«Ουκ εις όλεθρον»
Κύριε διευθυντά
Ο κ. Κωνσταντίνος Ζούλας σε άρθρο του στην «Κ» της 16-5-2015 παρομοιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ με τον Οιδίποδα στην τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος». Στην περιώνυμη τραγωδία, ο συνετός και αγαπητός από τον λαό των Θηβών βασιλιάς Οιδίπους προσπαθεί να μάθει τι ή ποιος φταίει για τον λοιμό που ενέσκηψε στην πόλη του. Ο Κρέων (γυναικάδελφός του) του λέγει, ότι σύμφωνα με Δελφικούς Χρησμούς, αιτία των κακών είναι ο φονιάς του (πρώην) βασιλιά Λαΐου. Αυτός ο φονιάς πρέπει να ευρεθεί και να θανατωθεί ή να εκδιωχθεί. Ο Οιδίπους συμφωνεί. Καταργιέται και απειλεί όσους γνωρίζουν τον φονιά και δεν τον αποκαλύπτουν. Για βοήθεια, στη διαλεύκανση της υποθέσεως, καλείται (από τον κορυφαίο του χορού) ο τυφλός μάντης Τειρεσίας που γνωρίζει, βέβαια, ότι ο φονιάς του Λαΐου είναι ο Οιδίπους, αλλά δεν του το λέγει αμέσως και κατά πρόσωπο. Αφήνει τον Οιδίποδα να το συμπεράνει ο ίδιος. Ο Οιδίπους εκνευρίζεται και τον διαολοστέλνει: «Ουκ εις όλεθρον»!
Νομίζω ότι ο κ. Ζούλας δεν έχει μοιράσει σωστά τους ρόλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον Οιδίποδα. Ο ρόλος αυτός ανήκει στον ελληνικό λαό. Μόνον αυτός μπορεί να κατηγορηθεί για εγκλήματα, είτε επειδή, πολλές φορές, «δεν ξέρει τι κάνει», είτε διότι σαγηνεύεται από τις εκάστοτε σειρήνες (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ) και «παίρνει λάθος δρόμο». Τους διάφορους δε κατά καιρούς Τειρεσίες (πολλές μεμονωμένες σοφές φωνές) σχεδόν κατά κανόνα, στην αρχή τους στέλνει στον διάολο! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Οιδίπους. Είναι μια σειρήνα που σύντομα θα σιγήσει, αφού όμως πρώτα θα έχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά στον ελληνικό λαό. Oταν ο λαός συνειδητοποιήσει το κακό που έγινε και με δική του ευθύνη, ας ελπίσουμε ότι «δεν θα βγάλει τα μάτια του» όπως ο Οιδίπους, γιατί ενός κακού μύρια έπονται.
Γεωργιος Τολης – Καρδιοχειρουργός
Στη χρεοκοπία με σχέδιο;
Κύριε διευθυντά
Θα επιχειρήσω να διερευνήσω με τρόπο χαλαρό την υπόθεση εάν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παίζει θέατρο, τάχα διαπραγματευόμενη με τους δανειστές μας, ενώ ως αδήλωτο-κρυφό σκοπό της έχει τη χρεοκοπία της χώρας προκειμένου να εγκαταστήση, μετά την καταστροφή, τριτοκοσμικού τύπου καθεστώς, ρίχνοντας την ευθύνη στους «ανάλγητους» εταίρους-δανειστές μας.
1. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως διότι πλειοψήφησε στις προηγούμενες εκλογές και σύμφωνα με τον καλπονοθευτικό νόμο, έλαβε ως δώρο 50 έδρες στη Βουλή. Αυτό το κόμμα ήρθε πρώτο εξαπατώντας τον λαό με απατηλές υποσχέσεις, ανέφικτα οράματα, ηθελημένα ψεύδη. Ο λαός προτίμησε την εθελοτυφλία από την παρρησία, το επιθυμητό από το εφικτό, την οπισθοδρόμηση από τη μεταρρύθμιση. Και τώρα η κυβέρνηση, δέσμια των ψευδών υποσχέσεων, των αναχρονιστικών της προτάσεων και της οίησης από την ανέλπιστη κατάκτηση της εξουσίας, ευρίσκεται προ αδιεξόδου: εμπρός στον γκρεμό της χρεοκοπίας της χώρας.
2. Στην αρχή της διακυβερνήσεώς του το κόμμα αυτό έριξε στη μάχη της διαπραγματεύσεως με τους δανειστές μας το υποτιθέμενο αστέρι της οικονομολογίας, τον «γόη», τον Eλληνα δερβίση – ο οποίος «τρέλανε» τους ξένους οικονομολόγους και πολιτικούς με τις «μπαρουφολογίες» του και το «επαναστατικό στυλ ενδυμασίας του. Αυτό το κόλπο της προσποιητής αλαζονείας και υπεροψίας δεν πέρασε στους ξένους και έτσι η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αλλάξει τακτική.
