων του παλαιού πολιτικού συστήματος, είναι ότι δεν έτοιμασε τον λαό για τη ρήξη με την τρόικα. Και έτσι, όπως πλείστα μέλη της πολύ σωστά ομολογούν, αν δεν διανοηθείς και ετοιμασθείς για τη ρήξη, δεν μπορείς να διαπραγματευθείς. Αυτό το γνωρίζει και η άλλη πλευρά. Γι’ αυτό και πιέζει και εκβιάζει. Ας μην κάνουμε το ίδιο λάθος και με τα εθνικά θέματα και ξαφνικά ανακαλύψουμε ότι, όπως η Κύπρος, και άλλα νησιά μας είναι μακριά, ή οδηγηθούμε σε ένα νέο εξευτελιστικό 1897.
Σπυρος Β. Μπαζινας
«Το αυγό του Κολόμβου»
Κύριε διευθυντά
Εδώ και τέσσερις μήνες η κυβέρνηση παλεύει με την τρόικα να βρει πώς να κλείσει το προβλεπόμενο έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2015 χωρίς να αναγκασθεί να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. Αυτή η αβεβαιότητα ως προς την ικανότητα της χώρας να εξασφαλίσει πρωτογενές πλεόνασμα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην προσπάθεια για ανάκαμψη της οικονομίας, καθώς τρομάζει και απομακρύνει τόσο τους εγχώριους όσο και τους διεθνείς επενδυτές και σε συνδυασμό με την απροθυμία υιοθέτησης των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων συντηρεί έναν φαύλο κύκλο απραξίας.
Η πρότασή μου για την αντιμετώπιση αυτού του αδιεξόδου είναι να φορολογηθούν όσοι, φοβούμενοι το ενδεχόμενο πτώχευσης της χώρας και επιστροφής στη δραχμή, έσπευσαν να στείλουν σε ξένες τράπεζες αποταμιεύσεις 50 δισ. δεδομένου ότι η κυβέρνηση έχει τη λίστα με τα ονόματα και τα εξαχθέντα ποσά. Εξάλλου η λίστα Λαγκάρντ περιέχει ονόματα Ελλήνων καταθετών σε ξένες τράπεζες πολλών ακόμη δισ. ευρώ. Είναι λοιπόν ευκταίο να νομοθετηθεί η φορολόγηση αυτών των καταθετών του εξωτερικού με ποσοστό 20% για καταθέσεις από 50.000 μέχρι 200.000 ευρώ και με ποσοστό 30% για πέραν των 200.000. (Η απαλλαγή των πρώτων 50.000 ευρώ προτείνεται γιατί μπορεί να αφορούσε έξοδα θεραπείας στο εξωτερικό, δίδακτρα σε ξένα πανεπιστήμια, κ.λπ.). Η πρότασή μου είναι να κληθούν οι εν λόγω καταθέτες εξωτερικού να πληρώσουν τον ως άνω φόρο, εντός προθεσμίας ενός μηνός, και να απαλλάσσονται μόνο τα ποσά τα οποία έχουν αποδεδειγμένα φορολογηθεί στο παρελθόν. Μια πρώτη εκτίμηση είναι ότι μπορεί να εισπραχθούν τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ. Παράπλευρη ωφέλεια θα είναι η φορολογική αμνηστία για τα υπόλοιπα αυτών των καταθέσεων, μέρος των οποίων πιθανώς θα επιστρέψουν στην πατρίδα, όταν εκλείψει εντελώς ο κίνδυνος πτώχευσης, προς όφελος της ρευστότητας.
Καλείται ο κ. Τσίπρας να πάρει αυτό το μέτρο, που δεν τόλμησε να πάρει η προηγούμενη κυβέρνηση, για να βγάλει τη χώρα από τον οικονομικό γκρεμό στον οποίο την έριξαν ανεύθυνες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Μια τέτοια ενέργεια θα αποδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τιμά τις υποσχέσεις τους για πάταξη της φοροδιαφυγής και θα αποτελέσει όχι μόνο έμπρακτη συγγνώμη προς τους οικονομικά αδυνάτους, για τη μέχρι τώρα σκανδαλώδη μεταχείριση των προνομιούχων της οικονομίας, αλλά και οικονομική ελάφρυνση των πρώτων.
