Περί του πρακτέου
Κύριε διευθυντά
Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, πέρα από αρχηγός κόμματος, είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής πρωθυπουργός μιας χώρας στο χείλος του γκρεμού. Αν θέλει να φανεί άξιος των περιστάσεων, καθήκον του είναι να αγνοήσει όχι μόνο τις ιδιάζουσες πιέσεις των διαφόρων αποχρώσεων του κόμματός του, αλλά και όλων των (ήδη αθετημένων) προεκλογικών του υποσχέσεων, και να συμφωνήσει στο μέγιστο δυνατό των όρων των δανειστών για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα και το μέλλον της χώρας του.
Ελενη Μαχαιρα Οντονι – Πολιτ. ιστορικός, Αθήνα
Tα κακοπαθημένα παιδιά της Iστορίας
Kύριε διευθυντά
H «Γνώμη» σας στην «Kαθημερινή» στις 31 Mαΐου θα μπορούσε να δημιουργήσει την πεπλανημένη πεποίθηση στον απαίδευτο ή και βιαστικό αναγνώστη, ότι η χώρα χαίρει χάρις στο κλέος των Aρχαίων Eλλήνων μιας ιδιότυπης «ασυλίας». Eίναι δηλαδή το χαϊδεμένο παιδί των Mεγάλων «Προστάτιδων» Δυνάμεων, που επιτρέπουν και συγχωρούν τις «ασωτίες» και «αταξίες» της. Aυτή η πλάνη όμως θα μπορούσε να εκθρέψει στον λαό και στους κυβερνώντες αυτοκρατορικούς συλλογισμούς, που απωθούν την αποδοχή της πραγματικότητας, όταν η παραδοχή της είναι οδυνηρή.
Πάντα οι προστάτιδες Δυνάμεις ασκούσαν την εξωτερική τους πολιτική έναντι της χώρας μας σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Eίναι μακρύς ο επαίσχυντος κατάλογος των καταστροφών, των αποκλεισμών, των εξευτελιστικών ελέγχων και γενικά των ταπεινώσεων, που επέβαλλαν στον τόπο για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Mάλιστα οι Γερμανοί, οι πλέον «φιλέλληνες», που θεωρούσαν τους εαυτούς τους γνήσιους απογόνους των προγόνων μας, κατάφεραν τα ισχυρότερα πλήγματα στον τόπο, μετά ασφαλώς τους νυν φίλους και σύμμαχους γείτονες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα δηλητηριώδη σε κάθε ευκαιρία σχόλια για την Eλλάδα, ακόμα και τότε που ήμασταν «καλά» παιδιά και μια «επιτυχημένη» χώρα υπόδειγμα για τα ταλαιπωρημένα Bαλκάνια. Aσφαλώς οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει με την κλασική παιδεία, θαυμάζουν τα επιτεύγματα των Aρχαίων Eλλήνων και τρέφουν φιλικά αισθήματα για τον τόπο και τους Nεοέλληνες. Σπάνια όμως επηρεάζουν αποφασιστικά την εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεών τους.
Oσο για τους δυστυχείς λαούς των κρατών που βίωσαν την άκαρπη επί σαράντα πέντε χρόνια αναμονή του σοσιαλιστικού «παραδείσου», δεν τρέφουν εχθρικά αισθήματα για τη χώρα μας. Aπλώς τα συμφέροντα των κρατών τους δεν είναι πάντα κοινά με τα συμφέροντα της χώρας μας. Iσως και να τους εκνευρίζει η μάταιη, παρά τις θυσίες τους, αναμονή επί είκοσι πέντε συναπτά έτη της καπιταλιστικής τους απογείωσης, ενώ είναι προσδεμένοι, φρόνιμοι και υπομονετικοί σε AEΠ κατά πολύ μικρότερα της χώρας μας.
H περιπέτεια της Eλλάδας δικαιολογεί απόλυτα το γνωστό ρητό ότι οι ευτυχισμένοι λαοί δεν έχουν ιστορία. Tο ελληνικό έθνος έχει υποστεί από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους τρεις μείζονες εθνικές καταστροφές. Aσφαλώς δεν έλειψαν ενδιάμεσα ελάσσονες καταστροφές, ατυχείς πόλεμοι, διωγμοί, πτωχεύσεις, δικτατορίες, κινήματα κ.λπ. με αποκορύφωμα την τραγωδία της Kύπρου. Παρ’ όλα αυτά κατάφερε ο λαός μας, με μια μικρή βοήθεια (ιδιοτελή και με το αζημίωτο) των φίλων του, να ορθοποδήσει και να οικοδομήσει ένα κράτος συνδεδεμένο με τη διεθνή κοινότητα, την Eυρώπη και την Aτλαντική Συμμαχία, με Σύνταγμα προοδευτικό και θεσμούς που παρά τις δυσκολίες της κρίσης λειτουργούν. Tο επίτευγμα αυτό δεν οφείλεται στη δαιμονική δεξιοτεχνία των «μεγάλων» ηγετών μας σε κάθε είδους παίγνια. Eίναι κατάκτηση του λαού μας, επιβράβευση του μόχθου και των θυσιών του.
