Είναι η μοίρα μας να φταίμε
Κύριε διευθυντά
Δύο φορές μετά τις εκλογές του Βενιζέλου το 1920, με τελείως σαφές λεξιλόγιο, οι τότε μεγάλες δυνάμεις μάς προειδοποίησαν να μη φέρουμε τον βασιλέα Κωνσταντίνο, διότι τότε θα μας έκοβαν «κάθε περαιτέρω οικονομική βοήθεια». Εμείς, με τη συνήθη λαϊκίστικη προτροπή των πολιτικών μας, δείξαμε πόσο υπερήφανοι και πόσο παλικάρια ήμασταν, με αποτέλεσμα η επιστροφή του βασιλέως να ήταν μια από τις πολλές αιτίες της καταστροφής. Σήμερα το ίδιο, όλοι οι ξένοι, από τους οποίους όμως εξαρτώμεθα (τα τελευταία 200 χρόνια), μας προειδοποιούν, διότι θέλουν το δικό μας καλό, ότι πρέπει να εφαρμόσουμε τα μνημόνια κτλ., και εμείς τα σχίζουμε γιατί είμαστε υπερήφανοι και άλλα τέτοια ωραία λόγια. Θα φταίνε οι ξένοι εάν έρθει, και γρήγορα μάλιστα, η καταστροφή; ΄H μήπως είναι η μοίρα μας να φταίμε πάντα εμείς και μόνο εμείς για ό,τι παθαίνουμε; Πού πάμε ξυπόλυτοι στα αγκάθια; Και κάτι άλλο περίεργο, αλλά δυστυχώς σύνηθες. Κανένας πολιτικός κανενός κόμματος δεν ασχολείται με μερικά ταπεινά αλλά σημαδιακά προβλήματα, όπως λεμόνια από την Αργεντινή και σαπούνια Πάλμολιβ από την Τουρκία, όταν έχουμε κάμπους ολόκληρους από λεμόνια που δεν τα κόβει κανείς και σαπωνοποιίες που δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη. Πού είναι τα λόγια των κομμάτων προς τους Ελληνες να δουλέψουν και να δουλέψουν, για να πάει η χώρα μπροστά, αντί να μας ενδιαφέρει μόνο να αυξήσουμε τους μισθούς χωρίς αντίκρισμα; Τι φοβερή νοοτροπία!
Αλεξανδρος Μπεζης – Κηφισιά
Οι εκλογές των ευθυνών
Κύριε διευθυντά
Η υποψηφιότητα της συγκυβέρνησης για την εκλογή του ΠτΔ έπεσε στο κενό, μαζί με την πρόταση που έκανε για συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων, σε αυτές τις κρίσιμες για τον τόπο στιγμές. Το Σύνταγμα επιτάσσει εθνικές εκλογές και αυτές ορίστηκαν το συντομότερο δυνατόν, στις 25 του Γενάρη. Η τετραετία δεν ολοκληρώθηκε εντέλει και ένας πρόχειρος απολογισμός του βραχύχρονου διαστήματος παραμονής της συγκυβέρνησης στην εξουσία, παρουσιάζει έργο με σωστή κατεύθυνση, αλλά και λανθασμένες επιλογές που αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση σε όσους την εμπιστεύτηκαν με την προσδοκία μιας σωστής διαχείρισης της κατάστασης που βρίσκεται η χώρα. Τόση που να δίνει ένα μικρό προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι πρόχειροι απολογισμοί όμως φέρνουν και πρόχειρα αποτελέσματα και τώρα δεν είναι ώρα για τέτοια. Είναι δίχως άλλο, η στιγμή των ώριμων επιλογών, με ορθά και λογικά κριτήρια. Με γνώμονα την αντικειμενική αλήθεια και το εθνικό συμφέρον. Χωρίς παρωπίδες φανατισμού και ροπή στην ψευδαίσθηση του φαντασιακού.
