Κομματοκρατία στην εκπαίδευση
Κύριε διευθυντά
Ολόκληρη η εκπαιδευτική φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζεται στη θέση που διετύπωσε ο «αριστερός» υπουργός Παιδείας Αρ. Μπαλτάς ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά» και ότι αποτελεί «μια στρεβλή φιλοδοξία» γι’ αυτούς που την επιδιώκουν!
Και η… «επιστημονική» τεκμηρίωση της θέσης του νέου υπουργού της Παιδείας (και μέχρι χθες πανεπιστημιακού δασκάλου), γιατί πρέπει να καταργηθούν οι εξετάσεις για την εισαγωγή των αρίστων μαθητών στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία: «τα παιδιά που θα επιτύχουν στις εξετάσεις εισαγωγής στα Πρότυπα θα πάθουν ψύχωση, διότι θα πρέπει πάντα να αριστεύουν, ενώ αυτά που θα αποτύχουν θα έχουν σε όλη τους τη ζωή το στίγμα της αποτυχίας»!
Σύμφωνα λοιπόν με τη λογική και την εκπαιδευτική φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ μια «εξίσωση» προς τα κάτω αρίστων και μετρίων, αυτών που «φέρουν τη σφραγίδα της δωρεάς», όπως έλεγε ο Γεώργιος Παπανδρέου, και αυτών που βραδυπορούν ως ατάλαντοι, αποτελεί την πεμπτουσία της αριστερής «δημοκρατικής παιδείας», ενώ το αντίθετό της καταγγέλλεται ως «φασιστική εκπαιδευτική πολιτική»!
Χαλαρά χαλαρά, λοιπόν, θα βαδίσουμε, από δω κι εμπρός, σε ένα δρόμο, όπου δεν θα υπάρχουν «εξετάσεις» ούτε αγώνες και αγωνίες, για να συναντήσουμε μια… «αταξική κοινωνία», όπου δεν θα υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί αλλά και ούτε έξυπνοι και βλάκες ή άριστοι και μέτριοι!
Και το ερώτημα που ανακύπτει είναι εάν το «ραχάτι» και η μετριότητα, η πολιτική της «ήσσονος προσπάθειας» και η «δωρεάν αμάθεια», που ως φαίνεται συνιστούν το εκπαιδευτικό όραμα των Μπαλτά-Κουράκη, αποτελεί και το όραμα των χιλιάδων γονέων –και πιθανώς ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ– που αγωνιούν για την πρόοδο των παιδιών τους και φιλοδοξούν να τα δουν να αριστεύουν στον στίβο της ζωής. Oλων εκείνων των συμπολιτών μας, οι οποίοι πέρασαν στη ζωή τους άπειρες εξετάσεις και ατσαλώθηκαν στα καμίνια της βιοπάλης και συνεχίζουν να εξετάζονται και να δοκιμάζονται συνεχώς στα πεδία της καθημερινής μάχης για την πρόοδο και την προκοπή, τη δικιά τους και της κοινωνίας. Hδη από τις πρώτες αριστερές… «μπαλταδιές» στο σώμα της παιδείας ακούω να τρίζουν τα κόκαλα των «Αγίων» της Εθνικής Παιδείας μας, των μεγάλων παιδαγωγών-μεταρρυθμιστών: Αδαμάντιου Κοραή, Αλέξανδρου Δελμούζου, Δημήτρη Γληνού, Μίλτου Κουντουρά, Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Ευάγγελου Παπανούτσου…
Βασιλης Ψαριανος – Φιλόλογος Συγγραφέας
Το «αιέν αριστεύειν» στον Καιάδα!
Κύριε διευθυντά
Τον πνευματικό μας βίο, τη συνείδησή μας, την ιδιοσυστασία μας τα βασίζουμε σε σταθερές. Επαιρόμαστε ότι οι δικές μας, οι σχεδόν τρισχιλιετείς ελληνικές σταθερές αποτελούν τους πυλώνες του ευρωπαϊκού και Δυτικού τρόπου του σκέπτεσθαι. Μία από τις αξίες στις οποίες βασίζονται για την πρόοδό τους οι επιστήμες, η λογοτεχνία και οι καλές τέχνες, ο πολιτισμός και ο αθλητισμός αλλά και το επιχειρείν, είναι η άμιλλα.
Hδη ο Oμηρος στην Ιλιάδα βάζει το «αιέν αριστεύειν» στο στόμα του Πηλέα που προτρέπει τον γιο του Αχιλλέα αλλά και σε εκείνο του Τρώου Ιππολόχου προς τον γιο του Γλαύκον. Είναι το απόφθεγμα του ιδανικού για την –πολεμική εν προκειμένω– διάκριση, την υπεροχή.
Το σύνολο της ελληνικής γραμματείας διέπεται από το πνεύμα του «Ευ αγωνίζεσθαι», της αριστείας.
Οι αθλητικοί αγώνες με προεξάρχοντες τους Ολυμπιακούς, έναυσμα είχαν την άμιλλα και δι’ αυτής τη διάκριση, την αριστεία και είναι γνωστές οι ταπεινές αλλά πάντως τιμές που επεφυλάσσονταν στους νικητές. Ελπίζω ότι θα έχει την ευκαιρία στη ζωή του ο κ. υπουργός Παιδείας να συγχαρεί αθλητές ή ομάδες που θα φέρουν μετάλλια στη χώρα! Η προσπάθεια για διάκριση είναι επίσης πολύ γνωστή και από το υπό του Θεμιστοκλέους λεχθέν «ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον».
Η άμιλλα είναι το χαρακτηριστικό της φυλής μας. Το φιλότιμο αλλά και η φιλοξενία από αυτήν πηγάζουν. Βεβαίως από αυτήν εκρέουν ο φθόνος και η ύβρις. Η αριστεία μας κάνει υπερήφανους για τους χιλιάδες Eλληνες επιστήμονες που διέπρεψαν και διαπρέπουν εκτός Ελλάδος. Δεν ακούω κάποιον να υπερηφανεύεται για τη μετριότητα. Αν αφήσω τα επιχειρήματα της θύραθεν παιδείας και απευθυνθώ στο χριστεπώνυμο πλήθος, ο Χριστός απαιτεί την αριστεία της ψυχής για τον δικαιούμενο τη βασιλεία των ουρανών.
Είναι κατ’ ελάχιστον λυπηρό ένας τέτοιος, αποφατικός για την αριστεία, λόγος να εκφέρεται από πανεπιστημιακό καθηγητή που, κατά τεκμήριο, απέκτησε τον τίτλο βάσει αριστείας ή υποθέτω λάθος;
Αλήθεια, αν κάποιος φοιτητής του άξιζε για άριστα εκείνος του έβαζε ένα δημοκρατικό 5 για να μην τον επιβαρύνει ψυχολογικά; Η Παιδεία μας ήδη πάσχει βαρέως. Ας προσπαθήσουμε όλοι να μην καταστήσουμε αυτή τη βλάβη ανήκεστο.
Θεμης Ξανθοπουλος