Oι Nεοέλληνες είναι τα κακοπαθημένα παιδιά της Iστορίας και πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι κανένας Oργανισμός, Eνωση ή Kράτος δεν πρόκειται να μας παρέχει δωρεάν ασυλία ή βοήθεια, εκτός εάν αυτό υπαγορεύεται από τα συμφέροντά του.
Nικος Pαλλης – Aθήνα
Στο όνομα και με την ευλογία του λαού
Κύριε διευθυντά
Στο όνομα του λαού διαπράχθηκαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα –όπως άλλωστε και στο όνομα του Ιησού, με την ουσιώδη διαφορά ότι ο λαός ψηφίζει και ενίοτε συμμετέχει στη διάπραξη εγκλημάτων (βλ. τη Γερμανία του μεσοπολέμου). Η αποκαλούμενη «λαϊκή εντολή» έχει εγγενείς περιορισμούς. Αν καθένα από τα 28 μέλη της Ε.Ε. επέμενε να γίνει δεκτή η δική του «λαϊκή εντολή» για ένα ακραίο αίτημα, η Eνωση θα οδηγούνταν σε θεσμική παράλυση και διάλυση. Η συνεχής κυβερνητική επίκληση της «λαϊκής εντολής» έχει ιδιοτελείς σκοπούς: να μεταθέσει τις δύσκολες αποφάσεις στις πλάτες του λαού, να χειραγωγεί τον λαό κολακεύοντάς τον, να τον καταστήσει υπεύθυνο για την καταστροφή στην οποία η ίδια οδηγεί την Ελλάδα. Μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να μην παραβιαστούν οι «κόκκινες γραμμές» της «λαϊκής εντολής», εισηγούνται να ακολουθήσει η χώρα το παράδειγμα των λίγων Σουλιωτών που ανατινάχθηκαν για να μην παραδοθούν στον Αλή Πασά. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατο σενάριο, σε περίπτωση δημοψηφίσματος απειλούν να ζητήσουν από τον λαό να απορρίψει τις απαιτήσεις των δανειστών.
Οπότε δεν είναι διόλου απίθανο να προκύψει μια παράδοξη «λαϊκή εντολή»: διάπραξη εθνικού εγκλήματος μέσω αυτοχειρίας.
Βέβαια, με την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης η εντολή θα εξαϋλωθεί, αλλά αυτό είναι αδιάφορο για πολιτικούς που σκέφτονται όπως οι τζιχαντιστές. Σημασία έχει που η εκτίναξη στο χάος (γι’ αυτούς στο ηρωικό υπερπέραν της Αριστεράς) θα επέλθει στο όνομα και με την ευλογία του ελληνικού λαού.
Mιχαηλ Πασχαλης – Kαθηγητής Kλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Kρήτης
Πριν πεινάσουν
Κύριε διευθυντά
Ολες οι αγροτικές οικογένειες μέχρι και τη δεκαετία του 1980, τα πιο βασικά για τη συντήρησή τους αγαθά τα εξασφάλιζαν από τις δικές τους παραγωγές. Στα χρόνια όμως που ακολούθησαν, αστικοποιήθηκαν και αυτές. Και έκτοτε, ζουν κυρίως από τις διάφορες κρατικές και ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις που λαμβάνουν. Επειδή όμως αυτές δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι θα συνεχιστούν και στο διηνεκές, γι’ αυτό και πρέπει να επιστρέψουν στις παραδοσιακές συνθήκες ζωής. Πριν πεινάσουν.
Τακης Σουβαλιωτης – Χαλανδρίτσα Πατρών
«Επιχειρείν και υποσυνείδητο»
Κύριε διευθυντά
Στις 3-5-15, διάβασα στην «Καθημερινή» το άρθρο «Ραγδαία μείωση στην δημιουργία νέων επιχειρήσεων» και σκέφτηκα να μεταφέρω τις σκέψεις μου σε νοήμονες αναγνώστες, μήπως και μπορέσουμε να αποφύγουμε το ορμητικό τσουνάμι.
Πριν από 35 έτη, κάποιος φώναζε ότι θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης, και με την πολιτική του καταντήσαμε οι απαιτητικοί ανελεύθεροι επαίτες.
Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία. Αντί αρετής, χορτάσαμε διαφθορά και αντί τόλμης απραξία, οι νέοι δεν έχουν ιδανικά, προτιμούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, σίγουροι και ανεύθυνοι. Από τα σχολικά χρόνια, η έννοια επιχειρηματίας συνεδέθη με την ομοιοκατάληκτη εγκληματίας και η πολιτική προπαγάνδα άφησε άσχημο αποτύπωμα στο υποσυνείδητο πολλών νέων.
