Σαν προαναγγελία θανάτου
Κύριε διευθυντά
Λοιπόν έχουμε εκλογές! Κάτι σαν προαναγγελία θανάτου! Η χώρα μπαίνει σε περιδίνηση επικίνδυνη με αβέβαιη λήξη την 25η Ιανουαρίου. Η πολιτική που ακολούθησαν η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση όλο το προηγούμενο διάστημα απεδείχθη λανθασμένη. Οι μεν χρησιμοποίησαν τους δε για την κάλυψη των κραυγαλέων ανεπαρκειών τους. Ο πολιτικός κόσμος ξανά απεδείχθη πολύ κατώτερος των περιστάσεων. Εγωισμοί, αρχομανίες, εμμονές, έλλειψη αυτοκριτικής, μετάθεση ευθυνών, ένα εκρηκτικό κοκτέιλ το οποίο θα πληρώνει για καιρό η χώρα. Δεν τους αξίζει η εξουσία! Οι καιροί απαιτούν ηγεσία ποιότητας την οποία δεν έχουμε. Ανίκανοι να ομονοήσουν στο ελάχιστο, ανίκανοι να αντιληφθούν τους κινδύνους, ανίκανοι να παραμερίσουν τις ιδεοληψίες τους σαν ημιμαθείς γυμνασιόπαιδες. Η πολιτική έρημος που πέρασε ο κ. Σαμαράς δεν φαίνεται να τον έκανε σοφότερο δυστυχώς! Δεν κατάφερε με την πολιτική του να αποτρέψει τη σημερινή εξέλιξη. Ο κ. Τσίπρας πολιτεύτηκε εκμεταλλευόμενος την αναπόφευκτη δυσαρέσκεια του λαού για την ύφεση που ζούμε, αντιπροτείνοντας αβέβαιες, αόριστες λύσεις με έναν καταγγελτικό, άκρως ψηφοθηρικό λόγο αντίστοιχο του «λεφτά υπάρχουν». Τα έχουμε ξαναζήσει όλα αυτά!
Είμαι και απαισιόδοξος για το άμεσο μέλλον μας αλλά και αισιόδοξος για την επικράτηση της λογικής, της νηφαλιότητας και της ψυχραιμίας για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την ύφεση και τα προβλήματα του τόπου μας, ώστε να μην μπορέσουν οι «λύκοι» να βρουν αναμπουμπούλες για να χαρούν. Καλή Χρονιά σε όλους!
Ιωαννης Ευθυμιου
Παράδειγμα προς μίμηση
Κύριε διευθυντά
Το περιστατικό της μείωσης της τιμής του θωρηκτού «Αβέρωφ» κατά το ποσόν της προμήθειας, το οποίο επεδίωξαν να δώσουν οι εκπρόσωποι του ξένου ναυπηγείου, που αναφέρει στην επιστολή του της 19 Δεκεμβρίου ο κ. Βασ. Μπέλλιος, αποτελεί πράγματι υπόδειγμα διαχείρισης δημοσίου χρήματος. Το πρόσωπο όμως που διαχείστηκε το θέμα δεν είναι άγνωστο, όπως σημειώνει ο επιστολογράφος. Πρόκειται για τον υπουργό Ναυτικών της κυβερνήσεως Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, που ανέλαβε μετά την επανάσταση του 1909, πλοίαρχο –τότε– Ιωάννη Δαμιανό. Κατά τη διάρκεια της υπουργικής του θητείας (Αύγουστος 1909 – Ιανουάριος 1910) έγιναν οι διαπραγματεύσεις για την αγορά του «Αβέρωφ». Εκτενή περιγραφή του περιστατικού δίδει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημ. Καραχάλιος σε χρονογράφημά του με τίτλο «Το ρηγάλο του Υπουργού», που δημοσίευσε το 1920 στην εφημερίδα «Πρωινή». Δυστυχώς, το περιστατικό αυτό αντί να προβάλλεται διαχρονικά ως παράδειγμα προς μίμηση καλύπτεται από πέπλο σιωπής.
