Το τελευταίο; Ψέμα
Κύριε διευθυντά
Ποιος δεν έχει δει τη θαυμάσια ταινία του Μιχ. Κακογιάννη με τον παραπάνω τίτλο! Η χρεοκοπημένη, ψυχικά και οικονομικά, οικοδέσποινα προσπαθεί με λεονταρισμούς να αποτρέψει την τελική πτώση. Η χώρα εδώ και δέκα (10) χρόνια ζει μέσα στο ψέμα. Μια πολιτική ηγεσία εντελώς ανάξια, που δεν βλέπει πέρα από τα στενά κομματικά και ατομικά συμφέροντά της, προσπαθεί συνεχώς με ψέματα και μεγαλόστομες εκφράσεις να εξωραΐζει την όλη κατάσταση. Ο ιστορικός του μέλλοντος, πιστεύω ότι θα την περιγράψει με τα πιο μελανά χρώματα. Αμφιβάλλω αν τα τελευταία 185 χρόνια από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους εμφανίστηκαν στο προσκήνιο τόσο ανίκανοι πολιτικοί – με έναν όμως και μοναδικό σκοπό: το πώς θα γίνουν πρωθυπουργοί και υπουργοί! Απευθυνόμενοι στο συναίσθημα και μόνο του ελληνικού λαού, καλλιέργησαν το ψέμα του αντιμνημονίου και μόνο αυτό. Βρήκαν τις κατάλληλες λέξεις να το εξωραΐσουν. Χωρίς ντροπή κρατούν τη χώρα όμηρο τόσα χρόνια! Γι’ αυτούς ισχύει η ρήση του Γερμανού ιστορικού Πέτερ Σλοντερντάικ: «Το ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν, και όμως το έκαναν», με έναν και μοναδικό σκοπό. Την αναρρίχηση στην εξουσία. Τα ψέματα όμως κάποτε τελειώνουν, όποια ονομασία και αν τους δώσουμε. Το τελευταίο, δηλαδή το σχίσιμο του Μνημονίου την επόμενη ημέρα των εκλογών, η σεισάχθεια, τα νταούλια κ.λπ., τελειώνουν με πάταγο. (Iσως τέτοιοι που είμαστε, μας αξίζουν και χειρότερα, ακόμη και ο εθνικισμός του τρίτου κόμματος.)
Κων/νος Παπαντωνης, Πρέβεζα
Το «Ισλαμικό Κράτος»
Κύριε διευθυντά
Το «Ισλαμικό Κράτος» επανιδρύει την ξεχασμένη πολιτική οικονομία της αρπαγής. Η κατάληψη εδάφους και η εξόντωση ή εκτόπιση ανθρώπων που ανήκουν στις μη συνεργαζόμενες φυλές, στους σιίτες και στις μειονότητες, απελευθερώνουν περιουσιακά στοιχεία προς αναδιανομή στους μαχητές και τους υποστηρικτές του «Ισλαμικού Κράτους». Στοιχεία που προστίθενται στα προερχόμενα από τη λεηλασία των τοπικών τραπεζών, τις πετρελαιοπηγές και τους λοιπούς δημόσιους πόρους (π.χ. πώληση αρχαιολογικών θησαυρών). Η στρατολόγηση νέων μαχητών και η κατάληψη εδαφών αποτελούν αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο της οικονομίας της αρπαγής. Αντίθετα με την Αλ Κάιντα, που καλεί σε εξέγερση των απανταχού μουσουλμάνων, το «Ισλαμικό Κράτος» εστιάζει στον έλεγχο του εδάφους και αναβιώνει τον προαιώνιο τύπο πολεμιστή που αναλαμβάνει τους κινδύνους της μάχης για τα λάφυρα. Η σεξουαλική υποδούλωση των γυναικών των αντίπαλων κοινοτήτων αποτελεί την επιτομή της λαφυραγώγησης (ενώ η τελετουργική δολοφονία των ομοφυλοφίλων με τη ρίψη τους από ψηλά κτίρια απαντά στη δυτική αναγνώριση των δικαιωμάτων τους και ενδεχομένως απευθύνεται στα ανομολόγητα ένστικτα τμήματος του δυτικού ακροατηρίου). Επομένως, η στρατολόγηση νέων από τον ισλαμικό κόσμο, αλλά και από τη Δύση, μοιάζει αναπόδραστη: μπορείς να αποκτήσεις ό,τι ονειρεύεσαι, περιλαμβανομένης της διάρρηξης του ταμπού του φόνου και του βιασμού, αντί να περιμένεις στην ουρά του γραφείου ανεργίας.
