Πάλι «παιδιές» με την Παιδεία
Κύριε διευθυντά
Είναι πιο σύνηθες το γεγονός, πρωθυπουργός χώρας να είναι κάποιος προχωρημένης ηλικίας και να αποφασίζει στην επιλογή των υπουργών του να τοποθετεί περισσότερο και περισσότερους νεότερούς του, για να έχουν πιο φρέσκες ιδέες, να έχουν αντοχές εργασίας, πιο δυναμικές λύσεις προβλημάτων και τόσα άλλα που προσδίδουν την ελπίδα του νέου και προδιαθέτουν ανάλογα τον λαό.
Η Ελλάδα μας έτυχε, επιτέλους, να αποκτήσει νεότατο πρωθυπουργό και μας έδωσε άμεσα την εκτίμηση και αισιοδοξία γενικά του νέου πνεύματος με μερικούς νέους που τόσο ανάγκη έχει σήμερα η χώρα μας, για να βγει σ’ ένα δρόμο νέας δημιουργίας.
Δυστυχώς, οι πρώτες ενδείξεις σε βασικούς τομείς δεν άρχισαν ελπιδοφόρα, ιδιαίτερα στον βασικότατο τομέα της παιδείας. Αντί νέων η μεγάλη ηλικία σφράγισε τόσο αρνητικά τις πρώτες ενέργειες του υπουργού Παιδείας, να καταβαραθρώσει την αριστεία με τη συνακόλουθη προς αυτήν άμιλλα, την αυτονόητη υποκίνηση τόσο αναγκαία στην όλη σπουδάζουσα νεολαία. Αντί για πράξεις αναγέννησης της παιδείας από το αρχικό κύτταρο, τη νηπιακή, την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, άρχισαν πράξεις κατά της τριτοβάθμιας «κατεδάφισης» για την κατεδάφιση και μόνο! Ιδεολογίες και θέσεις παρωχημένες – «παιδικές ασθένειες» που τις αποφεύγουν όλες οι χώρες, εμείς επιζητούμε να τις «περάσουμε». Συνολικές θέσεις που προδιαγράφουν «μια από τα ίδια» και χειρότερα: Φοιτητοπατερισμός, φοιτητοκομματικός συνδικαλισμός, ανοχή στις καταστροφές (κατά νόμου που είχε την πρωτοφανή, για το ελλαδικό Κοινοβούλιο, υπερψήφιση σχεδόν από το σύνολο των μελών του!). Στο Πολυτεχνείο αποκλείεται να διδάσκεται κτίσιμο από τον «τελευταίο όροφο» (Τριτοβάθμια Εκπαίδευση). Από τα θεμέλια κτίζονται τα στέρεα οικοδομήματα. Πόση απογοήτευση!
Το κτίσιμο της παιδείας μας, ιδιαίτερα τώρα, σήμερα για τη χώρα μας πρέπει να έχει μακροχρόνιο στόχο-ορίζοντα αναβάθμισής της, μακριά από τη φαύλη κομματοκρατία που μόνο καταστροφικό φανατισμό φέρνει στη νεολαία μας.
Χάνεται η μεγάλη ευκαιρία ενός νέου πρωθυπουργού να αφήσει τη σφραγίδα συνεχούς, έντιμης, πρωτοπόρου διακυβέρνησης, δημιουργικής ώστε να «εξαναγκάσει» κάθε νεότερη πρωθυπουργία να οικοδομεί με την αρχή της ανανέωσης της πολιτικής και των πολιτικών, προκειμένου να ανακτήσει το πολιτικό σύστημα την απολύτως αναγκαία εκτίμηση του λαού.
Η αναγέννηση της παιδείας είναι ιστορική αναγκαιότητα. Θα ήταν ιστορικό πολιτικό δίδαγμα η πράξη του πρωθυπουργού να συγκροτήσει υπερκομματικό όργανο-συμβούλιο με συμμετοχή και άξιων επιστημόνων Ελλήνων της διασποράς, για να γίνουν έργα μεγάλα που τόση ανάγκη έχει ο τόπος μας.
