«Τα αργύρια»… 1.000.000 ευρώ
Κύριε διευθυντά
Πιστή από πάντα στην «Καθημερινή» και φυσικά με κάποια προτίμηση σε κάποιους από τους συνεργάτες σας, όπως συμβαίνει άλλωστε σε πλείστους των αναγνωστών. Δεν εκτιμώ τον Ανδρέα Πετρουλάκη, ως έναν απλό, γελοιογράφο και ως αρθρογράφο του Protagon, αλλά ως έναν εκφραστή με πηγαίο λόγο και χιούμορ, πέρα από χυδαιότητα, με ανθρωπιά, με δηκτικότητα –ναι– όταν το απαιτεί ο εκτροχιασμός των ιθυνόντων, η οξύτητα της καθημερινότητας…
Και γνωρίζω ότι δεν υπάρχουν αναγνώστες της εφημερίδας σας και μιας ιστοσελίδας σοβαρών, που να μην υιοθετούν τα όσα θλιβερά μπορεί ν’ αποτυπώνει μια αυστηρή κριτική, μια έξυπνη εικόνα, ιδιαίτερα μέσα στην παραζάλη των καιρών…
Είναι όμως απορίας άξιον πώς ένας υπουργός της συγκυβέρνησης, που έχει «ψεκάσει» με λόγο ιταμό όλους τους αντιπάλους του, εντός και εκτός συνόρων –αφελώς– (Τσολάκογλου, εξωνημένοι, Μερκελιστές, προσκυνημένοι και άλλα ηχηρά – τροφή για τους ιστορικούς του μέλλοντος) και προκαλεί με το έργο του συχνά ό,τι αντίκειται στη λογική, τη μετριοπάθεια και τη σεμνότητα, τολμά να απειλεί με «αργύρια» τη σύνεση και εντιμότητα ενός καταξιωμένου αρθρογράφου και γελοιογράφου. Ας αντιληφθεί ο κ. Καμμένος ότι δεν μπορεί να μη δέχεται την κριτική –για τα έργα και τις ημέρες του– όταν εκείνος αφειδώς την κάνει –υπό την κάλυψη της ασυλίας του– επί δικαίους και αδίκους…
Οι ταγοί εκλέγονται για να τιμούν πολίτες και πολίτευμα και βρίσκουν τον τρόπο να λένε και να πράττουν τα όσα πρέπει και όσα, στον καθένα, τους αναλογούν, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τις επιταγές των νόμων.
Φονη Ρεπουλη – Φιλόλογος
Oχι οικονομικό 1897
Κύριε διευθυντά
Είναι ομολογουμένως δύσκολο, μέσα στη δημιουργηθείσα σύγχυση δηλώσεων, προτάσεων και αντιπροτάσεων σχετικά με τα οικονομικά της χώρας, να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει. Σε επιστολή μου στην «Κ» στις 12/2/2015 ανεφέρθην στη χρησιμοποίηση της πολιτικής του ανοιχτού στόματος ως μέσου οικονομικής πολιτικής. Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό η πολιτική αυτή έχει ευτελιστεί και έχει χάσει κάθε αξία. Οι κυβερνώντες έχουν απεμπολήσει εντελώς τον βασικό κανόνα (cardinal rule) των οικονομολόγων, σύμφωνα με τον οποίο οι υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική πρέπει να μιλούν σπανίως και μόνον όταν έχουν κάτι το σοβαρό να ανακοινώσουν. Ως να μην αρκούσαν οι συνεχείς δηλώσεις των ιθυνόντων περί τα οικονομικά, ενεφανίσθη τελευταίως και ο υπουργός Εθνικής Αμύνης (ο οποίος πρέπει επίσης να ομιλεί σπανίως) να προβαίνει σε απειλητικές δηλώσεις προς τις ξένες χώρες.
Οι συνεχείς δηλώσεις των κυβερνώντων εναντίον των χωρών της Ευρωζώνης, υπό την μορφήν απειλών, θυμίζει την τακτική του 1897, όταν διάφορες πατριωτικές οργανώσεις επέβαλαν στην κυβέρνηση να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων, ενώ η χώρα ήταν απροετοίμαστη για κάτι τέτοιο, με συνέπεια να ηττηθούμε και να αναγκαστεί η χώρα να παρακαλέσει τις τότε ξένες δυνάμεις να επέμβουν για να επιστρέψουν οι Τούρκοι στα παλαιά σύνορα. Οι σημερινοί κυβερνώντες εκήρυξαν τον «πόλεμο» εναντίον της Ευρωζώνης απροετοίμαστοι, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν σοβαρή ζημία στα οικονομικά συμφέροντα της χώρας. Αυτή τη στιγμή η ρευστότητα και η πιστοληπτική επιφάνεια της Ελλάδος έχουν καταβαραθρωθεί με οδυνηρές συνέπειες. Ο δανεισμός από το εξωτερικό έχει καταστεί παντελώς αδύνατος, η δε εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους επίσης δυσχερής. Και μπορεί το 1897 να ευρέθησαν χώρες φιλικές προς την Ελλάδα που παρενέβησαν και έσωσαν την κατάσταση, αλλά σήμερα, λόγω της λεκτικής αφροσύνης των ιθυνόντων, στερούμεθα συμμάχων που θα μπορούσαν να μας υποστηρίξουν (εκτός της τυπικής στηρίξεως των ΗΠΑ).