Η σύγκριση ανάμεσα στους δύο σχηματισμένους με άκρως διαφορετικό πρόσημο πόλους απαιτεί μεγάλη συγκέντρωση και ατελείωτες ώρες ανάλυσης. Τόσες, που πιθανόν να μη φτάσουν μέχρι την ώρα της κρίσιμης εκλογικής διαδικασίας. Της κρισιμότερης μέχρι την επόμενη. Το εκλογικό σώμα καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές πλευρές, με αρκετά θετικά και πολλές αδυναμίες. Το δίλημμα ορίζεται από τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει την καθαρή επιλογή της σταθερής πορείας της χώρας με ευρωπαϊκή προοπτική και συγκεκριμένο πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, από ένα κράμα πολιτικών δυνάμεων μεταξύ τους αντίρροπων, που εμφανίζουν ως μοναδικό σημείο τομής το αντιμνημονιακό ύφος και την έφεση στον λαϊκισμό. Χωρίς οργανωμένο σχέδιο και κυρίως δίχως σύμπνοια πολιτικών απόψεων, που είναι σε θέση να εγγυηθούν το μέλλον της χώρας με ασφάλεια. Οι εκλογές που έρχονται δεν έχουν τόσο χαρακτήρα επιλογής, αλλά επικύρωσης. Το αποτέλεσμα θα φανερώσει εάν οι πολίτες αυτής της χώρας, που έχουν στερηθεί τόσα τα τελευταία χρόνια, απέκτησαν την ωριμότητα, μέσα σε ένα τόσο πολωτικό αλλά συνάμα κλίμα ευθύνης, να κρίνουν αν τα παρόντα δείγματα γραφής της συγκυβέρνησης είναι αρκετά για να της δοθεί μια χρονική παράταση ολοκλήρωσης του έργου της. Ή αν ακόμη θεωρεί πως ο χαρακτήρας της ψήφου είναι εκδικητικός και η συγκυρία που ζούμε, μια περίοδος με βέβαιη ημερομηνία λήξης. Και κάτι ακόμη. Καλό είναι να έχουμε πάντοτε στο μυαλό μας πως η ανάληψη της ευθύνης διακυβέρνησης από τους εκλεκτούς του ελληνικού λαού, που είναι σεβαστοί από όλους, όποιοι κι αν είναι, δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση απαλλαγή των ευθυνών για τους ψηφοφόρους που τους έφεραν στην εξουσία, σε περίπτωση αποτυχίας τους. Oποιοι κι αν είναι.
Ηλιας Δ. Γεωργουλακος – Φοιτητής Νομικής ΔΠΘ
Σχηματισμός κυβέρνησης
Κύριε διευθυντά
Η Βουλή, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 25.1.2015, θα συνέλθει σε τακτική σύνοδο την 5.2.2015. Πρώτο καθήκον της είναι να συγκροτηθεί σε σώμα, δηλαδή να εκλέξει το προεδρείο της. Αυτό υπολογίζεται να γίνει έως 7.2.2015. Αμέσως μετά η Βουλή οφείλει να εκλέξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η διαδικασία εκλογής είναι σύντομη. Διενεργείται το πολύ σε τρεις διαδοχικές ψηφοφορίες που δεν απέχουν μεταξύ τους περισσότερο από πέντε ημέρες. Και πάντως ενόψει των κατωτέρω προθεσμιών η Βουλή οφείλει να εκλέξει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας το αργότερο έως 20.2.2015, δηλαδή εντός 13 ημερών από τη συγκρότησή της σε σώμα. Hδη, πριν η Βουλή συνέλθει σε τακτική σύνοδο θα έχει ξεκινήσει η διαδικασία σχηματισμού κυβερνήσεως βάσει των αποτελεσμάτων των εκλογών. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή: Αν δεν υπάρξει κόμμα της απόλυτης πλειοψηφίας, δηλαδή κόμμα με 151 βουλευτικές έδρες, ο αρχηγός του οποίου θα διορισθεί πρωθυπουργός (περίπτωση που φαίνεται να αποκλείεται βάσει των σημερινών πολιτικών δεδομένων), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ξεκινήσει τη διαδικασία παροχής διερευνητικών εντολών, διαδοχικά στο πρώτο, δεύτερο και τρίτο κόμμα, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό. Αν αυτές δεν τελεσφορήσουν, θα γίνει απόπειρα δημιουργίας οικουμενικής κυβερνήσεως και σε περίπτωση αποτυχίας θα σχηματισθεί υπηρεσιακή εκλογική κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργία είτε ενός πολιτικού προσώπου κοινής αποδοχής είτε του Προέδρου ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην τελευταία περίπτωση η Βουλή της 25.1.2015 θα διαλυθεί, αφού όμως πρώτα εκλέξει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αν σχηματισθεί πολιτική κυβέρνηση, αυτή οφείλει να ζητήσει την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής εντός 15 ημερών από τη συγκρότηση της Βουλής σε σώμα. Τούτο πρέπει να συμβεί περί την 21-22.2.2015 (δοθέντος ότι η συγκρότηση της Βουλής σε σώμα θα γίνει την 7.2.2015). Αν σχηματισθεί εκλογική κυβέρνηση ζήτημα ψήφου εμπιστοσύνης δεν τίθεται, αφού η Βουλή οδεύει προς διάλυση. Και στις δύο όμως περιπτώσεις η Βουλή οφείλει να έχει εκλέξει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως 20.2.2015, πράγμα που επιτρέπουν με σχετική χρονική άνεση οι συνταγματικές προθεσμίες. Το χρέος της Βουλής να εκλέξει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως 20.2.2015 είναι επιτακτικό: Πρέπει να ολοκληρωθεί η εκκρεμότητα, για την οποία διαλύθηκε η προηγούμενη Βουλή. Οι λοιπές εκκρεμότητες (σχηματισμός νέας πολιτικής κυβερνήσεως ή εκ νέου εκλογές) έπονται. Τα ανωτέρω γράφονται ως αντίλογος στην ανάλυση του καθηγητή κ. Αντώνη Μανιτάκη («Καθημερινή» της Κυριακής, 11.1.2015, σ. 18), ο οποίος υποστηρίζει ότι ο σχηματισμός νέας πολιτικής κυβερνήσεως που θα λάβει την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής είναι η μοναδική συνταγματική λύση στο ενδεχόμενο κυβερνητικό αδιέξοδο. Κατά τη δική μου άποψη, όπως την εξέθεσα ανωτέρω, ούτε αδιέξοδο υπάρχει ούτε μία και μόνη λύση (η δημιουργία πολιτικής κυβερνήσεως που θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης) είναι συνταγματικά επιβεβλημένη.