Oπου η αποτυχία οικοδόμησης σύγχρονων οικονομιών (δηλαδή διαφοροποιημένων, με δυνατότητα απασχόλησης/ενσωμάτωσης μεγάλου μέρους του πληθυσμού) συναντά την απονομιμοποίηση και κατάρρευση του κράτους, διαφαίνεται η γένεση ενός κύκλου που θα ξεκινά ακριβώς με τη λεηλασία και την αναδιανομή των πόρων των εκάστοτε «άλλων», από ένα ένοπλο αντιδυτικό, αντικαπιταλιστικό κίνημα, και θα φθάνει στην εξάντληση των προς αναδιανομή πόρων, στην ήττα του κινήματος και στην ξένη επέμβαση που θα εισάγει νέους πόρους για την ανοικοδόμηση/ειρήνευση της περιοχής. Η εκ νέου αποτυχία των τοπικών ελίτ να διαχειριστούν τους εισαγόμενους πόρους με τρόπο βιώσιμο για την πλειονότητα του πληθυσμού θα δημιουργεί το έδαφος για μια νέα εξέγερση.
Εάν αυτό είναι ένα πιθανό σενάριο για τη γειτονιά μας στην Ανατολή και στον Νότο, μήπως να ξαναβλέπαμε τον ενθουσιασμό μας να απομακρυνθούμε από τη Δύση;
Γιαννησ Χελμης
Αναταράξεις στον ΣΥΡIΖΑ
Κύριε διευθυντά
Oσοι από καιρό υποστήριζαν ότι ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους εταίρους για το χρέος θα είχε να αντιμετωπίσει, εκτός από τους δανειστές, και κάποιους βουλευτές του κόμματός του, φαίνεται, τώρα καθαρά, ότι δικαιώνονται. Αν και ακόμα δεν έχουν πέσει οι σχετικές υπογραφές και κανένας μέχρι τώρα δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το τελικό κείμενο της συμφωνίας, έχουν αρχίσει οι αναταράξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις εκκλήσεις του πρωθυπουργού προς τους βουλευτές του να τον στηρίξουν στο δύσκολο έργο του, κάποια, πρωτοκλασάτα μάλιστα, στελέχη αρνούνται να το πράξουν, δηλώνοντας ότι δεν θα ψηφίσουν μια συμφωνία η οποία θα περιλαμβάνει επώδυνα για τον λαό μέτρα, δηλαδή ένα τρίτο Μνημόνιο. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί τελικά. Γιατί αν οι διαφωνούντες επιμείνουν και δεν ψηφίσουν, όπως απειλούν, την όποια συμφωνία έρθει προς ψήφιση στη Βουλή, τότε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση θα βρεθούν σε δύσκολη θέση, πολύ περισσότερο αν οι θετικές ψήφοι των κομμάτων της συγκυβέρνησης είναι λιγότερες από 151! Σε αυτήν την περίπτωση, όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση θα έχει χάσει τη «δεδηλωμένη», οπότε θα ακολουθήσει η προβλεπόμενη από το Σύνταγμα διαδικασία, δηλαδή θα πάμε αναγκαστικά σε εκλογές με λίστα, οπότε ο κ. Τσίπρας θα αποκλείσει από τα ψηφοδέλτια τους «αντάρτες».
Επίσης, σε μια τέτοια εξέλιξη, ο κ. Τσίπρας θα έχει ακόμη τη δυνατότητα να απαλλαγεί και από τους ακροαριστερούς «ταραξίες» των πάλαι ποτέ συνιστωσών του κόμματος, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι δεν μπορούν στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ του 36% να χαράσσουν την πολιτική που εκείνοι απεφάσιζαν όταν το κόμμα βρισκόταν στο 4%. Αν ο πρωθυπουργός, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, αντλεί δύναμη από την κοινωνία και όχι από το κόμμα, είναι ευκαιρία να το αποδείξει εμπράκτως με ένα γενναίο άνοιγμα προς αυτήν, η πλειοψηφία της οποίας, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, προσωπικά τον εμπιστεύεται, σε αντίθεση με την αρνητική γνώμη που έχει για άλλα μέλη της κυβέρνησης!. Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να μακροημερεύσει πολιτικά, δεν έχει παρά να κάνει στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία. Εκεί ο χώρος είναι ελεύθερος και έχει τη δυνατότητα, αν το επιθυμεί, να τον καλύψει ιδρύοντας μια μεγάλη παράταξη, μια έντιμη και καθαρή Κεντροαριστερά.
Ηλιας Μαλεβιτης – Δικηγόρος, πρ. βουλευτής
Ενημέρωση και αλήθεια
Κύριε διευθυντά
Τα πραγματικά γεγονότα των μακρόχρονων και εν πολλοίς αναποτελεσματικών μέχρι τώρα διαπραγματεύσεων είναι αναγκαίο να παρουσιάζονται όπως ακριβώς έχουν συμβεί.
Eχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε χωρίς να μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε ελλιπή ή και παραποιημένη την πραγματικότητα και όχι μόνον από επίσημες ανακοινώσεις. Το περίεργο αλλά και απαράδεκτο είναι ότι μέσα μαζικής ενημέρωσης αποφεύγουν παρουσίαση των πραγματικών γεγονότων, που ωστόσο έκπληκτοι βρίσκουμε σε ξένα μέσα και δηλώσεις Ευρωπαίων αρμοδίων. Το ακόμη χειρότερο είναι να αποδίδονται λογοκριτικής μορφής κατηγορίες σε όσους παρουσιάζουν την αλήθεια, ότι δήθεν αντιπροσωπεύουν τους δανειστές!
Παράλληλα κυβερνητικοί αρμόδιοι συνεχίζουν την ψευδόλογη παραπλάνηση του λαού, σκόπιμα ικανοποιώντας την υπερήφανη τάση της ανεδαφικής του αξιοπρέπειας. Το σοβαρό πρόβλημα θα προκύψει με τη βέβαιη και απότομη προσγείωση (μετά το πήδημα πάνω από τις «κόκκινες γραμμές») στη σκληρή και οδυνηρή πραγματικότητα νέων συμφωνιών. Η δημοκρατική μας απόφαση και η «νωπή εντολή» δεν επηρεάζουν τις αποφάσεις των κοινοβουλίων των εταίρων μας, που κρίνουν σύμφωνα με τη δική τους οικονομική κατάσταση και την εξαιτίας της Ελλάδος επιβάρυνσή της. Γι’ αυτό θα έπρεπε να κινηθεί μια διακομματική διαφωτιστική πρεσβεία στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. για βελτίωση σχέσεων.
Η επιδιωκόμενη εσωτερική συνοχή των συνιστωσών είναι αδύνατη εκ των πραγμάτων. Οι παραπλανητικές υποχθόνιες ειδήσεις και οι θριαμβευτικές ιαχές, όταν κάπου σταματάει η ακατάσχετη κατρακύλα υποχωρήσεων, δεν διορθώνουν τη σκληρή πραγματικότητα. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ανατροπής συσχετισμών κατά τις ψηφοφορίες στη Βουλή. Επιβάλλεται, επείγει, τότε η άμεση ανάγκη συσπείρωσης όλων των δυνάμεων του έθνους, πέραν ιδεοληπτικών προσκολλήσεων και κομματικών αγκυλώσεων για τη σωτηρία της χώρας. Ποιοι θέλουν να μείνουν στην Ιστορία για την πατριωτική τους γενναιότητα;
Δημ. Γ. Σμυρλης – Λυκειάρχης
Τροχοφόρος ανομία
Κύριε διευθυντά
Η αυξανόμενη κυκλοφοριακή ανομία στην Αθήνα είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Παράνομη στάθμευση πανταχού παρούσα. Μηχανές και μηχανάκια ανάποδα στο ρεύμα κυκλοφορίας, μηχανές και μηχανάκια στα πεζοδρόμια και στους πεζόδρομους. Πεζοδρόμια που έχουν γίνει και ποδηλατόδρομοι, λεωφορεία που δεν μπορούν να προσεγγίσουν τα πεζοδρόμια στις στάσεις. Τελευταία, δειλά δειλά σε δρόμους μικρής κυκλοφορίας, εμφανίζονται αυξανόμενα κρούσματα αυτοκινήτων που πηγαίνουν ανάποδα σε μονόδρομους.
Είναι προφανές ότι κυκλοφοριακή ανομία σημαίνει και ατυχήματα. Oλο και περισσότερα ατυχήματα με θύματα ανυπεράσπιστους πεζούς. Και όλοι μας, με πρώτη την Πολιτεία, παραμένουμε θεατές ενός θεάτρου του παραλόγου που έχει πια γίνει καθεστώς, χωρίς να είναι ορατή καμιά προσπάθεια ουσιαστικού περιορισμού του κυκλοφοριακού χάους που μας περιβάλλει.
Αν συνέβαιναν όλα αυτά στις πόλεις τους, ο Σουηδός διευθυντής τροχαίας της Στοκχόλμης είναι μάλλον βέβαιο ότι θα είχε παραιτηθεί, ο δε Γιαπωνέζος διευθυντής τροχαίας του Τόκιο είναι μάλλον βέβαιο ότι θα είχε αυτοκτονήσει. Ο Eλληνας διευθυντής τροχαίας της Αθήνας τι σκοπεύει να κάνει; Θα σφυρίζει αδιάφορα; Μία μόνο λύση υπάρχει: Oπου είναι ανέφικτο να εφαρμόζονται οι κανονισμοί, να τους κάνουμε πιο συμβατούς με την πραγματικότητα. Αλλά από κει και πέρα να τηρούνται.
Bασιλης Σγουτας – Αρχιτέκτων
