Tο σύνδρομο της Στοκχόλμης
Kύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας την Επιτροπή Θεσμών της Βουλής για τον διορισμό διοίκησης στην ΕΡΤ, ο υποψήφιος για τη θέση του προέδρου του Δ.Σ. σπατάλησε χρόνο σε ένα μονόλογο λαϊκισμού μιλώντας για τον «λαό» και τους «εργαζομένους» χωρίς να θίξει τα προβλήματα που επί δεκαετίες δημιούργησαν οι υπεράριθμοι διορισθέντες με υπέρογκες αποδοχές και κακή διοίκηση και προσθέτοντας ότι δεν θα «δεχθεί σημείωμα από υπουργό» εάν διορισθεί – γεγονός προαποφασισμένο. Είναι αμφίβολο εάν τα προσόντα που παρέθεσε δικαιολογούν τον διορισμό του ως προέδρου ενός τόσο νευραλγικού οργανισμού – αφελής ίσως παρατήρηση, δεδομένου ότι ζούμε στην Ελλάδα.
Αυτό και πολλά άλλα ανάλογα περιστατικά θυμίζουν ανάμεσα στις άλλες υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για αξιοκρατικά και όχι κομματικά κριτήρια στην επιλογή προσώπων. Από τα 10 εκατ. Ελληνίδων και Ελλήνων δεν υπάρχουν έστω λίγα άτομα που έχουν καταξιωθεί και είναι ικανά να βοηθήσουν στην πρόοδο αυτής της χώρας; Υπάρχουν και σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν στο εξωτερικό, όπου μεγαλουργούν. Η προσέγγιση από την πρόεδρο της Βουλής με τον έντονο ανακριτικό χαρακτήρα δεν συνάδει με την αποστολή της τόσο σημαντικής επιτροπής, γεγονός που ανάγκασε τον γνωστό για τη σοβαρότητα και ωριμότητα αντιπρόεδρο κ. Μητρόπουλο να επέμβει. Φαίνεται ότι η κ. Κωνσταντοπούλου προσπαθεί στους εμφανιζόμενους κομματικούς υποψηφίους να επιβάλει το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» ώστε να συμπορεύονται με τα δικά της πολιτικά πιστεύω.
Γ. Mελισσινος
Το πολιτικό παράλογο και ο ΣΥΡΙΖΑ
Κύριε διευθυντά
Η κοινωνία έχει περιέλθει σε έναν εθισμό του παραλόγου που αντιστοιχεί με πλύση εγκεφάλου που οι ευφάνταστοι αποδίδουν στον ψεκασμό. Δέχεται με απάθεια ό,τι αλλοπρόσαλλο και ασυνάρτητο συμβαίνει στην πολιτική, καταργώντας την κοινή λογική και την κρίση. Μια παράταξη υποσχόταν προεκλογικές παροχές που ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν ακόμη και από τις πιο ευνοϊκές και τυχερές συνθήκες. Η σκέψη και η λογική θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουν τον παραλογισμό και την έλλειψη σοβαρότητας των υποσχέσεων, παραγκωνίστηκαν όμως από τη συναισθηματική ευφορία που προκαλούσε το όνειρο ενός μεγάλου βασικού μισθού, μια 13ης σύνταξης, η κατάργηση του Μνημονίου και η διαγραφή του χρέους. Και ο καλός λαός, ο πάντα ευκολόπιστος κατά τον Σολωμό, η μάζα κατά την επιστήμη που επηρεάζεται πάντα από το συναίσθημα και λιγότερο από τη σκέψη, διάλεξε το παράλογο. Μετά τις εκλογές παρουσιάστηκε μια κυβέρνηση χωρίς πρόγραμμα, χωρίς γνώσεις, χωρίς πείρα, με παράλογη σύνθεση, εκπροσώπηση και ενέργειες και έναν ισχυρό παρακυβερνητικό παράγοντα γείτονα του πρωθυπουργού, αριστερό με πισίνα. Ο Καμμένος συμπεριφέρεται ως υπερεθνικιστής, ο Λαφαζάνης ως παλαιοκομμουνιστής, ο Μπαλτάς ως προεπαναστατικός μαρξιστής ισοπεδώνοντας την Παιδεία, ο Δραγασάκης και ο Σταθάκης σε αμηχανία, ο Φλαμπουράρης ως ανιστόρητος με απόψεις, οι δύο νέοι στυλοβάτες του Τσίπρα ως ισορροπιστές της ασυναρτησίας και ο ίδιος ο Τσίπρας αμέτοχος και πάντα γελαστός και ευχαριστημένος.