Καλόν θα είναι οι κυβερνώντες να υποχωρήσουν εγκαίρως, να εγκαταλείψουν την άφρονα επιθετική πολιτική έναντι των χωρών της Ευρωζώνης, να πάψουν να φανατίζουν τον λαό με το επιχείρημα ότι οι ξένοι θέλουν το κακό μας και να αποδεχθούν τις όποιες δεσμεύσεις προκειμένου η χώρα να σωθεί οικονομικώς. Το πώς θα παρουσιάσουν επικοινωνιακώς την υποχώρηση αυτή είναι δικό τους θέμα. Αυτό που προέχει είναι η σωτηρία της οικονομίας και η επιβίωση της χώρας.
Καθηγητής Κωνσταντινος Α. Θανος – Πρώην Υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος
ΥΓ.: Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι είναι αδύνατη η εξόφληση του δημοσίου χρέους, ας μου επιτραπεί να επισημάνω εκ νέου αυτό που είχα αναφέρει και σε προηγούμενη επιστολή μου (9/12/2014) ότι το χρέος των χωρών δεν εξοφλείται αλλά μόνον εξυπηρετείται, επομένως δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί ο ελληνικός λαός για το ζήτημα αυτό.
«Ατύχημα» η συμβατότητα με την Ευρωζώνη;
Κύριε διευθυντά
Είναι αναντίρρητο ότι: α) η αποθέρμανση της οικονομίας οδηγεί στην, και την συντηρεί, ύφεση ενώ β) η αναθέρμανσή της οδηγεί στην ανάπτυξη που με τη σειρά της στηρίζει την πορεία «ομογενοποίησης» των επιμέρους χωρών – μελών εντός του όλου συστήματος της Ευρωζώνης (ΕΡΖ).
Από τη μία πλευρά η επιμονή της ΕΡΖ στην παρατεταμένη οικονομική συμπίεση – ύφεση πρόδηλα στοχεύει στη διαμόρφωση δημοσιονομικά υγιών και οργανωτικά και λειτουργικά αναβαθμισμένων χωρών – μελών προσαρμοσμένων στις απαιτήσεις αειφορίας της ΕΡΖ ως προϋπόθεση για την ενιαιοποίησή τους σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (ΗΠΕ). Στην κατεύθυνση αυτή η αναθέρμανση και ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομίας λογικά αποτελεί την επόμενη εξελικτική φάση του συστήματος της ΕΡΖ.
Από την άλλη πλευρά, με τα μέχρι στιγμής φαινομενικά δεδομένα, η χώρα μας ατυχώς έχει εισέλθει σε μία νέα και ιδεοληπτικά οξυμένη φάση κοινωνικο-οικονομικής και θεσμικής περιπέτειας αυξάνοντας τις πιθανότητες ενός «ατυχήματος» αποκοπής από την ΕΡΖ. Αν αυτό δυστυχώς συμβεί, η χώρα μας και η κοινωνία μας θα ταλανίζονται με ευθύνη κύρια της κυβέρνησης, ενώ η ΕΡΖ, εξελισσόμενη ως συγκροτημένη ενότητα – σύστημα, θα εισέρχεται σε νέα περίοδο αναθέρμανσης της οικονομίας και βελτίωσης του βαθμού κοινωνικής συνοχής της.
Κάτω από το φορτίο της ιστορικής εμβέλειας μεγάλης ευθύνης που ανέλαβε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ, απαιτείται άμεσα η διαμόρφωση κυβερνητικής συμβατότητας με την ΕΡΖ για την ευσταθή μετεξέλιξη της χώρας μας εντός αυτής. Το φορτίο της ευθύνης γίνεται βαρύτερο από την έλλειψη σχεδιασμού και εφαρμογής αποτελεσματικών τρόπων σύντονης επίλυσης ενδογενών ή εξωγενών προβλημάτων εντός του σύνθετου συστήματος διακυβέρνησης. Ελλειψης που γίνεται καθημερινά έκδηλη με αρνητική αντανάκλαση στην κοινωνία και την οικονομία περιορίζοντας τις όποιες ελπίδες για μια αειφόρα, θετική πορεία της χώρας.