Φιλιππος Κ. Σπυροπουλος – Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Μία απορία!
Κύριε διευθυντά
Από τις τελευταίες εκλογές και μετά, μία απορία με ταλαιπωρεί. Oταν συμβαίνουν ντροπιαστικές συμπεριφορές κατά την ώρα της συνεδριάσεως της Βουλής, άραγε ο πρόεδρος του σώματος δεν διαθέτει κάποιο «όπλο καταστολής» εναντίον αυτών που ασχημονούν; Αφού ακόμη και σε όλες τις σχολικές βαθμίδες (εξαιρουμένων βέβαια των ελληνικών πανεπιστημίων) οι διδάσκοντες επιβάλλουν την ευπρέπεια διά της αποβολής. Είχα, λοιπόν, καταλήξει στο ότι προφανώς ο πρόεδρος της Βουλής δεν θα διαθέτει κανένα μέσον, γιατί διαφορετικά κάπως θα είχε αντιδράσει, όταν μάλιστα η αρχικώς απαίσια συμπεριφορά γίνεται όλο ένα απαισιότερη.
Το ότι ο Κανονισμός του Κοινοβουλίου δεν θα προέβλεπε το πώς αντιμετωπίζονται χυδαίες συμπεριφορές, το έβρισκα σχεδόν φυσικό, επιπλέον, γιατί ενώ όλα τα ΜΜΕ καυτηριάζουν το γεγονός διαπιστώνοντας ότι «…αυτή η Βουλή είναι η χειρότερη από ιδρύσεως ελληνικού κράτους, αν και στις τελευταίες εκλογές έχει ανανεωθεί (!) κατά υψηλότατο ποσοστό», σιωπούν αμέσως μετά. Αλλά, από το άρθρο του συνεργάτου σας κ. Π. Μπουκάλα (1.1.2015), σαν να κατάλαβα ότι ο πρόεδρος ή ο εκάστοτε προεδρεύων θα μπορούσε τουλάχιστον να αποβάλει από την αίθουσα κάποιον, έστω προς παραδειγματισμό των υπολοίπων! Καλά κατάλαβα;
Μαιρη Φωτεινου
Λαμπρά εκπομπή
Κύριε διευθυντά
Στα όρια της απαύδησης από την ατέρμονη πολιτικάντικη κενολογία των τηλεοπτικών εκπομπών στα τέλη Δεκεμβρίου, δοκίμασα την 20ή του μηνός εκπομπή στο κανάλι της Βουλής με τίτλο «η 5η συμφωνία του G. Mahler». Δύο επαρκέστατοι ηθοποιοί, ο ένας υποδυόμενος τον συνθέτη και ο έτερος τον θεμελιωτή της ψυχανάλυσης, S. Freud, στον οποίο είχε καταφύγει ο Mahler λόγω κάποιας παροδικής ψυχολογικής εμπλοκής που απειλούσε το έργο του.
Υπό τη διακριτική συνοδεία της 5ης συμφωνίας οι δύο άνδρες, πορευόμενοι ανά τις μαγευτικές εξοχές όπου ήταν το μουσικό ερμητήριο του συνθέτη, συνομιλούν για το πρόβλημά του. Για μας τους αδαείς η συνομιλία αυτή είναι μία εξαίρετη εισαγωγή στα μυστήρια της ψυχανάλυσης από στόματος του θεμελιωτή της, ο οποίος χαρτογράφησε ενώπιόν μας τα ερεβώδη βάθη της ψυχής μας. Ανακτήσας τις δυνάμεις του ο πρωτοπόρος συνθέτης συνέχισε το έργο του μέχρι του πρωίμου θανάτου του, ανοίγοντας νέες αιθέριες λεωφόρους στη μουσική, το κορυφαίο επίτευγμα της ψυχής του ανθρώπου. Παρεμπιπτόντως σημειούται ότι αμφότεροι οι ως άνω αστέρες του πνεύματος υπήρξαν γόνοι του περιουσίου λαού του Κυρίου, γεννηθέντες στην πάλαι ποτέ Αυστροουγκαρία.
Κωστας Παπαχρυσανθου – Κηφισιά