Η διαπραγμάτευση ξεκίνησε με τη διεκδίκηση από τους ξένους των παροχών που υποσχέθηκε η κυβέρνηση. Δηλαδή, ένας παράλογος στόχος, δεδομένου ότι τα ευρωπαϊκά κράτη εκ των προτέρων δεν δέχονταν να πληρώσουν για τη διαγραφή του χρέους και το ΔΝΤ τη μη επιστροφή των δανεισθέντων. Επιπλέον, ο διαπραγματευτής που επελέγη, με τον λόγο του, τη συμπεριφορά, την εικόνα και την ενδυμασία του, περισσότερο φάνηκε να λανσάρει την ιδιαιτερότητά του παρά να υπερασπίζει τα συμφέροντα της χώρας. Αντί για φίλους και συμμάχους δημιούργησε αντιπάλους, μεταξύ των οποίων και ο Κύπριος και εχθρούς. Παρά την ακαταλληλότητά του, όμως, η κοινή γνώμη εντυπωσιάστηκε από τον διαπραγματευτή με τη μοτοσικλέτα, είναι ένας σαν εμάς και υποστήριζε μέχρι πρόσφατα σε ποσοστό 70% τη διαπραγμάτευση. Ο μεγαλύτερος όμως παραλογισμός, ο οποίος παρά την μοναδικότητά του δεν κατόρθωσε να αφυπνίσει από τον εθισμό στο παράλογο ούτε τον ΣYPIZA ούτε την κοινή γνώμη, είναι η παρουσία υπουργού ο οποίος με ομάδα βουλευτών δηλώνει επισήμως την αντίθεσή του στην κυβερνητική πολιτική, την οποία θα καταψηφίσει και δεν αποχωρεί από το κόμμα, όπως θα όφειλε ούτε τίθεται εκτός κόμματος από τον πρωθυπουργό, όπως θα έπρεπε κατά την παράδοση του ελληνικού και των ξένων κοινοβουλευτισμών. Χωρίς συναίσθηση αυτού του πολιτικού παραλόγου ο ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτύρεται γιατί οι ξένοι θεωρούν την κυβέρνησή του μη κανονική.
Μενελαος Μπατρινος – Ομ. Καθηγητής Ενδοκρινολογίας
«Σωσίβια λέμβος»
Kύριε διευθυντά
Oλοι μας, οι Ελλαδίτες, όλος ο λαός είναι πάνω στο κυβερνητικό «καράβι» που εδώ και τρεις μήνες πλέει μεσοπέλαγα με όλους «κρεμασμένους» στις κουπαστές, στα φινιστρίνια ακόμα και οι «μηχανικοί» είναι πάνω στο κατάστρωμα, όπως οι λαθρομετανάστες, με την αγωνία στα μάτια για το πού πάει το «καράβι»! Στο τιμόνι δεν είναι άνθρωπος του καπετάνιου, είναι κάποιο παλικάρι από τις «Συνιστώσες» που χαίρεται για τα πελώρια κύματα, τα πολλά παγόβουνα, την ομίχλη, και τους «καρχαρίες» του αφρού… Oσοι είναι δίπλα του (Συνιστωσάδες) δεν φοβούνται τίποτα, ούτε «πιστωτικό γεγονός» ούτε νοιάζονται για τους επιβάτες ούτε για το πλήρωμα που τρέμουν από τη «φορτούνα» και την πορεία του «καραβιού»… Συχνά στέλνουν έναν «έμπειρο Συνιστωσά» στο σαλόνι που κάθεται ο καπετάνιος με όλους τους αξιωματικούς του πλοίου και τους καθησυχάζουν: «Σιγά μωρέ, τι είναι, όλα πάνε καλά…»
– «Να μην ανησυχεί, καπετάνιε, κανείς… ούτε για πιστωτικό γεγονός, ούτε για “αραχνιασμένες” (χωρίς ρευστό) τράπεζες, ούτε πού τελειώνει το ντίζελ (και του καραβιού), ούτε για φάρμακα, ούτε γιατί όλοι χάνουν τη δουλειά τους, ούτε για τα παιδάκια τους, ούτε για τα τόσο πολλά “τεράστια κύματα”»…
Ο καπετάνιος είναι στο σαλόνι με κάποιους αξιωματικούς και ναύτες με απλανές βλέμμα και δεν ακούει κανέναν. Eχει εμπιστοσύνη στους «στεριανούς» τιμονιέρηδες ναυτικούς του (των Συνιστωσών) που τον καθησυχάζουν στο αυτί ότι έχουν σε απόλυτη ετοιμότητα: «Μια λέμβο σωτηρίας» για τον ίδιο και (ΣΥΡΙΖΑ) σίγουρα τους ολίγους γύρω του: Το δημοψήφισμα! Αυτό θα μας σώσει καπετάνιε, μείνε ήσυχος, θα σε πάρουμε σώο μαζί μας… Ασε όλους τους επιβάτες και το καράβι στη ρότα του, εμείς έχουμε πάλι νωπή «εντολή» του λαού μας που του αρέσει να «ταξιδεύει»…
Βασιλειος Δ. Βασιλειαδης – Θεσσαλονίκη
Λιτότητα
Κύριε διευθυντά
Στις 3 Ιουνίου δημοσιεύτηκε επιστολή με τον ίδιο ως άνω τίτλο από τον κ. Αθανάσιο Σκουτέλη. Ο επιστολογράφος θεωρεί ότι η λέξη λιτότητα, που μας ταλανίζει πάνω από πέντε χρόνια, προέρχεται από τη λέξη αυστηρότητα, η οποία έγινε austerity από τους ξένους και «εννοιολογικά από αυτήν με μετάφραση». Στο ετυμολογικό λεξικό του Μπαμπινιώτη, διαβάζουμε ότι η λέξη λιτότητα είναι ελληνικότατη, ήδη από τον 5ο π.Χ. αιώνα. Ομοίως στο λεξικό Παγουλάτου η λέξη είναι σαφώς ελληνική. Προφανώς ο επιστολογράφος δεν ανέτρεξε να δει την προέλευση της λέξης.