3. Αποφάσισε τότε, αντί να προσαρμοσθεί στην πραγματικότητα, να αλλάξει τον τρόπο ονομασίας της πραγματικότητας: όχι τρόικα, αλλά θεσμοί, όχι Μνημόνιο, αλλά γεφυρο-συμφωνία, όχι διαπραγματευτές, αλλά ομάδα των Βρυξελλών, όχι συζήτηση στα υπουργεία, αλλά στα ξενοδοχεία! Oταν διαπίστωσε ότι αλλάζοντας ή ρετουσάροντας την ακτινογραφία δεν αλλάζει και το αντικείμενο, αυτό από το οποίο προέρχεται, τότε επιστράτευσαν άλλα μέσα, αυτά που κάνουν στις Ινδίες.
4. Προέβαλλε τότε η κυβέρνηση το αξίωμα ότι έχει πρόσφατη εντολή από τον λαό να διαγράψει το χρέος της χώρας ή με διαφορετική, αλλά παραπλανητική ορολογία, να κάνει εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που αυτή επιθυμεί και όχι αυτές που οι πιστωτές απαιτούν. Ωραία ιδέα: Ζητούμε από τον λαό να μας πει εάν πρέπει να πληρώσουμε το χρέος μας και αν ο λαός πει όχι, τότε νομιμοποιούμεθα να διαγράψουμε το χρέος μας!
5. Oταν και αυτό το κόλπο της προσποιητής αφέλειας δεν πέρασε, η κυβέρνηση άρχισε τις απειλές: Εάν δεν χρηματοδοτήσετε το πρόγραμμά μας, θα αυτοκτονήσουμε! Θα χρεοκοπήσουμε εμείς, αλλά θα παρασύρουμε στην καταστροφή και εσάς.
6. Oταν και αυτό το πρόσχημα δεν έφερε αποτέλεσμα, δαρμένα και αποσταμένα τα σαΐνια του «τελευταία φορά αριστερά» σκαρφίστηκαν το προφανές: να ψάξουν στα ταμεία του κράτους να βρουν ό,τι ψιλά ή χοντρά έχουν ξεμείνει και να πληρώσουν δόσεις, μισθούς και συντάξεις. Eτσι φθάσαμε αισίως – εξουσίως ώς τα μέσα Μαΐου.
7. Ο καιρός πέρασε, το γαϊτανάκι της «σκληρής διαπραγματεύσεως» της «αριστερής» κυβερνήσεως ξεθώριασε, έγινε θέμα χλευασμού ανά τον υφήλιο και η χώρα κατήντησε διεθνώς ανυπόληπτη και αφερέγγυα. Τώρα είμεθα εκεί από όπου ξεκινήσαμε: 28 Φεβρουαρίου 2015. Κατάφερε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να «φάει» τον χρόνο κοροϊδεύοντας τον λαό και τους δανειστές μας, χωρίς να καταλάβουν οι εκτός του κομματικού κονκλαβίου τον κρυφό σκοπό της.
8. Η κυβέρνηση φαίνεται ότι θα ροκανίσει και τον Ιούνιο, εάν τα καταφέρει, και όταν τα περιθώρια θα έχουν πια εξαντληθεί και δεν θα υπάρχουν τα χρήματα να εξοφληθούν τα χρέη, τότε θα βαρέσει φέσι και έξαλλη θα διακηρύξει στον «πέρα βρέχει λαό»: οι στυγνοί δανειστές θέλουν να μας στραγγαλίσουν, να μας πάρουν το βιος μας και να πιουν τον τίμιο ιδρώτα μας! Τι να κάνουμε; ΚΟΥΓΚΙ!, ΚΟΥΓΚΙ! διαλαλούν οι «επαναστατημένες» φωνές του λαού. Και εγένετο Κούγκι. Oλεθρος…
9. Και τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, τα φιλοευρωπαϊκά και φιλομεταρρυθμιστικά Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, «Ποτάμι» τι κάνουν προ του επερχομένου κινδύνου να οδηγηθεί η χώρα στα βράχια από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ηθελημένα και προγραμματισμένα (εάν όντως αυτό συμβαίνει); Αρκεί το ότι καλούν την κυβέρνηση να κάνει τη συμφωνία με τους δανειστές μας, αντί να δράσουν για να προλάβουν το κακό; Αρκεί το ότι προτίθενται να στηρίξουν τυχόν συμφωνία;
Προ του επερχομένου κινδύνου, πώς δικαιολογείται η αδράνεια και ο εφησυχασμός των Σαμαρά, Βενιζέλου, Θεοδωράκη; Μήπως θα πρέπει να θεωρηθούν και αυτοί συνυπεύθυνοι για το επικείμενο, ενδεχομένως, ναυάγιο της χώρας; Και ο λαός τι κάνει; Ο λαός κάνει τα μπάνια του στις γαλάζιες παραλίες της χώρας φορώντας για μαγιό την εθνική υπερηφάνεια…
Πανος Ι. Πολυχρονοπουλος – Συνταξιούχος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών και συγγραφέας
Η ευθύνη της κοινωνίας…
Κύριε διευθυντά
Είναι εντυπωσιακό –αν και καθόλου δυσερμήνευτο– εάν αναλογιστεί κανείς με πόση αφέλεια, ευπιστία και περισσή ανωριμότητα εμείς οι Ελληνες εκλέγουμε τους ανθρώπους που μας κυβερνούν. Το χειρότερο, βεβαίως, είναι ότι επαναλαμβάνουμε το ίδιο λάθος. Μια αναδρομή στην πολύ πρόσφατη ιστορία, από το «λεφτά υπάρχουν…» έως την καλλιέργεια της πεποίθησης ότι για τα προβλήματα της Ελλάδος ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η παγκόσμια οικονομική κρίση και όχι εμείς οι ίδιοι, αποδεικνύει ότι οι υποψήφιοι κυβερνήτες γνωρίζουν πολύ καλά την ψυχολογία του εκλογικού σώματος και πώς θα το χειριστούν προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Χρησιμοποιούν τέλεια το όπλο του λαϊκισμού.