Ιωαννης Τσαχαγεας
Οι πέντε λίστες της φοροδιαφυγής
Kύριε διευθυντά
Θλίψη και απογοήτευση προκάλεσε η δημοσιοποιηθείσα από την «Κ» απόρρητη αναφορά του οικονομικού εισαγγελέα Αθανασίου, ο οποίος κάνει λόγο για τον τρόπο που διεξάγεται η σχετική έρευνα που αφορά τις λίστες φοροδιαφυγής και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Οπως τονίζει ο αρμόδιος εισαγγελέας, με αυτό τον αργό ρυθμό ελέγχου θα χρειαστούν πάρα πολλά χρόνια προκειμένου να εισρεύσουν χρήματα στο δημόσιο ταμείο από την επιβολή κυρώσεων στους ενόχους. Οι λίστες για τις οποίες κάνει λόγο είναι:
1. Η λίστα εμβασμάτων στο εξωτερικό, η οποία περιλαμβάνει 54.246 φυσικά πρόσωπα που έβγαλαν χρήματα έξω μεταξύ 2009-2012. Από αυτήν, έχουν ελεγχθεί μόνο 588 περιπτώσεις. Το σύνολο, δε, των χρημάτων που έχουν εξαχθεί, ανέρχεται στα 22,2 δισ. ευρώ.
2. Η λίστα Λουξεμβούργου από την οποία έχουν ελεγχθεί μόνο 35 άτομα.
3. Η λίστα της Μ. Βρετανίας στην οποία περιλαμβάνονται όσοι κατά τα τελευταία χρόνια απέκτησαν ακίνητα μεγάλης αξίας στην Αγγλία και ελέγχονται για ενδεχόμενη φοροδιαφυγή και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Από τις 306 περιπτώσεις ελέγχονται μόνο 32!
4. Η λίστα που περιλαμβάνει μεγάλες καταθέσεις σε τράπεζες του εσωτερικού. Γι’ αυτήν έχει δοθεί εντολή να ελεγχθούν 61 άτομα και έχουν δεσμευθεί 34 τραπεζικοί λογαριασμοί. Και…
5. Η λίστα Λαγκάρντ για την οποία από το σύνολο των 2.062 καταθετών σε ελβετική τράπεζα, μέχρι σήμερα έχουν ελεγχθεί μόνο 478 πρόσωπα!
Και το συμπέρασμα, μετά τα όσα αναφέρει ο αρμόδιος δικαστικός λειτουργός, είναι η ανάγκη διεξαγωγής του ελέγχου όλων αυτών των σκοτεινών υποθέσεων με ταχύτερους ρυθμούς. Ο πρωθυπουργός πρέπει να επέμβει προσωπικά, ικανοποιώντας το αίτημα του εισαγγελέα για στελέχωση της υπηρεσίας με 300 ελεγκτές, με αυξημένα προσόντα και με ανάλογο τεχνολογικό εξοπλισμό, για να υπάρξει αποτέλεσμα και να αποδείξει ότι η πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής ήταν η πολιτική βούληση του ΣΥΡΙΖΑ και όχι ένα προεκλογικό ψηφοθηρικό πυροτέχνημα.
Ηλιας Μαλεβιτης – Δικηγόρος, πρ. βουλευτής
Η έννοια του αθλητισμού
Κύριε διευθυντά
Στο τέλος της άνοιξης του 2015, κτύπησαν τα τηλεοπτικά σήμαντρα, ανακοινώνοντας τη σύλληψη δεκάδων μελών της FIFA, αυτής της παγκόσμιας οργάνωσης ποδοσφαίρου. Από τις μακρόστενες οθόνες παρελαύνουν συνέχεια πασίγνωστοι «αστέρες» του ποδοσφαίρου που όλοι τους δείχνουν αηδιασμένοι από τη βρομιά που ήλθε στο φως. Μέχρι εκείνη τη στιγμή κανείς τους δεν είχε υπ’ όψιν του τι γινόταν στα γήπεδα. Και ούτε κανείς τους είχε την οποιαδήποτε ανάμειξη με κάτι από αυτά. Ολοι εκπλήσσονται από την ψευτιά και την υποκρισία που αποκαλύφθηκε (στην Ελβετία παρακαλώ), με τη συνδρομή της σύγχρονης τεχνολογίας, με τη στενή παρακολούθηση των τηλεφώνων, την απομαγνητοφώνηση των συνομιλιών, τις βιντεοσκοπήσεις, τις χρηματικές συναλλαγές, μέχρι και τα νοήματα και τις χειρονομίες που αντήλλασσαν οι παίκτες και οι παράγοντες μεταξύ τους.