Βασιλειος Δ. Βασιλειαδης – Θεσσαλονίκη
Η δολοφονία του Θ. Δηλιγιάννη
Κύριε διευθυντά
Πριν από 110 χρόνια, στις 31 Μαΐου 1905, δολοφονείται στα σκαλοπάτια της Παλαιάς Βουλής ο τότε πρωθυπουργός Θ. Δηλιγιάννης από ένα υποκείμενο των καταγωγίων, τον Κωσταγερακάρη, με αφορμή ενός χρηστού νόμου, περί ελέγχου των παράνομων χαρτοπαικτικών λεσχών. Ηταν ο δεύτερος πρωθυπουργός μετά τον Ι. Καποδίστρια. Θα επακολουθήσει η δολοφονία του Γεωργίου Α΄ το 1913. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ο Γορτύνιος πολιτικός, πρωταγωνίστησε στα πολιτικά δρώμενα της χώρας κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και την αυγή του 20ού.
Μορφωμένος, εύγλωττος, ακεραίου χαρακτήρα, με προσήλωση στους θεσμούς, αγωνιστής στη ζωή του, ξεκίνησε πάμπτωχος από υπάλληλος της Βουλής, κατάφερε να φθάσει στα ύπατα αξιώματα, διατελώντας 5 φορές πρωθυπουργός. Από την αντίθετη πλευρά, του καταλογίζουν έντονο λαϊκισμό, δημαγωγία και με συνθήματα όπως «Κάτω οι φόροι» και «Εθνικό είναι ό,τι αρέσει στον λαό» συσπείρωνε τις λαϊκές μάζες, τις οποίες έχανε από το πρώτο έτος της εξουσίας του.
Σημαντικά ήταν τα πολιτικά λάθη του, με κυριότερο τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, την ταπεινωτική ήττα που γνώρισε ο ελληνικός στρατός μας, για τον οποίον όμως δεν απολογήθηκε ποτέ.
Συνέδεσε επίσης το όνομά του με άλλα σημαντικά γεγονότα, ευχάριστα, όπως η διοργάνωση των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά και δυσάρεστα όπως τα «Ευαγγελικά», τα «Σανιδικά», τα «Ορεστειακά», το «Μακεδονικό» κ.ά.
Αντίπαλος του Χαρ. Τρικούπη, αποτέλεσε τον άλλο πόλο του πρώτου, αλλά εντονότατου, δικομματισμού, τον οποίον η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά.
Και όλα αυτά μέσα σε ένα χρεοκοπημένο κράτος με ένα δυσβάστακτο δάνειο 487 εκατ., με ειδικά δικαστήρια και νόμους περί ευθύνης υπουργών, με μεγάλη διαπλοκή και οικονομικές ατασθαλίες, με οικουμενικές κυβερνήσεις, με έντονη απέχθεια των πολιτών προς τους πολιτικούς και, το κυριότερο, τον έλεγχο των ξένων σαν μια θηλιά να πνίγει τον λαιμό του ελληνικού λαού, υποθηκεύοντας την εθνική του παραγωγή, φθάνοντας μέχρι του εξευτελιστικού αποκλεισμού της Ελλάδος από τις μεγάλες δυνάμεις.
Την όλη αυτήν κατάσταση, η οποία μας θυμίζει τη σημερινή, την περικλείει σε μία φράση ο μεγάλος λογοτέχνης της τότε εποχής, Περικλής Γιαννόπουλος, με το χαρακτηριστικό του ύφος, από το κείμενό του που δημοσιεύθηκε λίγο μετά τη δολοφονία. «… Η Ελλάς ολόκληρος πτώμα αποσυντιθέμενο, μένον εις τον Ηλιον, χωρίς να είναι δυνατόν ούτε να ταριχευθεί…».
Λόγια που μπορούν κάλλιστα να λεχθούν και σήμερα, καθότι δεν διδαχθήκαμε τίποτα από την Ιστορία και τα λάθη μας.
Ι. Κ. Γεωργιου – Καρδιολόγος
Ταφικό μνημείο Rupert Brooke
Kύριε διευθυντά
Mε αφορμή το άρθρο της κ. Χριστίνας Σανούδου για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του Rupert Brooke «Eνας Aγγλος ποιητής σε μια γωνιά του Αιγαίου», που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» της Κυριακής 3/5/15, σας γνωρίζουμε ότι το μαρμάρινο ταφικό μνημείο του ποιητή στον ελαιώνα στις Τρεις Μπούκες Σκύρου είναι έργο του γλύπτη Γεωργίου Μπονάνου (1863-1940).
