Τιμητική φρουρά
Κύριε διευθυντά
Η Ελένη Βλάχου, που τη διάβαζα από την Δ΄ Δημοτικού, είχε γράψει κάποτε, εδώ και πολλά χρόνια, ότι, στην Ελβετία ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πηγαίνει στο γραφείο του με το τρένο. Σήμερα, που υποτίθεται ότι αλλάζουμε σελίδα, νομίζω ότι είναι καιρός να καταργηθούν οι τιμητικές φρουρές, ειδικά των φουστανελοφόρων που παρουσιάζουν όπλα σε κάθε σχετικό και άσχετο «επίσημο». Oπλα πρέπει να παρουσιάζουν μόνο όταν περνάει η ελληνική σημαία και όταν παίζεται ο Εθνικός Yμνος. Τα παιδιά που στέκονται φρουροί στον Aγνωστο Στρατιώτη ή και στο Μέγαρο, από την ορθοστασία έχουν κιρσούς, που πολλές φορές, χρειάζονται και χειρουργική επέμβαση. Εγώ έχω δει τέτοιους πάσχοντες. Eχω προσωπικά δύο κοίλες στη σπονδυλική στήλη και μια ρήξη μηνίσκου στο γόνατο από την πτώση με αλεξίπτωτο (γιατρός αλεξιπτωτιστής) όπως και άλλοι πολλοί αλεξιπτωτιστές. Επίσης, ο προηγούμενος πρωθυπουργός είχε στο Μέγαρό του τιμητική φρουρά από ευέλπιδες – λίγη ντροπή ποτέ δεν κάνει κακό. Ο κ. Θεοδωρόπουλος, συγγραφέας και δημοσιογράφος της «Καθημερινής», γαλλοτραφής και παντογνώστης, έγραψε ότι την καλύτερη ένδυση είχαν προχθές στην ορκωμοσία οι φουστανελοφόροι. Αυτός θα άντεχε να μείνει όρθιος προσοχή για 15 λεπτά; Αμφιβάλλω.
Κωνσταντινος Λ. Μπουραντας – Καθηγητής Παθολογίας-Αιματολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Κοινό μέτωπο
Κύριε διευθυντά
Δύσκολες ώρες περνάει η χώρα και η κυβέρνηση κινείται πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Είναι εντελώς άκαιρο και εν πολλοίς καταστροφικό να ασκείται αυτή την ώρα κριτική στους χειρισμούς του κυβερνητικού επιτελείου, κυρίως με έμφαση στο κατά πόσο παραβιάζονται οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε και ενδιαφέρουν οι ενδυματολογικές επιλογές του Γιάνη Βαρουφάκη και οι κοινωνικοί του τρόποι. Αυτό που έχει σημασία είναι οι χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης να μη ρίξουν τη χώρα στα βράχια και να ευοδωθούν οι στρατηγικές της επιλογές.
Ανεξάρτητα από ιδεολογικές προτιμήσεις και πολιτικούς προσανατολισμούς, σύσσωμη η ελληνική κοινωνία και ο πολιτικός κόσμος οφείλουν να συντρέξουν ώστε οι χειρισμοί να πετύχουν και το αποτέλεσμα να αναδειχθεί θετικό για το μέλλον της χώρας και της ελληνικής οικονομίας. Υπάρχει χρόνος για διαφοροποιήσεις και ενδεχόμενη κριτική χειρισμών, αφού όμως λήξει αυτός ο λεπτός αγώνας ελιγμών και τοποθετήσεων. Τώρα επιβάλλεται κοινό μέτωπο και συμπαράσταση. Ο φόβος είναι η χώρα να μετατραπεί σε Ιφιγένεια. Οι Αγγλοσάξονες, για τους δικούς τους σκοπούς βέβαια, φαίνεται να στηρίζουν την κυβέρνηση σε έναν αγώνα αντιπαράθεσης με τη Γερμανία και τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι αν αυτό θα φέρει αποτέλεσμα ή θα θυσιαστούμε στον βωμό του ανταγωνισμού των μεν με τους δε. Σαν νέα Ιφιγένεια, δηλαδή. Πολύ ριψοκίνδυνο το παιχνίδι. Αλλά και τα κέρδη αν ευοδωθεί θα είναι σημαντικά. Ας ελπίσουμε για το καλύτερο…
Πρέπει να έχουμε όλοι στο μυαλό μας πως αποτυχία της κυβέρνησης δεν θα φέρει πίσω τη Ν.Δ., όπως ορισμένοι αφελείς στο πρώην κόμμα μου πιστεύουν. Θα ανοίξει, δυστυχώς, τον δρόμο διάπλατα για την κυριαρχία του φασισμού. Μια και μόνο αυτός θα έχει μείνει να αντιστρατεύεται τότε το σύστημα στο σύνολό του. Και γι’ αυτό δεν θα είναι υπεύθυνος ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα έχει αποτύχει στους χειρισμούς του. Αλλά η προηγούμενη συγκυβέρνηση, που με τις πολιτικές Σαμαρά και Στουρνάρα έχει απονομιμοποιήσει τις όποιες φιλελεύθερες επιλογές κι έχει καταστρέψει την κοινωνικο-πολιτική ραχοκοκαλιά της αστικής παράταξης και της κεντροδεξιάς.