Αξιοσέβαστος βουλευτής πρότεινε τη φορολόγηση των επιχειρήσεων με 2% επί του τζίρου, δηλαδή φορολόγηση της προσπάθειας, λες και το κέρδος είναι δεδομένο.
Αλλά ας πάμε περίπατο, να πάρουμε καθαρό αέρα, κατηφορίζοντας από το Σύνταγμα προς τη Συγγρού.
Δεξιά μας, το ίδρυμα του επιχειρηματία Μποδοσάκη, ο οποίος μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έφερε την περιουσία του στην Ελλάδα, ίδρυσε πλήθος βιομηχανιών, που έφεραν πλούτο και προκοπή. Η ΛΙΠΤΟΛ – Λιγνιτωρυχεία Πτολεμαΐδος, σε περιοχή σχεδόν αποκλειστικά με Πόντιους πρόσφυγες, άνοιξε τον δρόμο στις μονάδες της ΔΕΗ και κρατήθηκε ελληνική! Προχωρούμε, Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Νοσοκομείο. Δόθηκε λυσσαλέα μάχη να μη φέρει το όνομα Ωνάσειο, τελικά επικράτησε η σύνεση. Πολιτιστικό Κέντρο Σταύρος Νιάρχος, μεγαλειώδες ίδρυμα, διεθνούς ακτινοβολίας. Συγγρός, μέγας ευεργέτης, η προτομή του αποσύρθηκε από το Φαληρικό Δέλτα. Θωρηκτό «Αβέρωφ», με αυτό τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου έμειναν ελληνικά. Ανηφορίζοντας, βλέπουμε το Ιδρυμα Ευγενίδου, Πλανητάριο, Αμφιθέατρο. Ο Ευγενίδης οραματίστηκε την πρόοδο μέσω της τεχνικής παιδείας, εκδίδοντας δεκάδες βιβλία με τη «Βιβλιοθήκη του Τεχνικού» από το 1955. Μέγαρο Μακεδονία, του Χιώτη εφοπλιστή και πατριώτου Τσάκου. Ιωσηφόγλειο Ορφανοτροφείο, δίπλα στο πατρικό μου σπίτι. Χιλιάδες παιδιά έμαθαν γράμματα και τέχνες σ’ αυτό το μεγαλόπρεπο κτίριο. Ιδρυμα Ωνάση, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Τράπεζα Πειραιώς, που αποφάσισε τη διαγραφή χρεών αναξιοπαθούντων. Ζάππειο και απέναντι το Καλλιμάρμαρο Στάδιο, δωρεά του Αβέρωφ.
Κουράστηκα περπατώντας, συνεχίστε συναντώντας τους ευεργέτες που μας άφησαν σχολεία, πανεπιστήμια, αγορές, νοσοκομεία, πολυτεχνεία, μουσεία, γηροκομεία, Μέγαρο Μουσικής, Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού και τόσα άλλα.
Ολοι αυτοί οι ευεργέτες ήσαν και είναι επιχειρηματίες. Απορίας άξιον, το κράτος τι κάνει; Φόροι, φόροι, για την πληρωμή μισθών, αμφιβόλου ανταπόδοσης, και συντάξεων.
Το 1961, στο Αεροδρόμιο του Αμστερνταμ, μία κυρία μού δείχνει αεροπλάνο που προσγειώνεται λέγοντας, «η καλύτερη εταιρεία». Γυρίζοντας βλέπω ένα Comet και απαντώ «είναι η δική μας, η Ολυμπιακή». Η Ολυμπιακή περιήλθε στο κράτος, απαξιώθηκε, περιέκοψε υπερπόντιες πτήσεις. Είναι χρεοκοπημένη επί έτη, αλλά οποία ειρωνεία, έχουμε Εθνικό Αερομεταφορέα και, φυσικά, οι ζημίες πληρώνονται από τους φορολογούμενους, ενώ η TWA και PAN AM όταν χρεοκόπησαν έκλεισαν, διότι ήσαν επιχειρήσεις. Η Ολυμπιακή ενσωματώθηκε στην AEGEAN, επιχείρηση ανθρώπων που είναι πατριώτες διότι τα αεροπλάνα τους, γυρίζοντας τον κόσμο, αποτυπώνουν στο υποσυνείδητο των επιβατών ότι το Αιγαίο είναι ελληνικό, χωρίς φωνές και βαρετή προπαγάνδα.
Η πατρίδα μας θα ευτυχήσει όταν οι άνθρωποι μάθουν να σκέφτονται λογικά, άλλωστε ο Πλάτων, γνωρίζοντας τη δύναμη του υποσυνείδητου, εξέφρασε τη σοφότερη προτροπή προς την ανθρωπότητα. Το γαρ νικάν αυτόν σεαυτόν, πασών νικών αρίστη και καλλίστη.
Ηρακλης Αργυροπουλος