Στο μνημείο αυτό, το οποίο αντικατέστησε το 1920 τον ξύλινο σταυρό που σημάδευε αρχικά τον πρόχειρο τάφο του ποιητή, κτιστό περίζωμα με πεσσίσκους και κιγκλίδωμα περιβάλλει μαρμάρινη σαρκοφάγο που φέρει κυλινδρικό σταυρό με φύλλα ακάνθου. Ο καλλιτέχνης χάραξε την υπογραφή του ΓΕΩΡ. ΜΠΟΝΑΝΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ. Η επιγραφή που αναφέρεται στη συντήρηωση του τάφου από τον Αγγλοελληνικό Σύνδεσμο και η μαρμάρινη πλάκα με το γνωστό σονέτο του ποιητή «Ο Στρατιώτης» τοποθετήθηκαν αργότερα.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η μητέρα του Rupert Brooke συμβουλεύθηκε την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή για την ανάθεση του τάφου σε Eλληνα γλύπτη. Επελέγη ο Μπονάνος, που είχε ήδη φιλοτεχνήσει την προτομή του Francis Cranmer Penrose, προηγούμενου διευθυντή της Σχολής, την προτομή του Λόρδου Βύρωνα, καθώς και τα ταφικά μνημεία τριών άλλων Aγγλων.
Η Διεθνής Επιτροπή που συστάθηκε για τον Rupert Brooke το 1925 ανήγειρε το 1931 το μνημείο Μπρουκ (ορειχάλκινο άγαλμα της Αιώνιας Ποίησης, έργο του γλύπτη Μιχαήλ Τόμπρου) στην ομώνυμη πλατεία της πόλης της Σκύρου.
Mαρια Γαβριλη, Σοφια Mπονανου – Εγγονές του γλύπτη
Δημόσια διοίκηση και χαρακτήρας του ανθρώπου
Κύριε διευθυντά
Η διευρυμένη προσωπικότητα του ανθρώπου καθορίζεται από την ένταξή της στο κοινωνικό γίγνεσθαι. «Κατά τον Εμμανουέλ Καντ το έμβλημα του διαφωτισμού πηγάζει μέσα από το θάρρος της μεταχείρισης του δικού μας νου χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου (Sapere aude)». Η φωνή της ανθρώπινης ελευθερίας και της βούλησης προβάλλει το ήθος και την αυτογνωσία, επηρεάζει τη δημόσια αιδώ. Ορθώνει το γνώθι σαυτόν και λησμονεί την άγνοια και την κένωση της ψυχής. Αναδεικνύει τη δυνατότητα ανάληψης των ευθυνών της προς τα ένδον. Η ευθύνη εδραιώνει τη γνώση και η γνώση την πράξη. Ο άνθρωπος μαθαίνει να διαλέγει την αλήθεια. Η καρδιά μιλάει στην καρδιά (Cor ad cor loquitur, ιερός Αυγουστίνος).
Η αέναη κίνηση των καλών δημόσιων σχέσεων καλλιεργεί και αναπτύσσει τη συνείδηση, ενώ ταυτόχρονα πολεμά την αμάθεια. Ο εξανθρωπισμός ομάδων και προσώπων αποτελεί τη σταθερή βάση της ροής τους. Διατηρεί το κύρος και την εύνοια του δυναμικού τους. Με γνώμονα την ευαισθησία και την κοινωνική δικαιοσύνη, ο υπεύθυνος χειρισμός των δημοσίων σχέσεων συνοδεύεται από την πνευματική εγρήγορση και τη θετική σκέψη που συν-υπάρχει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.
Η συνέπεια, η αξιοπιστία και η διαφάνεια θέτουν τις βάσεις της σωστής επικοινωνίας. Οι σωστές λύσεις δίνονται μέσα από την αγαστή επικοινωνία, την οποία συνοδεύουν το ήθος και η ακεραιότητα. Η στρατηγική των δημοσίων σχέσεων οικοδομεί τον σχεδιασμό και την έρευνα για τη λήψη των αποφάσεων. Η συνεχόμενη ροή της βοηθά τη λειτουργία της διοίκησης. «H φωτιά ζει με τον θάνατο του αέρα και ο αέρας ζει με τον θάνατο της φωτιάς. Το νερό ζει με τον θάνατο της γης και η γη με τον θάνατο του νερού» (Ηράκλειτος).
Ρανια Γατου