Δρ Σταυρος Ηλ. Καλογεροπουλος – Νέα Πεντέλη
Απογοήτευση
Κύριε διευθυντά
Είμαι μεταξύ αυτών οι οποίοι πιστεύουν ότι η σωστή αντιπολιτευτική τακτική για μια χώρα είναι η εποικοδομητική, τοιαύτη δηλαδή η οποία συνίσταται στην αποδοχή, υποστήριξη και ψήφιση των σωστών, κατά τεκμήριο, αποφάσεων της κυβέρνησης και η έντονη κριτική και απόρριψη των εσφαλμένων. Με αυτήν τη νοοτροπία αισθάνθηκα ικανοποίηση με την εξαγγελία του κ. Σαμαρά ότι θα ακολουθήσει αυτήν την τακτική. Δυστυχώς, οι δύο πρώτες σοβαρές αποφάσεις της Ν.Δ., δηλαδή η ψήφιση ως προέδρου της Βουλής της κ. Κωνσταντοπούλου και του κ. Παυλόπουλου ως ΠτΔ, με απογοήτευσαν. Ουδείς λόγος υπήρχε συναίνεσης στο πρόσωπο της κ. Κωνσταντοπούλου με δεδομένη την προϊστορία της ως βουλευτού και του ιδιαίτερου χαρακτήρος της, παράγοντες που ήταν βέβαιον ότι θα την οδηγούσαν στη σημερινή απαράδεκτη συμπεριφορά της. Ως εκ τούτου, η Ν.Δ. «δεν δικαιούται διά να ομιλεί» (όπως θα έλεγε και ο μακαρίτης Κουτσόγιωργας) κατά της κ. Κωνσταντοπούλου. Ως προς τον ΠτΔ, νομίζω ότι η Ν.Δ. θα έπρεπε να επιμείνει στην υποψηφιότητα του κ. Δήμα, τον οποίο είχε αρχικώς επιλέξει και προτείνει, έστω και με τη βεβαιότητα της μη εκλογής του. Ουδείς λόγος υπήρχε ο ΠτΔ να εκλεγεί με μεγάλη πλειοψηφία. Ησαν αρκετές οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.
Παναγιωτης Μουστακας
Στον απόηχο μιας Δίκης!
Κύριε διευθυντά
Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου στην υπόθεση του πρ. υπουργού Παπακωνσταντίνου που εκδόθηκε την προηγούμενη εβδομάδα μπορεί να μην ικανοποίησε την κοινή γνώμη, όμως ικανοποίησε, χωρίς αμφιβολία, τον κατηγορούμενο, ο οποίος έπεσε στα… μαλακά, αφού του επιβλήθηκε μια μικρή πλημμεληματική ποινή (φυλάκιση ενός έτους) μάλιστα με αναστολή!
Eτσι, έκλεισε οριστικά μια πολύ σοβαρή υπόθεση, με μια απόφαση, η οποία, πολύ φοβάμαι πως δεν εμπεδώνει τη νομιμότητα στη συνείδηση των πολιτών και κλονίζει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη τους στη Δικαιοσύνη! Η επιείκεια που επέδειξε το Δικαστήριο οδήγησε, χωρίς αμφιβολία, σε απόκλιση από το Δίκαιο και το κοινό περί Δικαίου αίσθημα! Αυτή ήταν και η γνώμη της εισαγγελέως της έδρας, η οποία πρότεινε να τιμωρηθεί ο κ. Παπακωνσταντίνου, κατά το κατηγορητήριο, χωρίς να του αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό, γιατί ο κατηγορούμενος, όπως τόνισε, ευτέλισε τον ελληνικό λαό και έβαλε σε περιπέτειες τη χώρα! Ομως, το Δικαστήριο ούτε… είδε ούτε… άκουσε όσα είπε η εισαγγελεύς και προχώρησε στην έκδοση μιας απόφασης, κατά πλειοψηφία. Αλλά, και ο πρώην πρόεδρος της Eνωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Π. Κωστάκος υποστηρίζει ότι τα οικονομικά εγκλήματα πρέπει να κρίνονται με επιείκεια, μόνο αν αυτά τελούνται από οικονομικά ασθενέστερους πολίτες και δεν παράγουν ιδιαίτερη ηθική απαξία! Φαίνεται πως όλα τα ανωτέρω, οι κύριοι δικαστές, τα αγνόησαν στην περίπτωση του πρώην υπουργού! Ο Αθηναίος πολιτικός Κριτίας (5ος αι. π.Χ.) στο έργο του «Σίσυφος» αναφέρει: «κατά την περίοδο εκείνη ο βίος των ανθρώπων ήταν άτακτος και θηριώδης, ούτε έπαθλα εδίδοντο στους καλούς, ούτε τιμωρίες επεβάλλοντο στους κακούς»! Αυτά συνέβαιναν στην Αθήνα τον 5ο αιώνα π.Χ.! Λέτε, το ίδιο να συμβαίνει και σήμερα;
Ηλιας Μαλεβιτης – Δικηγόρος πρ. βουλευτής