Λεωνιδας N. Kουρης – τέως Νομάρχης Ανατολ. Αττικής
Για την ΟΛΜΕ
Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι σε επιστολή της ΟΛΜΕ στο φύλλο της «Κ» της 25ης Νοεμβρίου, στην οποία οι κύριοι της ΟΛΜΕ διαμαρτύρονται για σχόλια τριών αρθρογράφων της «Κ» που τους αφορούσαν. Κατάπληξη και θλίψη προξενεί αυτή η επιστολή της ΟΛΜΕ διότι και το ύφος και η επιχειρηματολογία τους είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτά (κομματική συνθηματολογία, ξύλινη γλώσσα κ.λπ.) για τα οποία κατηγορούν την «Κ» ότι αδίκως, «με εμπάθεια και μεροληψία», τους αποδίδει. Μας λένε λοιπόν, «…για τα αλλεπάλληλα οδυνηρά πλήγματα που δέχεται η εκπαίδευση εξαιτίας της πολιτικής της τρόικας και των μνημονίων». Θα ήταν χρήσιμο να μας πουν συγκεκριμένα, χωρίς γενικολογίες και αοριστολογίες, ποιες από τις προβλέψεις των μνημονίων και τις πολιτικές της τρόικας «πλήττουν επώδυνα την εκπαίδευση». Μας λένε επίσης ότι «… δεν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να χαρούν τη νιότη τους και τα αναγκάζουμε να γεράσουν πρόωρα εντάσσοντάς τα σε ένα κόσμο που το μόνο που εγγυάται είναι η εκπαιδευτική και επαγγελματική τους δυσπραγία». Ωραίες εκφράσεις, «χαμένη νιότη», «πρόωρα γηρατειά», αλλά τι σημαίνουν; Οσο δε για εκείνο το ανεκδιήγητο «…η κυβέρνηση θέλει μια υπνωτισμένη νεολαία που ούτε η χούντα δεν είχε τολμήσει…» και ότι «…αυτό υποδηλώνει σαφώς την ικανότητα της ομιλούσης να αντιλαμβάνεται τη διαφορά της χούντας από τη δημοκρατία…» ας γνωρίζουν τέλος πάντων οι κύριοι της ΟΛΜΕ, στη δημοκρατία έχουν δικαίωμα να εκφράζουν οποιαδήποτε άποψη όσο παλαβή κι αν είναι, αλλά δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μολύνουν το μυαλό των νέων ανθρώπων που η κοινωνία τούς εμπιστεύεται για να μορφώσουν, όχι να «παραμορφώσουν». Γιατί, όπως σωστά λέει η ΟΛΜΕ «… ο λόγος ενός ασπρομάλλη δασκάλου βρίσκει απήχηση στους δεκαεπτάχρονους μαθητές…». Αυτό πρέπει πρωτίστως να το έχει υπ’ όψιν του ο δάσκαλος και, εκτός από τις τυχόν απειλές του για «χουντική κυβέρνηση, κακούς ξένους τροϊκανούς και δανειστές που μας ζηλεύουν και θέλουν να μας καταστρέψουν, άτιμη κοινωνία που δεν αφήνει τα παιδιά να χαρούν τα νιάτα τους και τα κάνει να γεράσουν πρόωρα…» εκτός από αυτά, ας μην παραλείψει να πει στα παιδιά ότι «για ένα καλύτερο αύριο «στη ζωή έχουμε όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, καθήκοντα, ευθύνες, ανάγκη για εργασία κ.λπ. ειδικά στις «σκοτεινές αυτές ημέρες», όπως λένε.
Με άλλα λόγια, ας καταλάβει ο δάσκαλος και ας πει και στα παιδιά, για να παραφράσουμε γνωστό απόφθεγμα, «να μην κοιτάμε μόνο τι μπορεί να κάμει η πατρίδα για εμάς, αλλά να βλέπουμε και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για την πατρίδα».
Χρηστος Ζιωγας – Πολιτεία
Παράγων αποσταθεροποίησης
Κύριε διευθυντά
Στο άρθρο σας στην κυριακάτικη «Κ», υπό την επήρεια, ίσως, του φορτισμένου κλίματος, μάλλον ατυχήσατε. Η γνωστή συνταγή για τις ευθύνες των άλλων (ξένων) σε ενημερωμένη εφαρμογή. Τόσο η τιμωρητική διάθεση όσο και τεχνικές και πολιτικές αστοχίες των δανειστών και της τριμερούς ας θεωρηθούν δεδομένες. Εντούτοις, η με απόσταση κυρία ευθύνη για το σημερινό αδιέξοδο και την αρκετά πιθανή αυριανή κατάρρευση ανήκει σε «εμάς». Πολύ απλά και απλοϊκά, γιατί Ιρλανδία και Πορτογαλία τα κατάφεραν (καλύτερα);
Το «εμείς» βεβαίως εξειδικεύεται και επιμερίζεται: χωρίς περισπούδαστες απεραντολογίες, ο παράγων που αποσταθεροποίησε τη χώρα με τη σημερινή κατάληξη είναι το γνωστό μόρφωμα που συνιστά παγκόσμια μοναδικότητα (singularity). Παρά τη μετριότητά της και τις εσωτερικές της αντινομίες, η συγκυβέρνηση κατάφερε σε μεγάλο βαθμό τη δημοσιονομική προσαρμογή ως προϋπόθεση για τα περαιτέρω. Τίποτε το αυτονόητο, αν και προφανώς εύθραυστο. Hδη μετά τις ευρωεκλογές η πορεία προς την αποσταθεροποίηση προφανής και αισθητή.
