Momentum
Κύριε διευθυντά
Μολονότι η λέξη «momentum» (= ορμή, φόρα, κεκτημένη ταχύτητα) χρησιμοποιείται στην Ελλάδα ευρέως, εντούτοις η σημασία της παραμένει κάπου ασαφής, σαν να είχε να κάνει με τον χρόνο (moment). Πιθανότατα οι Eλληνες βολεύονται να έχουν τα μάτια κλειστά στο momentum της χώρας τους σήμερα. Ποιο είναι αυτό;
Πρώτον, η ελληνική κοινωνία έχει εναγκαλιστεί για δεκαετίες την ανομία. Πολλοί νόμοι δεν εφαρμόζονται, κάτι που έχει τύχει επιδοκιμασίας εκτεταμένης χρονικά. Ο κόσμος δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει ούτε καν να αναλογιστεί πως η αποκαλούμενη Ελληνική Δημοκρατία, πάνω σε τέτοια βάση, απολήγει να έχει αυτή την εικόνα. Γι’ αυτό και όλοι, από τον απλό πολίτη μέχρι τον πολιτικό, εξακολουθούν να αναφέρονται σε αυτήν με απόλυτη σοβαρότητα!
Δεύτερον, η ελληνική κοινωνία έχει εκτραπεί για δεκαετίες σε ένα «τρελό» καταναλωτισμό. Οι Eλληνες έχουν μάθει να καταναλώνουν δίχως να παράγουν. Για μεγάλο διάστημα, να δανείζονται πολύ περισσότερα από όσα η παραγωγή τους θα δικαιολογούσε. Κανένα κόμμα δεν μίλησε ποτέ για την παραγωγή στα σοβαρά. Για να κερδίσει τις εκλογές, αρκεί απλά να υποσχεθεί μια μεγαλύτερη δυνατότητα καταναλωτισμού: αύξηση μισθών και συντάξεων, μείωση φόρων!
Ως συνέπεια, η ελληνική κοινωνία έχει αναπτύξει για δεκαετίες μια στρεβλή αντίληψη σχετικά με τους θεσμούς, την κοινωνική συνοχή και την οικονομία, με άλλα λόγια, σχετικά με την ίδια τη βάση της ανθρώπινης κοινωνίας και του ίδιου του πολιτισμού!
Eτσι, πηγή και κύριο χαρακτηριστικό του ελληνικού momentum σήμερα ήταν και παραμένει το λάθος: έπεται καταστροφή.
Παρασκευας Μαμαλακης – Ηράκλειο
Τα σκίτσα
Ι
Κύριε διευθυντά
Αφορμή για το email αυτό αποτελούν τα σκίτσα σας στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας του Ανδρέα και του Ηλία. Τους προσφωνώ με τα μικρά τους ονόματα –παρά το ότι δεν «γνωριζόμαστε»– με το θάρρος του άνω των 25 ετών αναγνώστη της «Κ». «Μια εικόνα, χίλιες λέξεις»!!! Κλισέ; Iσως, αλλά τόσο αληθινό. Ειδικά χθες, τα αλληλοσυμπληρούμενα σκίτσα τους ισοδυναμούν με πολύτομη «εργασία» περιγραφής της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής τάξης της.
Κατά τη γνώμη μου, τα σκίτσα τους έχουν την ίδια βαρύτητα και αξία με τα άρθρα και τις αναλύσεις όλων των –πολύ αξιόλογων, χωρίς αμφιβολία– αρθρογράφων, αναλυτών κ.λπ. της εφημερίδας (Μπουκάλας, Μαγκλίνης, Στάγκος κ.λπ.).
Eχω την ηλικία να θυμάμαι τις εποχές που ΤΑ ΝΕΑ έβαζαν στην πρώτη σελίδα τις γελοιογραφίες – πολιτικές αναλύσεις του Μητρόπουλου.
Προτείνω, κύριε διευθυντά, η «Κ» να υιοθετήσει αυτήν την πρακτική και να περιλαμβάνει στην πρώτη της σελίδα (ίσως πάνω από το «Σχόλιο») τις γελοιογραφίες, εναλλάξ, μια που έχουμε την καλή τύχη να είναι δύο.
Γιωργος Κατσουλης
ΙΙ
Κύριε διευθυντά
Τα συγχαρητήριά μου στους δύο σκιτσογράφους της εφημερίδας σας για τις πολύ επιτυχημένες, κατά τη γνώμη μου, γελοιογραφίες. Με ένα χιουμοριστικό σκίτσο και μερικές απλές κουβέντες να μπορεί κανείς τόσο επιτυχημένα να παρουσιάζει την τραγική κατάσταση που ζει η καημένη Ελλάδα. Τίποτε καινούργιο, απλώς σήμερα το πρόβλημα έχει γίνει τελείως γυμνό, αποτελεί άλλη μια προσπάθεια στο να καταλάβει τελικά ο κόσμος τις δύσκολες στιγμές που πράγματι περνάει αυτή τη στιγμή η πατρίδα μας και ποιοι με το συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα έχουν επωμιστεί την ευθύνη να διεκπεραιώσουν αυτό το μεγάλο έργο. Να μας φωτίσει όλους η μεγάλη δύναμη του Θεού, αλλά αυτό το βλέπω δύσκολο.
