«Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη»
Κύριε διευθυντά
Τα περισσότερα –αν όχι όλα– από τα μέσα ενημέρωσης υποδέχθηκαν το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων του Eurogroup διθυραμβικά ως επιτυχία. Λυπούμαι ειλικρινά γι’ αυτό. Το αποτέλεσμα του Eurogroup μπορεί να αποτελεί «φιλί ζωής», αλλά σε μια χώρα που απειλούσε με αυτοχειρία. Είναι σαν τον παράφρονα που ανεβαίνει στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας και απειλεί ότι θα πέσει μέχρι να πεισθεί να κατέβει. Στο τέλος δεν θα έχει κάνει τίποτα.
Κοντολογίς, τόσος ντόρος για το τίποτα. Η κυβέρνηση επαναφέρει τη χώρα σε χειρότερο σημείο από αυτό που την παρέλαβε, με τετράμηνη παράταση του ίδιου Μνημονίου, με αξιολόγηση από την ίδια τρόικα (με άλλο όνομα), με νέο Μνημόνιο (με μέτρα ισοδύναμης αξίας με αυτά του περίφημου «mail Χαρδούβελη») και με πρωτογενές πλεόνασμα βασισμένο στις οικονομικές συνθήκες του 2015 (ήτοι καμία αλλαγή)!
Δυστυχώς, η κυβέρνηση έχασε μια μοναδική ευκαιρία σοβαρής, σιωπηρής, υπεύθυνης και επιτυχούς εν τέλει διαπραγμάτευσης. Κινδυνεύσαμε πάλι «για ένα πουκάμισο ανοιχτό, για μιαν Ελένη».
Νικολαος Κερερες – Πολιτικός Επιστήμων – Διεθνολόγος
Θάλαττα θάλαττα
Κύριε διευθυντά
Αφορμή για τα όσα θα γραφούν κατωτέρω αποτέλεσε η προ ημερών δημοσίευση στις εφημερίδες της είδησης ότι Ελληνες εφοπλιστές μεσουρανούν επιχειρηματικά στο παγκόσμιο στερέωμα της εμπορικής ναυτιλίας, διαχειριζόμενοι παντός τύπου πλοία χιλιάδων τόνων, έκαστος. Η είδηση δεν είναι νέα και εν πάση περιπτώσει είναι μία όαση στη σημερινή γκρίζα συγκυρία που διέρχεται η πατρίδα μας και που κατά τα φαινόμενα θα διαρκέσει. Το εμπορικό ναυτικό αποτελεί ισχυρό και ακαταμάχητο όπλο διεθνούς εμβέλειας και κύρους και πηγή από την οποία εισφέρεται στη χώρα που στερείται αξιόλογων άλλων πλουτοπαραγωγικών, ξένος πλούτος προς το κοινωνικό μας σύνολο, αφού απασχολείται σε έναν διεθνή στίβο που είναι οι ωκεανοί και οι θάλασσες που δεν ανήκουν σε κανένα.
Τα στατιστικά στοιχεία δίδουν ότι τα παντός τύπου ελληνόκτητα πλοία (ήτοι πλοία με ελληνική και άλλες ξένες σημαίες) έχουν φθάσει τις τέσσερις χιλιάδες, αριθμός σεβαστός για το μέγεθος της χώρας. Το θέμα όμως που απασχολεί και θα έπρεπε να εγκύψει η πολιτεία για τη λύση του είναι το έμψυχο υλικό που χρειάζεται για να κινούνται τα χιλιάδες αυτά πλοία.
Κατά τα διαθέσιμα στοιχεία (τέλος του έτους 2012) για την επάνδρωσή τους υπηρετούν 1.150 Πλοίαρχοι Α΄ τάξεως, 952 Υποπλοίαρχοι, 1.160 Ανθ/ρχοι και ανάλογο περίπου προσωπικό μηχανής (Μηχανικοί Α΄, Β΄, Γ΄ τάξεως, μεγέθη πολύ μικρά για το πλήθος των πλοίων). Δεν γίνεται εδώ λόγος για κατώτερο προσωπικό μηχανής και καταστρώματος, αφού υπάρχει ατέλειωτη δεξαμενή ξένων πληρωμάτων με οικονομικούς μισθούς. Είναι λοιπόν προφανές το έλλειμμα που υπάρχει στον τομέα αυτόν, ο οποίος είναι ζωτικός για την ασφαλή και σωστή διαχείριση των πλωτών αυτών περιουσιών.
Περαιτέρω, επιδερμική εξέταση και ανάλυση του θέματος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι χρειάζεται μέγας αριθμός των ανωτέρω ειδικοτήτων, που ίσως φθάνει και πέραν των δέκα χιλιάδων (;) αφού η κατά νόμον ναυτολόγηση εκάστου ναυτικού φθάνει στους επτά μήνες (όχι τα παλαιά μπάρκα των δύο ετών που καταπονούσαν τους ναυτικούς και τους απέκοπταν από τις οικογένειες με απότοκα κοινωνικά και άλλα προβλήματα).
