H επιλογή Προέδρου
Κύριε διευθυντά
Kαθώς περιμένουμε με αγωνία τις εξελίξεις, θα πρότεινα να αποφύγουμε τις υπερβολές που δημιουργούν στον κόσμο μία άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Eρχομαι τώρα σε ένα θέμα για το οποίο γράφονται πολλά, την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Δεν ξέρω τι ακριβώς προσφέρει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκτός από το ότι είναι ένας συνταγματικός θεσμός, αλλά εφόσον μπαίνει το ζήτημα θα μου επιτραπεί και εμένα που είμαι σήμερα 93 χρόνων να πω τη γνώμη μου.
Θα είχα λοιπόν να προτείνω δύο προσωπικότητες που μου εμπνέουν εμπιστοσύνη: Tον κ. Nίκο Aλιβιζάτο και την κ. Mαρία Xούκλη.
Παρακολουθώντας τον κ. Aλιβιζάτο μέσα από τα γραπτά του και την παρουσία του, βρίσκω ότι θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του Προέδρου σωστά και να μας εκπροσωπήσει σοβαρά. Aπό την άλλη, μπορούμε επιτέλους να προτείνουμε μία γυναίκα για τη θέση αυτή.
Θαυμάζω χρόνια την κ. Xούκλη για την ποιότητα και τις γνώσεις της. Eίναι μία πολύ αξιόλογη δημοσιογράφος με απόψεις για την πολιτική, τα γράμματα και τις τέχνες, μακριά από κοσμικότητες.
Περιμένω υποστήριξη στην πρότασή μου για μία από τις παραπάνω προσωπικότητες που πρότεινα.
Kωστας Kαλυβιωτης
Μια περσική παραδοσιακή ιστοριούλα
Κύριε διευθυντά
Οι τόσο ενδιαφέρουσες παραδοσιακές ιστοριούλες που μας προσφέρει ο κ. Π. Μπουκάλας, πήγαν τη μνήμη μου πολύ πίσω στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70. Ξεφορτώναμε –τότε– στο Μπαντάρ Σαπούρ (νυν Μπαντάρ Χομεϊνί) τσουβαλάτη ζάχαρη από τη Βραζιλία.
Ηταν τα χρόνια της βασιλείας του Σάχη Ρεζά Παχλεβί. Η δομή της κοινωνίας γινόταν ορατή με την πρώτη προσεκτική παρατήρηση. Ο λιμενάρχης διακρινόταν εύκολα ότι ανήκε στους εκλεκτούς του παλατιού από το πολύτιμο δαχτυλίδι που φορούσε με ανάγλυφη τη μορφή του Σάχη.
Η καλή κατάσταση του πλοίου μας (ένα πανέμορφο σουηδικό σκαρί της δεκαετίας του ’50, το «Λητώ») και η προσεγμένη παράδοση του φορτίου ήταν οι λόγοι που ο κ. λιμενάρχης, κατά την ημερήσια βόλτα του στο λιμάνι, προτιμούσε να πίνει πάντα σ’ εμάς τον ελληνικό καφέ.
Η απόσταση μεταξύ μας σμίκρυνε κι έτσι κάποια στιγμή έφερα την κουβέντα στον Αλέξανδρο γιατί πάντοτε επιθυμούσα να ακούσω την Περσική πραγματική αντίληψη για εκείνο το κομμάτι της μεγάλης τους ιστορίας.
Mου θύμισε ότι ο Αλέξανδρος είχε πεθάνει κοντά στο σημερινό Αχβάζ που «…ξέρεις δεν είναι μακριά από εδώ, είναι εκεί βορειο-δυτικότερα κοντά στα σύνορα με το Ιράκ». Ξανασιώπησε, και σε λίγο, αντί άλλης απαντήσεως, μού είπε την παρακάτω παραδοσιακή ιστοριούλα που –ως τόνισε– λέγεται μέχρι σήμερα στην περιοχή αυτή που πέθανε ο Αλέξανδρος:
«Λίγο –λέει– πριν πεθάνει ο Αλέξανδρος, μάζεψε τους αξιωματούχους και τους είπε: «Tώρα που θα πεθάνω να θάψετε στη γη όλο μου το σώμα αλλά ν’ αφήσετε τα χέρια μου ψηλά άθαφτα έξω από τη γη με τις παλάμες ανοιχτές να κοιτάζουν τον ουρανό».
Οι αξιωματούχοι απορημένοι τον ρώτησαν «γιατί Αλέξανδρε;» κι εκείνος αποκρίθηκε: «Για να βλέπουν οι άνθρωποι ότι ο Αλέξανδρος που έκανε όλο τον κόσμο δικό του, πέθανε με άδεια χέρια».
Σιώπησε και κατάλαβα πως η αναφορά μας στον Αλέξανδρο είχε τελειώσει.
Κ. Ζουμης