Ρουσσος Λουδοβικος
Περί αξιοπρέπειας και εθνικής κυριαρχίας
Κύριε διευθυντά
Επειδή οι ανωτέρω τρεις έννοιες ταλαιπωρούνται πολύ στον δημόσιο διάλογο για την οικονομική κρίση που βρίσκεται η πατρίδα μας, ίσως να μη στερείται νοήματος η προσπάθεια να τις προσδιορίσουμε και να τις καταλάβουμε καλύτερα.
Αλήθεια, πόση αξιοπρέπεια μπορεί να έχει μία χώρα και ένας λαός που είναι, κατά τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο, τον σύγχρονο Eλληνα Κιγκινάτο, συνεχώς με το χέρι απλωμένο σε ζητιανιά και με το άλλο υψωμένο σε γροθιά; Και πόσο αυτό συγκαλύπτεται με δικαιολογίες, ακόμη και θεμιτές, του είδους «δεν φταίμε όλοι το ίδιο για το κατάντημα αυτό» και την επίκληση παλαιών μεγαλείων;
Eχει κανένα νόημα και πόσο αλήθεια είναι πατριωτικό αλλά και στοιχειωδώς ευφυές να επιτιθέμεθα κατά των εταίρων μας στην Ε.Ε. συχνά με όλως ανοίκειους και υβριστικούς χαρακτηρισμούς όπως «κερδοσκόποι» και «τοκογλύφοι», λες και μας υποχρεώνουν αυτοί να δανειζόμαστε για να μας εκμεταλλεύονται στη συνέχεια, όπως δυστυχώς πολλοί συμπολίτες μας, θύματα ενός ακραίου λαϊκισμού, κατέληξαν να πιστεύουν;
Μήπως άθελά μας παίζουμε το παιχνίδι των πάσης φύσεως και χρώματος ευρωσκεπτικιστών, την ατζέντα των οποίων δεν γνωρίζουμε, τονίζοντας εκεί που δεν χρειάζεται την εθνική μας κυριαρχία και αντιπαρατάσσοντάς την στον υπερεθνικό χαρακτήρα της Ε.Ε., στην οποία, όμως, βολικά προσβλέπουμε για τα ευρύτερα γεωστρατηγικά μας συμφέροντα;
Και πόσο, αλήθεια, είναι πατριωτικό να υπονομεύεται η σοβαρότητα της κρατικής μας οντότητας ως χώρας με πράξεις και συμπεριφορές που πλήττουν τη συνέχειά της και την οικονομική της σταθερότητα, αφού μικροί και μεγάλοι καταθέτες διαγκωνιζόμαστε στην απόσυρση των όποιων καταθέσεών μας στις ελληνικές τράπεζες και τη μεταφορά τους στο εξωτερικό; Ελεεινολογώντας συγχρόνως εαυτούς και υποκριτικά εκφράζοντας ανησυχία για το μέλλον της, δηλαδή το δικό μας μέλλον και των παιδιών μας, που με τις ενέργειές μας υποθηκεύουμε.
Είναι καιρός νομίζω όλοι, κόμματα, κρατούντες και λαός, κάτω και από το πρίσμα της κρίσης, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να δούμε την ατομική και εθνική μας αξιοπρέπεια μέσα από έναν νέο πατριωτισμό που οι περιστάσεις επιβάλλουν. Οι καιροί ου μενετοί.
Ηλιας Κατσαρεας – Πρέσβης ε.τ.
Αδικη αναφορά
Κύριε διευθυντά
Λόγω απουσίας μου, διάβασα με καθυστέρηση στο φύλλο της 13.2.2015 της «Κ» τη δήλωση του «Φαληρέως» που συντάσσει ο εξαίρετος πολιτικός αναλυτής κ. Στ. Κασιμάτης, τα παρακάτω: «Αυτάρεσκοι, εγωκεντρικοί και επηρμένοι –με μια λέξη: Βαρουφάκηδες– οι Eλληνες έχουμε την πεποίθηση ότι τα δεινά που υπέστη η χώρα στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον ναζισμό μάς καθιστούν κατά κάποιον τρόπο ξεχωριστούς μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Θεωρούμε, επίσης, ότι όλη αυτή η “μεγάλη” (στην πραγματικότητα από μικρή έως ασήμαντη) προσφορά μας για την ήττα των δυνάμεων του Aξονα δεν έχει ανταμειφθεί όπως θα της άξιζε…».