Το θέμα λοιπόν που τίθεται είναι πώς θα αντιμετωπισθεί το πρόβλημα. Οι υπάρχουσες και λειτουργούσες σχολές (Υδρα, Οινούσες κ.λπ.) δεν αποδίδουν για τους γνωστούς λόγους τα ανάλογα ποσοτικά αναγκαία, ομοίως και η μέχρι σήμερα μέθοδος της ναυτολόγησης αποφοίτων Λυκείου για απόκτηση εμπειρικών γνώσεων και άνοδο στην επετηρίδα με εξετάσεις.
Πρέπει η πολιτεία να φροντίσει για την αντιμετώπιση του προβλήματος (τελευταία διαβάσαμε για την ψήφιση νόμου περί ιδρύσεως σχετικών σχολών), το πρόβλημα όμως πρέπει να αντιμετωπίσουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, πλοιοκτήτες και εφοπλιστές, με πρωτοβουλία ίδρυσης Ναυτικής Ακαδημίας, που θα εξαλείψει την έλλειψη των αξιωματικών και θα δημιουργήσει αριθμητική και ποιοτική επάρκεια των ανωτέρων πληρωμάτων.
Τα θέλγητρα που θα προσελκύσουν τους νέους, εκτός από μία αξιοπρεπή διεθνή καριέρα, έχουν και οικονομικό ενδιαφέρον, αφού οι σημερινοί προσφερόμενοι μισθοί είναι ασύγκριτοι προς τους στεριανούς προσφερόμενους (Πλοίαρχος Α΄ 11.000 ευρώ μηνιαίως, Β΄ Πλοίαρχος 8.000 και Γ΄ Πλοίαρχος 5.000). Αυτό πρέπει να επιδιωχθεί να γίνει από τους ενδιαφερομένους ως τους πλέον αποτελεσματικούς και ικανούς να το φέρουν τάχιστα εις πέρας και να μην αφεθεί να πέσει στα χέρια της θανατηφόρας γραφειοκρατίας που δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
Πρόσθετος και βασικός λόγος της φροντίδας της ίδρυσης και λειτουργίας της ακαδημίας αυτής είναι ότι από τους αποφοίτους της θα δημιουργείται και άξιο προσωπικό που θα αποτελεί το φυτώριο για την ανάδειξη ικανών στελεχών διοίκησης των ναυτιλιακών γραφείων που αποτελούν την επιτελική μονάδα διεύθυνσης των σύγχρονων στεριανών γραφείων διαχείρισης των στόλων, στα οποία γραφεία απασχολούνται αρκετές χιλιάδες προσωπικού διαφόρων ειδικοτήτων.
Μαρκος Γ. Γρηγοροπουλος – Πειραιάς
Μπέκετ και Βαρουφάκης
Κύριε διευθυντά
Το βράδυ της Τετάρτης 18/2 ο υπουργός των Oικονομικών παρακολούθησε Μπέκετ («Οι ευτυχισμένες ημέρες»). Στο θεατρικό αυτό έργο, που ο τίτλος του δεν αντικατοπτρίζει την πλοκή του, οι πρωταγωνιστές (ένα ζευγάρι), που «προσπαθούν να συζητήσουν», είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μεταξύ ζωής και θανάτου. Μάλιστα η πρωταγωνίστρια, που είναι εν μέρει θαμμένη μέσα στην άμμο, έχει στην τσάντα της ένα πιστόλι που σκέφτεται να χρησιμοποιήσει. Δυσνόητο έργο, με μη ευτυχή κατάληξη. Την επόμενη ημέρα, το πρωί (18.2.2015), ίσως επηρεαζόμενος από το θεατρικό έργο, αλλά και από τις διαπραγματεύσεις αυτών των ημερών, ο υπουργός ανήρτησε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης το εξής: «Η Ελλάδα θα γίνει πανίσχυρη μόνο όταν αντιληφθούμε ότι πρέπει να θέτουμε την πάσα “Αλήθεια” στο άπλετο Φως του Ηλιου». Λίγο αργότερα, το μεσημέρι, απέστειλε επιστολή προς τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ για παράταση της συμφωνίας, στην οποία αναφέρει: «Οι ελληνικές αρχές αναγνωρίζουν ότι οι διαδικασίες που έχουν συμφωνηθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν διακοπεί από τις πρόσφατες εκλογές (προεδρική και γενικές βουλευτικές) και ότι, ως εκ τούτου, πολλές από τις τεχνικές ρυθμίσεις έχουν ακυρωθεί». Δεν ξέρει κανείς τι σκέφτεται ο υπουργός των Οικονομικών, εάν όμως σκέφτεται (αυτός και μαζί του οι «ελληνικές αρχές» της επιστολής, που δεν διευκρινίζεται ποιες είναι) ότι η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί μετά τη χρήση του πιστολιού, κάνει λάθος.