Η ευγενής συμμετοχή των επιδιδόμενων σε κατευναστικές ασκήσεις από τη μία και σε τριτοκοσμική αντιμνημονιακή αρλουμπολογία από την άλλη ΜΜΕ δημιούργησε καθοριστικά το κλίμα που συντήρησε δημοσκοπικά τον ΣYPIZA και δι’ αυτού ακινητοποίησε εκβιαστικά τις κοινοβουλευτικές ομάδες Ν.Δ. και ΠAΣOK. Αυτή είναι η λογική σειρά των πραγμάτων, κατά τα άλλα υπάρχουν πάντοτε περιθώρια να διυλίζουμε τον κώνωπα ευφυολογούντες για την ευφυολογία ως αυτοσκοπό!
Σ. Πιντζος
ΥΓ.: Ειδική μνεία με διαχρονικές ευχαριστίες θα ήθελα να κάνω για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών και οικονομικών αναλυτών της «Κ» και οπωσδήποτε για τους σκιτσογράφους σας.
Για τους άλλους, απλά ακατανόητο γιατί εξακολουθούν να… σιτίζονται στην αστική «Κ», ενώ ιδεολογικά ανήκουν στο αντιδραστικό προχθές.
Eπιστροφή στην Iθάκη
Κύριε διευθυντά
Eχουμε πια πήξει από μεγάλα και αόριστα λόγια. Θέλουμε προτάσεις απτές, πρακτικές και πραγματοποιήσιμες. Το εν τέταρτο των Ελλήνων είναι στα όρια της φτώχειας. Ο άνεργος πάνω από ένα χρόνο χάνει το επίδομα ανεργίας, ενώ συνεισέφερε πολύ περισσότερο –με τις κρατήσεις– με δικά του δεδουλευμένα λεφτά, ενώ οι πολιτικοί μας μείωσαν αναπόφευκτα, δεδομένης της κατάστασης, τις αποδοχές μας κατά 50% (μείωση αποδοχών 30% συν αύξηση εφορίας ΕΝΦΙΑ κτλ.).
Θα κάνω ορισμένες προτάσεις, οι οποίες άπτονται της απλής λογικής. Για παράδειγμα:
Παραγωγή-εξαγωγές. Γιατί η κυβέρνηση δεν προωθεί συνεταιρισμούς στο ελαιόλαδο, για να μπορεί η χώρα να ανταποκριθεί στη εξωτερική ζήτηση, στην οποία δεν μπορεί να ανταποκριθεί μια κατακερματισμένη αγορά; Αντί να πουλάμε στους Ιταλούς χοντρικά, χάνοντας την προστιθέμενη αξία; Το μόνο ελαιόλαδο που υπάρχει στη βελγική αγορά είναι το ελαιόλαδο Σητείας (συνεταιρισμός).
Εφορία-απασχόληση. Γιατί δεν διαφοροποιείται η εφορία στις επιχειρήσεις, ελαφρύνοντας εκείνους που επενδύουν ή προσλαμβάνουν (κλιμακωτό ποσοστό); Παιδεία. Γιατί δεν καταργούνται, επιτέλους, οι πανελλήνιες εξετάσεις, ανακουφίζοντας τις οικογένειες, οι οποίες πληρώνουν 400 με 1.000 ευρώ τον μήνα, για να μπορέσουν τα παιδιά τους να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Συντηρείται ένα στείρο σύστημα αποστήθισης, ξεπερασμένο και εξαντλητικό. Πολιτεία. Γιατί δεν μειώνει η κυβέρνηση τις αποδοχές βουλευτών, υπουργών, γενικών γραμματέων κ.ά., όπως έκανε η γαλλική σοσιαλιστική κυβέρνηση μόλις ανέλαβε (μείωση 20%), ως ελάχιστο, συμβολικό, δείγμα αλληλεγγύης;
Αν δεν ακούσουμε απτές προτάσεις, που να δείχνουν ότι οι πολιτικοί μας καταλαβαίνουν και συμμερίζονται την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, δεν τους ψηφίζουμε ξανά. Είναι απλό. Θα χάσουν και εκείνοι τη δουλειά τους, και τα προνόμια που τη συνοδεύουν, όπως το 26% των Ελλήνων. Κυρίως, θα απολέσουν εκ νέου την ήδη χαμένη αξιοπρέπειά τους.
Πολιτική νομιμοποίηση. Τέλος, αλλά θα μπορούσε να είναι και πρώτο, καμιά εξουσία δεν επιβιώνει χωρίς την εμπιστοσύνη των πολιτών της.
Δομινικη Μαθιουδακη – Βρυξέλλες
Και Παλαιοκώστας;
Κύριε διευθυντά
Τρέμω με την ιδέα μήπως ο Παλαιοκώστας αποφασίσει να σπουδάσει (άλλως, με την ιδέα που έχουν κάποιοι για τη διάκριση των εξουσιών).
Δημητρης Αϋφαντης – Δικηγόρος