Τώρα βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο κλαδί. Για να διασωθεί η δημοκρατία πρέπει να δουλέψουμε ώστε η κυβέρνηση να πετύχει. Τις ιδεολογικές διαφορές μας θα τις προβάλουμε αργότερα.
Ανδρεας Ανδριανοπουλος – Πρώην υπουργός
Προεκλογικά σποτ
Κύριε διευθυντά
Βλέποντας τον καταιγισμό των τηλεοπτικών σποτ με τα οποία τα κόμματα προσπάθησαν προεκλογικά να διαμορφώσουν πολιτικές συνειδήσεις και να κερδίσουν ψήφους, δεν μπορώ να μη θυμηθώ τον Γεώργιο Μαύρο –αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης την περίοδο 1974-1977– και να μη θαυμάσω την πολιτική του οξυδέρκεια και διορατικότητα όταν έλεγε ότι οι προεκλογικοί αγώνες θα γίνονται στο μέλλον στη Madison Avenue.
Πολιτικός παλαιάς κοπής, με ήθος, τιμιότητα και πνευματικότητα που δεν συναντάμε πια σήμερα…
Aννα Παπαθαναση – Φιλόλογος – Πολιτεία
Απάντηση Οικολόγων
Κύριε διευθυντά
Θέλουμε να σας εκφράσουμε την έντονη δυσαρέσκειά μας για το καθόλα στοχευμένο μέχρι υπερβολής άρθρο της δημοσιογράφου σας (αν η ίδια χρησιμοποιεί αυτή την ιδιότητα) κυρίας Μαρίλης Μαργωμένου, την 1η Φλεβάρη, με τίτλο: «Οικολόγοι επί τρία, τέσσερα, πέντε…».
Κατ’ αρχήν η όλη αισθητική του άρθρου παραπέμπει σε παραπολιτικό και όχι στη στήλη της πολιτικής όπου το έχετε ενταγμένο, για την οποία η εφημερίδα σας θέλει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο έγκυρες.
Το γεγονός ότι η αρθρογράφος ανακατεύει τους οικολογικούς χώρους χωρίς καμία πρόθεση διάκρισης, όπως θα πρόσταζε η δημοσιογραφική δεοντολογία, ενώ δεν διστάζει μέχρι και να υποβαθμίσει έννοιες όπως η πολιτική οικολογία συνδέοντάς την με το κόμμα του κ. Παπανικόλα, μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για την ίδια εφημερίδα που έχει κατά καιρούς δείξει ότι ενδιαφέρεται για τα περιβαλλοντικά θέματα σε βάθος και όχι τόσο ρηχά όσο δείχνει το εν λόγω πολιτικό άρθρο.
Το άρθρο καταλήγει να παραπληροφορεί ακόμα και στη χρήση των ονομάτων που κάνει, μιας και οι Οικολόγοι Πράσινοι ποτέ δεν είχαν «αρχηγό» όπως αναφέρεται. Επίσης είναι πολύ ελλιπές και σίγουρα δεν χαρακτηρίζει τον οικολογικό χώρο, αλλά ελπίζουμε ούτε και την εφημερίδα σας.
Σας πληροφορούμε λοιπόν ότι η πολιτική οικολογία σήμερα είναι παρούσα ευρωπαϊκά και εκφράζεται μέσω του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, εκπρόσωποι του οποίου στην Ελλάδα είναι μόνο οι Οικολόγοι Πράσινοι. Στις τελευταίες εκλογές μέσα από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ κατάφεραν να εκλέξουν έναν βουλευτή, τον Γιώργο Δημαρά, ενώ ο Γιάννης Τσιρώνης ανέλαβε ήδη αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος.