Ο λαϊκισμός βρίσκει πάντα πρόσφορο έδαφος σε ένα εκλογικό σώμα ελλειματικής παιδείας και νοοτροπίας της ελάσσονος προσπαθείας. Εθίζοντας την κοινωνία στη λογική της μετάθεσης της ευθύνης και στην αντίληψη ότι η δημοκρατία ταυτίζεται με τις παροχές και τις πελατειακές εξυπηρετήσεις, μετέτρεψε σταδιακά ένα λαό κάποτε δραστήριο και δημιουργικό σε οκνηρό, ανασφαλή και μίζερο. Η οικονομική κρίση απλώς αποκάλυψε τη σκληρή πραγματικότητα της εικονικής ευημερίας που εξασφάλιζαν για δεκαετίες τα δανεικά.
Φτάνει πια! Η ελληνική κοινωνία πρέπει επιτέλους να επιβραβεύσει και να συστρατευθεί με τις πολιτικές δυνάμεις εκείνες που επαγγέλλονται τον δρόμο της κοπιώδους προσαρμογής στη σκληρή αλήθεια. Εκείνες που δείχνουν τον δρόμο της Αρετής. Που συνεπάγεται δύσκολες πρωτοβουλίες για αλλαγές προτεραιοτήτων και δραστηριοποίηση προς δημιουργικές κατευθύνσεις οι οποίες θα οδηγήσουν ξανά στην ευημερία και την πρόοδο.
Η λύση της όποιας εθνικής σωτηρίας βρίσκεται στη συνειδητοποίηση των αδιεξόδων, στην ανάληψη των ευθυνών και στην κατανόηση της ανάγκης για μια διαφορετική πορεία. Η απαγκίστρωση ενός λαού και μιας ολόκληρης κοινωνίας από την υποτιθέμενη ευκολία –αλλά στην πράξη πρακτική καταστροφής– του κρατισμού προϋποθέτει ριζική αλλαγή νοοτροπίας και σκληρή δουλειά.
Μινως Λιακος – Μαθηματικός
Αποφράδα ημέρα
Κύριε διευθυντά
Aλλη μία 29η Μαΐου πέρασε χωρίς να γίνει η παραμικρή αναφορά στην αποφράδα ημέρα του Ελληνισμού από τα ΜΜΕ. Οι απέναντι, όμως, πανηγυρίζουν κατά την επέτειο της Αλώσεως (το τέλος μιας μακράς πορείας διαβρώσεως εκ μέρους των και εν τελικής διαλύσεως της Ελληνοχριστιανικής Αυτοκρατορίας 1.100 ετών) με την οποία κατάφεραν να μας βγάλουν από το κάδρο της Ιστορίας και έκτοτε εξαφανίζουν συστηματικώς κάθε ίχνος Ελληνικότητος στη Μ. Ασία. Εμείς βεβαίως είχαμε εκείνη την ημέρα Kuzey – Guney στο Star ή «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» στο «Ε».
Τι να πω, είναι ίσως ένα είδος ψυχικής προετοιμασίας από ένα κράτος περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας που είμαστε τώρα (παραβιάσεις εναερίου και θαλασσίου χώρου, casus belli κ.λπ.) να περάσουμε σε καθεστώς οιονεί επαρχίας της Τουρκίας, ιδίως τώρα λόγω της οικονομικής κρίσεως. Aλλωστε και το κανάλι της Βουλής θεώρησε σημαντικότερο –ειδικώς εκείνη την ημέρα– να μας δείξει Aρη Βελουχιώτη και όχι Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Και καλά, οι γενιές των κάποιας ηλικίας είναι εκμαυλισμένες από τον ωφελιμισμό και το κυνήγι του ρουσφετιού και της αρπαχτής των τελευταίων δεκαετιών. Οι «υπερσπουδαγμένοι» νέοι, όμως, που έλεγε ένας δημοσιογράφος σας –και νυν υπουργός– αισθάνονται να μη τους αφορά καθόλου το θέμα;
Μιχ. Λιωσης – Aλιμος