Κυριακος Καρατζας
Η προτομή του Scobie
Κύριε διευθυντά
Μεγαλοφυής η σκέψις του συνεργάτου σας κ. Στεφ. Κασιμάτη διά την αναγκαιότητα τοποθετήσεως προτομής του Aγγλου στρατηγού Scobie εις την πλατείαν Συντάγματος (φύλλον 13-02-2015). Εις την περίπτωση που κάποτε –μετά την κυβέρνηση Σύριζα (Τ-Λ) φυσικά– ήθελε πραγματοποιηθή αυτό το έργον θα επρότεινα τα εξής:
Η τοποθέτησις να γίνει επί του πεζοδρομίου του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» όπου ισύχναζεν ο στρατηγός και οι πολιτικοί του προϊστάμενοι. Η προτομή να είναι διαστάσεων ολίγων μεγαλυτέρων των φυσιολογικών κατασκευασμένη δε εξ ορειχάλκου και διακοσμημένη περί τα ώτα και τους οφρύες με φίλντισι (ελεφαντοστούν). Εις την βάσιν δε της προτομής να χαραχθούν και στοίχοι τινές από το γνωστό τραγουδάκι της εποχής, περί κόμβων, Κολωνακίου κ.λπ. Θου κύριε …
Ντινος Δελφος – Απόφοιτος ΑΣΟΕΕ, 1953
Το Κυπριακό
Κύριε διευθυντά
Δύο επιστολογράφοι της εφημερίδος, οι κ. Κώστας Ζάγκαλης (15-1-2015) και Γεώργιος Μιχ. Καλλιμόπουλος (3-2-2015) υποστηρίζουν, ως λύση του Κυπριακού, την αποδοχή δύο ξεχωριστών και ανεξαρτήτων κρατών και εκθέτουν τα θετικά επιχειρήματα των θέσεών των. Στις πολλές προταθείσες λύσεις για το πρόβλημα της Κύπρου ποτέ δεν ελήφθη σοβαρά υπ’ όψιν το θέμα του εθνικισμού, ο οποίος κυριαρχεί στις σχέσεις μεταξύ των κρατών και είναι υπεράνω ιδεολογιών (πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών πίστεων).
Η ιστορία διδάσκει ότι, όπου συγκρούστηκε ο εθνικισμός, με τις πάσης φύσεως ιδεολογίες, επικράτησε.
Παρακαλώ να μου επιτρέψετε να αναφέρω μερικά παραδείγματα για να υποστηρίξω τις θέσεις μου.
Α) Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χιλιάδες Γερμανοί κομμουνιστές εργάτες υποστήριξαν ενόπλως την επανάσταση της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία επιχείρησε να καταλύσει τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Οταν η Γερμανία του Χίτλερ εισέβαλε στη Σοβιετική Ενωση, οι ίδιοι εργάτες, επιστρατευθέντες, πολέμησαν σαν γνήσιοι εθνικιστές Γερμανοί στρατιώτες για την πατρίδα τους. Λίγοι αυτομόλησαν στις ρωσικές γραμμές, όπως ήταν το διεθνιστικό τους καθήκον. Β) Στην ΕΣΣΔ των πολλών εθνοτήτων, επί 70 χρόνια έγινε συστηματική προπαγάνδα υπέρ του διεθνισμού, ο εθνικισμός εθεωρείτο σχεδόν προδοσία. Οταν διελύθη η Σοβιετική Ενωση ο εθνικισμός επεκράτησε και όλες οι δημοκρατίες ζήτησαν και έγιναν ανεξάρτητα κράτη. Το ίδιο συνέβη και με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
Γ) Επί Νάσερ, η Αίγυπτος και η Συρία, δύο αραβικά κράτη, με ίδια γλώσσα και θρησκεία, ενώθηκαν σε ένα κράτος (Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία), αλλά το πείραμα κράτησε λίγο, γιατί ο εθνικισμός ενίκησε και ζήτησαν την ανεξαρτησία τους. Το ρεύμα της Ιστορίας είναι εναντίον της τεχνητής συγκλίσεως των διαφόρων εθνοτήτων. Σε αυτό το ρεύμα, εμείς μέχρι τώρα πάμε αντίθετα για λύση του Κυπριακού. Μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου, που ανεκήρυξε την Κύπρο ανεξάρτητο κράτος, ο εθνικισμός των δύο κοινοτήτων οδήγησε στην αμοιβαία καχυποψία και τη διάλυση της ενιαίας κρατικής οντότητας. Το ίδιο συνέβη και με το σχέδιο Ανάν.
Μια αμοιβαία συμφωνία των δύο κοινοτήτων, για δημοψήφισμα με το ερώτημα της ανεξαρτησίας, ίσως να λύσει το πρόβλημα. Γιατί δεν το μελετούν οι αρμόδιες πολιτικές ηγεσίες;
Γ. Αραμπατζης – Ιατρός – Χολαργός
