Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο σας της 9/4/2015 και υπό τον τίτλο «Αϊ-Γιώργης, Αϊ-Δημήτρης» παρουσιάσθηκαν από τον κ. Μπουκάλα προς τους αναγνώστες σας δύο έξοχα πνευματικά μεγέθη της Ελλάδος του εικοστού αιώνος, ο Καζαντζάκης αφ’ ενός και αφ’ ετέρου ο Σικελιανός. Ως φιλικά γνώριμος και των δύο, και με ηθική οφειλή προς αυτούς, ευχαριστώ και συγχαίρω τον κ. Μπουκάλα. Αξίζει όμως να προσθέσω και τα εξής:
Στην Κατοχή, το 1943, σε δεινή κατάσταση της χώρας υπό τρομοκρατία, ο Σικελιανός αποτόλμησε με ομιλία στο Θέατρο Ηρώδου Αττικού για τον συμπατριώτη του ποιητή Βαλαωρίτη να βροντοφωνήσει διαμέσου του ποιητικού λόγου ηχηρά συνθήματα ελευθερίας. Και το πολυπληθέστατο ακροατήριο τον επευφήμησε ως άξιο πνευματικό ταγό του έθνους. Το 1946, σε διάλεξη του διάσημου Γάλλου ποιητή Ελυάρ, ενώπιον πλήθους Αθηναίων, προηγήθηκε προσφώνησή του από τον Καζαντζάκη πρώτα και τον Σικελιανό ύστερα. Και οι δύο γοήτευσαν το ακροατήριο. Το βράδυ της ίδιας ημέρας σε δεξίωση προς τιμήν του από το Γαλλικό Ινστιτούτο μού είπε ο Ελυάρ: «Γνώριζα ότι υπάρχουν στην Ελλάδα εξαίρετοι άνθρωποι του πνεύματος. Δεν περίμενα όμως να συναντήσω τέτοιους γίγαντες του πνεύματος».
Κ. Ι. Δεσποτοπουλος – Ακαδημαϊκός