Στη συνέχεια αναλύεται σε επαίνους για την αντίσταση του πολωνικού λαού, που πράγματι μαρτύρησε από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς, όμως η αντίστασή του κατά τη γερμανική εισβολή ήταν ανύπαρκτη (ούτε καν ασήμαντη…). Διαθέτοντας στρατό 1.300.000 ανδρών μέσα σε μία εβδομάδα οι πολωνικές δυνάμεις είχαν τραπεί σε άτακτη φυγή και η δομή της διοίκησής τους είχε διαλυθεί» (βλ. στο εξαίρετο έργο του Richard J. Evans «Το Γ΄ Ράιχ στον πόλεμο», σελίδα 5, εκδόσεις «Αλεξάνδρεια»). Δεν θα αναφερθώ στις δηλώσεις των ξένων ηγετών που εξυμνούν τον ηρωισμό των πατεράδων και παππούδων μας γιατί σέβομαι τον χώρο της εφημερίδας σας. Είναι γνωστό τι έχουν πει οι ηγέτες πρωταγωνιστές και από τις δύο πλευρές των εμπολέμων της εποχής εκείνης (Τσώρτσιλ, Ρούζβελτ, Στάλιν, Ντε Γκωλ, αλλά και ο ίδιος ο Χίτλερ). Εδώ θα αναφέρω μόνον τη δήλωση του Στρατάρχη Αλεξάντερ: «Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η Ελλάς ανέτρεψε το σύνολο των σχεδίων της Γερμανίας, εξαναγκάζοντας αυτήν να αναβάλει για έξι εβδομάδες την επίθεση κατά της Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποία θα ήταν η θέση της Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς την Ελλάδα (ομιλία στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 28.10.1941). Για εμάς τους παλιούς, που ζήσαμε έστω και μικρά παιδιά τα φοβερά αλλά και μεγαλειώδη γεγονότα της εποχής εκείνης, που γνωρίσαμε την αληθινή «ανθρωπιστική κρίση» (όχι τις σημερινές αστειότητες), τη μείωση του πληθυσμού κατά 10% από τις απώλειες στο μέτωπο (σκοτώθηκαν 13.676 στρατιωτικοί στα πεδία των μαχών), τις εκτελέσεις από Αλβανούς, Ιταλούς, Βούλγαρους και Γερμανούς και τον φοβερό λιμό των 1941, 1942 και 1943, γραφόμενα σ’ αυτά του Στ. Κασιμάτη είναι όχι μόνον απολύτως ανιστόρητα, αλλά και άδικα.
Χ. Ι. Καλπουζος – Εκάλη
Το Σύνταγμα
Κύριε διευθυντά
Ως πρωθυπουργός πλέον που πρέπει να τον συνοδεύει το τεκμήριο –μαχητό έστω– της αξιοπιστίας και της υψίστης πολιτικής ευθύνης και στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ο Αλ. Τσίπρας είπε: «Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος»! Πριν όμως καταλαγιάσει ο αχός των μεγάλων λέξεων σε κορυφαίο εθνικό θέμα επελέγη η παραβίαση του Συντάγματος, του οποίου ο πρωθυπουργός εζήλωσε ρόλο θεματοφύλακα και εγγυητή. Δεν φέρνει το νέο Μνημόνιο στη Βουλή προς ψήφιση παρά μόνο για ενημέρωση της Βουλής. Τοιουτοτρόπως η Βουλή, αυτός ο ναός της Δημοκρατίας και το κέντρο λήψεων των αποφάσεων, μεταβάλλεται σε απλό χειροκροτητή αποφάσεων –κορυφαίων και εθνικών– που ληφθήκανε εκτός αυτής. Το δημοκρατικό μας πολίτευμα, ο συνταγματικός μας πολιτισμός δεν διακονείται, ούτε εξυπηρετείται με λόγια «κούφια και μεγάλα» αλλά με πράξεις των δημοσίων ανδρών, οι οποίες αποτελούν συνέπειες των λόγων. Ο ίδιος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε επικαλεσθεί το επίγραμμα του αείμνηστου Ηλία Ηλιού «Θα σας φλομώσουμε από δημοκρατία»! Πού είναι; Καλή ή κακή αρχή; Ιδού η Βουλή, ως κυρίαρχο εθνικό σώμα και όχι ως χειροκροτητής των εκτός αυτής αποφασισθέντων: το «Αποφασίσαμε και διατάζωμεν» ούτε δημοκρατικό είναι και παραβίαση του Συντάγματος αποτελεί.
Γιωργος Κ. Σταραντζης – Δικηγόρος