Δημητριος Γεωργαντας – Χειρουργός
Αδικία στο Φιξ
Κύριε διευθυντά
Κάθε φορά που περνώ από το καινούργιο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Συγγρού έχω ένα μικρό σφίξιμο. Τόσα χρόνια είχαμε συνδέσει την προηγούμενη και τη μελλούμενη ύπαρξή του στο Φιξ με την παλιά του διευθύντρια, η οποία, όπως μας πληροφορούσε ο Τύπος, είχε αφιερώσει ικανότητες και κόπους ζωής στο όραμα αυτού του νέου μουσείου. Τώρα ο ίδιος Τύπος τηρεί μια εντυπωσιακή σιωπή γύρω από τον παραμερισμό και την εξαφάνισή της κατόπιν, λες και αυτή η γυναίκα δεν υπήρξε ποτέ. Και όσο η Aννα Καφέτση –την οποία δεν έχω γνωρίσει ποτέ– σιωπεί με εκπληκτική για τα ελληνικά δεδομένα αξιοπρέπεια, τόσο περισσότερο μας αφορά η πίκρα της, που μάλλον είναι για να μείνει. Αναρωτιέμαι πώς στο γενικό κλίμα «αποκατάστασης αδικιών», ανάμεσα στα τύμπανα των καθαριστριών, δεν υπήρξε σκέψη αποκατάστασης μιας εκκωφαντικής αδικίας της προηγούμενης κυβέρνησης ή έστω μια μνεία αναγνώρισης του έργου της. Σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Σωτηρια Ματζιρη – Μετς
Επισημάνσεις
Κύριε διευθυντά
Θα προσπαθήσω με συντομία ν’ αναφερθώ στα παρακάτω θέματα για τα οποία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, εάν θελήσει, η πολιτεία (συμπολίτεση και αντιπολίτευση) πρέπει να πάρει τ’ αναγκαία μέτρα για να μη νιώθει ο κυρίαρχος λαός ανασφάλεια, τώρα μάλιστα που ακούγεται από την τηλεόραση. Και γράφεται στον Τύπο ότι θα γίνει δημοψήφισμα για την οικονομική κρίση.
Επί τη ευκαιρία ας ερωτηθεί ο κυρίαρχος λαός για: 1) Την ανεξέλεγκτη εισβολή των μυρίων στη χώρα μας με όλο το συγγενολόι τους και την παροχή σ’ αυτούς της ελληνικής ιθαγένειας. 2) Την ανέγερση τζαμιού ή τζαμιών με χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου όταν, στις χώρες απ’ τις οποίες προέρχονται, κεταδαφίζονται τα λατρευτά κτίρια των χριστιανών, τους οποίους βιάζουν και αποκεφαλίζουν. 3) Τη διαρκή απασχόληση της κρατικής μηχανής μ’ αυτούς, όπως αστυνομικών, λιμενικών, υγειονομικών, δικαστικών, σωφρονιστικών, εκκλησιαστικών και λοιπών αρχών με κίνδυνο να μεταδώσουν στους απασχολουμένους ηπατίτιδα, φυματίωση και άλλα λοιμώδη νοσήματα. 4) Την επαναφορά της θανατικής ποινής για τους παιδεραστές, τους βιαστές, τους εμπόρους ναρκωτικών που σουλατσάρουν ανενόχλητοι έξω από τα σχολεία, και λοιπούς ειδεχθείς εγκληματίες.
Κων/νος Θ. Λυκος Ιωάννινα