Απαιτήθηκαν δεκάδες χρόνια, αμέτρητες υπηρεσίες, ιδιωτικές και κρατικές, και τεχνολογία αιχμής, για να φανεί κάτι που ήταν πασιφανές και αυτονόητο: Το ποδόσφαιρο, όπως άλλωστε και κάθε παίγνιο, αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από ψέματα, υποκρισία και προσποίηση. Δεν γίνεται αλλιώς. Το ρήμα «παίζω» συνωνυμεί με το «εμπαίζω», το «κοροϊδεύω» και το «εξαπατώ». Πάνω από είκοσι διαφορετικές έννοιες προσπαθούν να δαμάσουν αυτό το ρήμα. Από αυτές, μια-δυο είναι ουδέτερες (η κοιλιά μου παίζει ταμπούρλο από την πείνα), οι 18 είναι κακόσημες και μόνο 2 κείνται στην καλή πλευρά, κι αυτές κατά λάθος: 1ον Το «παίζω μουσική, ή θέατρο», και 2ον «παίζει το βλέφαρό μου» κ.λπ. Αν αφήσουμε το κακόμοιρο το βλέφαρο, και πάμε στη μουσική ή στο θέατρο, βλέπουμε μπροστά μας ολοζώντανο τον Θουκυδίδη να μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων εις τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει»: για να πετύχουν τον σκοπό τους άλλαξαν και τη σημασία των λέξεων (Γ, 82, 4). Ναι, γιατί ένα μουσικό κομμάτι δεν παίζεται αλλά ερμηνεύεται ή εκτελείται, και το θέατρο μόνο διδάσκεται και σε καμία περίπτωση δεν παίζεται.
Η πλέον απάνθρωπη όμως διαστρέβλωση έγινε στην έννοια του αθλητισμού. Επί 13 αιώνες (δεν είναι λάθος τυπογραφικό. Τα χρόνια είναι πράγματι χίλια τριακόσια), όταν στην Ολυμπία γίνονταν ελληνικοί αθλητικοί αγώνες, ουδέποτε εισήλθε στον ιερό χώρο του αθλητισμού, παίκτης. Ουδέποτε.
Σήμερα δεν ξέρουμε πλέον τι λέμε. Οι παίκτες ονομάζονται από τους πάντες «αθλητές», και οι ελάχιστοι επαπομείναντες αθλητές έχασαν οι περισσότεροι την ουσία τους, καθώς τους παραγέμισαν με παντοειδείς ουσίες dopping.
Ντόπινγκ, μια λέξη ολέθρια, που αρνήθηκε η ελληνική λαλιά να υιοθετήσει. Να ερμηνεύσει καν.
Θεμος Γκουλιωνης – Οφθαλμίατρος – Ναύπλιον
H Πανεπιστημίου που μας πρέπει
Κύριε διευθυντά
Για να κατανοήσουμε, με λίγα λόγια, το γιατί φθάσαμε τη χώρα μας στο σημείο όπου αυτή βρίσκεται σήμερα, παρατηρητέο το εξής.
Διάβασα στην «Καθημερινή» πως το Συμβούλιο της Επικρατείας έκανε δεκτή την προσφυγή του πρώην προέδρου του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος και άλλων 50 μηχανικών και ματαίωσε τη σχεδιαζόμενη ανάπλαση, κυκλοφοριακή και αισθητική, του κέντρου της Αθήνας και ειδικότερα της λεωφ. Πανεπιστημίου και των καθέτων σε αυτήν δρόμων.
Είδαν λοιπόν οι προσφεύγοντες μηχανικοί και βεβαίως οι δικαστές του ΣτΕ τα σχέδια αναπλάσεως και, ακολούθως, είδαν την κατάσταση της κεντρικότερης αυτής λεωφόρου της Αθήνας και προτίμησαν την Πανεπιστημίου ως έχει σήμερα. Εν τέλει, κάθε τόπος έχει αυτό που του πρέπει.
Κωνσταντινος Ευσταθιαδης – Δικηγόρος
