Κύριε διευθυντά
Αν υπήρχε Νομπέλ ανοησίας, θα το έπαιρνε σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση. Μέσα σε τρεις μήνες πέτυχε το ακατόρθωτο, να μην έχει δηλαδή κανένα σύμμαχο στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. και να συγκρουστεί ακόμη και με τις ΗΠΑ, που υποστήριξαν σταθερά την Ελλάδα από την αρχή της παρούσας κρίσης.
Ο λόγος είναι γνωστός: η κυβέρνηση πορεύεται με γνώμονα την ικανοποίηση των επιθυμιών ακραίων μειοψηφιών ή των εκπροσώπων του πελατειακού κράτους και όχι με γνώμονα τις εθνικές προτεραιότητες και τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας. Είναι αδύνατο να χωρέσει ο νους του ανθρώπου ότι η κυβέρνηση εκθέτει καθημερινά και σχεδόν σαδιστικά την Ελλάδα στον κίνδυνο της χρεοκοπίας –εξέλιξη που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες, εκμηδενίζοντας τα εισοδήματα του ελληνικού λαού και στέλνοντας στα τάρταρα την οικονομία της χώρας– μόνο και μόνο για να συνεχιστεί η αθλιότητα των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων ή για να παραμείνει η δημόσια περιουσία στη διαχείριση του αποδεδειγμένα ανεπαρκούς κράτους, αντί να παραχωρηθεί σε ιδιώτες για αξιοποίηση, ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων εργασίας. Αν υπήρχε Νομπέλ ανοησίας, θα το απένειμαν με βεβαιότητα σε αυτούς που, έχοντας να διαλέξουν ανάμεσα στη χρεοκοπία από τη μια και τη λήψη δυσάρεστων αλλά αυτονόητων μέτρων από την άλλη, παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις για να χρεοκοπήσει η χώρα.
Mιχαηλ Πασχαλης – Kαθηγητής Kλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Kρήτης
Βίοι παράλληλοι
Κύριε διευθυντά
Ο Θουκυδίδης διδάσκει ότι τα ίδια αίτια προκαλούν τα ίδια αποτελέσματα στην Ιστορία. Την τωρινή τραγωδία αναπαράγουν από το παρελθόν τα ίδια αίτια. Το πολιτικό σύστημα αρνείται να οργανώσει σύγχρονο κράτος επειδή το χρησιμοποιεί για να εξαγοράζει κομματική πελατεία. Eτσι χάνει δημόσια έσοδα, κατασπαταλά στους πελάτες όσα εισπράττει και διαρκώς συνάπτει νέα δάνεια που δεν εξοφλεί.
Το 1857 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα η πρώτη τρόικα. Εκπρόσωποι της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας διερεύνησαν την υποδομή και τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδος ώστε η χώρα να εξυπηρετήσει, επιτέλους, το δάνειο των 60 εκατ. χρυσών γαλλικών φράγκων που έλαβε το 1832. Μετά έρευνα δύο ετών, η «Γενική Eκθεσις» της τρόικας διαπίστωσε όσα ακριβώς και η τρόικα των καιρών μας: Διαφθορά και καταχρήσεις των φορολογικών και τελωνειακών αρχών, χαριστικές φοροαπαλλαγές, σπατάλη δημοσίων πόρων, δημόσιες δαπάνες υψηλότερες των εσόδων, ελλείμματα και τριτοκοσμική δημόσια διοίκηση. Εθνικό κτηματολόγιο δεν υπήρχε -ούτε ολοκληρώθηκε έως σήμερα- ώστε έτσι οι κομματικοί πελάτες και παράγοντες να καταπατούν τις κρατικές γαίες. Συνέστησε όσα και η τωρινή τρόικα: διαρθρωτικές αλλαγές, δημοσιονομική πειθαρχία, πάταξη της φοροδιαφυγής κ.λπ. Φυσικά, δεν έγινε τίποτε. Το 1866 ο Γάλλος μαρκήσιος Leonel de Moustier, πρέσβυς στην Υψηλή Πύλη, έλεγε στον ομόλογό του Θεόδωρο Δηλιγιάννη: «Αντίθετα με το Πεδεμόντιο, μια μικρή αλλά ανεπτυγμένη και πολιτισμένη χώρα, εσείς δεν έχετε ούτε ασφάλεια ούτε ευημερία ούτε ένα πολιτικό σύστημα που εγγυάται την πρόοδο. Μόνον ελευθερίες στα χαρτιά χωρίς το παραμικρό όφελος για τη χώρα».
Αυτό το κενό επεχείρησε να καλύψει ο εκσυγχρονιστής Χαρίλαος Τρικούπης, αλλά εναντιώθηκε το βαθύ πελατειακό κράτος, που το 1893 επτώχευσε. Τον διαδέχθηκε ο εθνικολαϊκιστής δημαγωγός Θεόδωρος Δηλιγιάννης, που επιχείρησε «έντιμο συμβιβασμό» με μείωση (τώρα «κούρεμα») του εξωτερικού χρέους κατά 60%. Οι ξένοι ομολογιούχοι δέχθηκαν 57%, αλλά ο Δηλιγιάννης ανένδοτος. Διεθνής διασυρμός. Σε ένα θέατρο εκσυγχρονισμού, ίδρυσε την αυτόνομη Υπηρεσία Δημοσίου Χρέους αλλά την υπονόμευσε, γιατί δεν εξέδωσε την αναγκαία εκτελεστική νομοθεσία, όπως τώρα. Καλλιέργησε κύμα εθνικιστικής υστερίας, απέδωσε στους Ευρωπαίους όλα τα εθνικά δεινά, όπως τώρα, και οδήγησε στον τυχοδιωκτικό καταστροφικό πόλεμο του 1897.
Οι Οθωμανοί κατέλαβαν πάλι τη Θεσσαλία κατευθυνόμενοι στην Αθήνα. Ευτυχώς επενέβη ο τσάρος Νικόλαος και μας έσωσε από την πολλή «αξιοπρέπεια». Oχι, όμως, από το χρέος. Αντίθετα, χρειάσθηκε να αναζητήσουμε νέο δάνειο 4 εκατομμυρίων χρυσών τουρκικών λιρών για να πληρώσουμε πολεμικές αποζημιώσεις στην Πύλη. Eτσι τον Δεκέμβριο 1897 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα διπλή τρόικα έξι ξένων κρατών, η οποία δέσμευσε όλους τους φόρους από τα προϊόντα του κρατικού μονοπωλίου, επέβαλε την ανεξάρτητη αρχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου και μόνον τότε εγγυήθηκε την παροχή νέου δανείου.
Η Ιστορία διδάσκει πάντα παντού – πλην της Ελλάδος.
Ν. Ι. Μερτζος – Θεσσαλονίκη
