Κύριε διευθυντά
Ο Π. Μανδραβέλης αναφέρει στο καθιερωμένο άρθρο του της 12.2.2015: «Oποιο πρόβλημα και αν είχαμε, δεν το λύναμε. Απλώς διαδηλώναμε γι’ αυτό». Η φράση του αυτή με έκανε να σκεφτώ ένα επίκαιρο θέμα των ημερών, αυτό της μεταλλευτικής δραστηριότητας στις Σκουριές στη Χαλκιδική. Η παρούσα κυβέρνηση, με χίλιους τρόπους όταν ήταν στην αντιπολίτευση, αντιτάχθηκε στην επένδυση αυτήν, επικροτώντας τους ακραίους τρόπους αντίδρασης των «αγανακτισμένων κατοίκων» της περιοχής. Τώρα τα πράγματα έχουν φτάσει στο «διά ταύτα» και πρέπει οι κυβερνώντες να πάρουν σημαντικές αποφάσεις που θα έχουν αντίκτυπο στις ζωές των κατοίκων της περιοχής, τόσο ως προς την ανεργία που θα επέλθει αν σταματήσει η εν λόγω επένδυση, όσο και ως προς το περιβάλλον που ενδεχομένως να υποβαθμισθεί αν δεν εφαρμοσθούν απόλυτα σύγχρονοι και αξιόπιστοι περιβαλλοντικοί έλεγχοι και πρακτικές. Εκεί όμως που καταλήγουν όλα είναι στην κουλτούρα της αντιπαράθεσης και στην απαραίτητη γνώση του αντικειμένου στο οποίο αντιπαρατίθεσαι. Το να βγει κανείς στους δρόμους και να φωνάζει ότι είναι αντίθετος σε όλα είναι πανεύκολο. Το να κάνει όμως εποικοδομητική οικολογική αντιπολίτευση και έλεγχο ενός έργου προϋποθέτει γνώση του αντικειμένου, διαρκή ενημέρωση των διαδικασιών και των φάσεων υλοποίησης μιας επένδυσης και αποφυγή του εύκολου λαϊκισμού. Αν θα ήθελε πραγματικά ο νέος υπουργός που ελέγχει το έργο της Χαλκιδικής να βοηθήσει τον τόπο της Χαλκιδικής, θα πρέπει να δημιουργήσει μια σοβαρή και αξιόπιστη επιτροπή ελέγχου του έργου, που να γίνουν «τσιμπούρι στον γιακά» των επενδυτών, ώστε να εφαρμοσθούν στο σύνολό τους οι περιβαλλοντικοί όροι του έργου και να γίνει αυτό το έργο ένα παράδειγμα συνεργασίας των ελεγκτών και των ελεγχόμενων. Oμως αυτό που ζητώ είναι δύσκολο σ’ αυτήν τη χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα απαξίωσης της όποιας βαθμίδας αρίστευσης στην παιδεία.
Aνδρεας Π. Zαννας – Αρχιτέκτων μηχανικός