Το Γραφειο Τυπου των Οικολογων Πρασινων
Πρόεδρος από την αντιπολίτευση
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 29ης Ιανουαρίου ο Αθανάσιος Eλλις στο άρθρο με τίτλο «Καραμανλής και Αβραμόπουλος» αναφέρεται στο πολύ σοβαρό ζήτημα της πρότασης και εκλογής του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Πράγματι, είναι σημαντικό το πρόσωπο του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας να έχει την αποδοχή της πλειονότητας των πολιτών. Παρά το γεγονός ότι η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται, η επιλογή ενός προσώπου ευρύτατης αποδοχής μπορεί να σημάνει την έναρξη τόνωσης του ενωτικού πνεύματος. Eστω και συμβολικά, καθώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει σύμφωνα με το Σύνταγμά μας περιορισμένες αρμοδιότητες. Εντούτοις αυτό το πρόσωπο θα πρέπει να είναι πράγματι ευρύτατης αποδοχής. Πρόσωπα, όπως ο τέως πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής και ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Αβραμόπουλος, που είναι εν ενεργεία και έχουν δεχθεί σκληρή κριτική και στους οποίους έχουν –δικαίως ή αδίκως– αποδοθεί ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, έχουν την αποδοχή των ψηφοφόρων των κομμάτων που συνθέτουν τη σημερινή κυβέρνηση και ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ; Διότι για να ευνοήσει την κοινωνική συνοχή (το ενωτικό πνεύμα), η ευρύτατη αποδοχή στο πρόσωπο του νέου Προέδρου, δεν θα πρέπει να υπάρχει σε επίπεδο βουλευτών, αλλά σε επίπεδο πολιτών. Επιπλέον, επειδή η πρόταση και η υπερψήφιση (ή η καταψήφιση: παρών) του προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι βαθύτατα πολιτική πράξη, όπως αποδείχθηκε πριν από ένα μήνα, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το εξής: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με το παρόν Σύνταγμα έχει μία «αρμοδιότητα», την οποία μπορεί να ασκήσει χωρίς τη σύμπραξη άλλου οργάνου (κυβέρνησης, υπουργών, Bουλής κ.λπ.), το να παραιτηθεί. Σε αυτήν την περίπτωση, η μη δυνατότητα εκλογής νέου Προέδρου με 180 βουλευτικές ψήφους οδηγεί σε εκλογές. Και θα μπορούν τότε τα κόμματα της παρούσας κυβέρνησης να παραπονεθούν όταν μέσω αντιστοίχου «όπλου» που τους έδινε το Σύνταγμα προκάλεσαν εκλογές; Για τους δύο αυτούς λόγους, ο πρωθυπουργός και οι σύμβουλοί του μάλλον θα αποφύγουν να προτείνουν για Πρόεδρο πολιτικό πρόσωπο που θα προέρχεται από την αντιπολίτευση.
Κυριακος Καρατζας
Ποιος θα πληρώσει τη νύφη
Κύριε διευθυντά
Η πανωλεθρία της Νέας Δημοκρατίας είναι παραδεκτή απ’ όλους πλην του περιβάλλοντος του κ. Σαμαρά, που ανακοίνωσε ότι καλώς έπραξαν έως τώρα. Το αναφέρω αυτό για να καταλάβει ο κόσμος ποιους είχε δίπλα του ο τέως πρωθυπουργός. Δηλαδή, καλά τα καταφέραμε. Εντιμος άνθρωπος ο κ. Σαμαράς, πρέπει να παραιτηθεί, δύσκολο αλλά έτσι είναι οι άγραφοι κανόνες του παιχνιδιού. Η διαφορά 8,5 μονάδων είναι καταλυτική. Δεν τον θέλει και η μεσαία τάξη που την κατακρεούργησε, ευνοούσε αυτούς που δεν θα τον ψήφιζαν ποτέ και αγνοούσε αυτούς που πάντα στήριζαν την Κεντροδεξιά.
Η σωτήρας της Αγγλίας κ. Θάτσερ κατακρημνίστηκε με την επιβολή του Poll Tax, που έθιξε απερίσκεπτα τη μεσαία τάξη, όπως έγινε με τον ΕΝΦΙΑ για εμάς. Οι ισχυρισμοί των βασικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προ και μετά τις εκλογές δείχνουν την ασχετοσύνη των ανθρώπων, θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα σε ένα ξοφλημένο μοντέλο σοβιετικού τύπου. Θα ισχυριστούν πως στο χάος που θα επικρατήσει θα φταίνε οι κακοί ξένοι βασικά και η «καμένη γη» που άφησε η Ν.Δ. Τη νύφη θα πληρώσει η βαριά τραυματισμένη από τη Ν.Δ. μεσαία τάξη, την οποία θα αποτελειώσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Εύχομαι να διαψευσθώ.
Μαριος Χριστοφοριδης – Π. Ψυχικό
