Κύριε διευθυντά
Είναι ομολογουμένως περίεργο το γεγονός ότι οι ιθύνοντες για την οικονομική πολιτική της χώρας αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός αρνούνται να εξετάσουν εναλλακτικές λύσεις για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος. Οι κυβερνώντες αναλώνονται σε φορολογικά μέτρα χωρίς να εφαρμόζουν γενικότερη οικονομική πολιτική. Παρά ταύτα, ακόμη και εντός του πλαισίου της φορολογικής πολιτικής υπάρχουν, κατά την άποψή μου, άλλες λύσεις. Σύμφωνα με τη συλλογιστική των ιθυνόντων, η επιβολή δυσβάστακτων φόρων αποβλέπει στην εξασφάλιση εσόδων ή σε ταξικού χαρακτήρος μέτρα. Αναφορικά με το πρώτο, έχει αποδειχθεί ότι οι υπέρογκοι φόροι καθέ άλλο παρά αποδίδουν τα προβλεπόμενα έσοδα, ειδικά σε μια τέτοια οικονομική συγκυρία.
Ο γράφων, προ πενταετίας, όταν κατεβλήθη η πρώτη προσπάθεια από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου να αντιμετωπίσει το οικονομικό πρόβλημα με αύξηση της φορολογίας επί της ακινήτου περιουσίας, είχε προτείνει ορισμένα μέτρα τα οποία εξακολουθούν να είναι επίκαιρα. Πρώτον, άμεση μείωση κατά 50% όλων ανεξαιρέτως των φορολογικών επιβαρύνσεων επί των ακινήτων. Δεύτερον, αναστολή εξυπηρετήσεως του εξωτερικού χρέους της χώρας για μία τριετία. Τρίτον, τριετές πρόγραμμα ανασυγκροτήσεως του ελευθέρου οικονομικού συστήματος (το οποίο, σημειωθείτω, έχει διαλυθεί) και πρόγραμμα αναπτύξεως. Τέταρτον, δέσμευση της κυβερνήσεως ότι μετά την παρέλευση της τριετίας, το ήμισυ του ρυθμού αναπτύξεως που θα επιτύχει η χώρα θα διατίθεται για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους.
Τα προαναφερθέντα μέτρα θα οδηγήσουν σε άμεση αύξηση των φορολογικών εσόδων λόγω αφ’ ενός της επαναδραστηριοποιήσεως του οικοδομικού τομέως, που είναι ο κυριότερος, για τη χώρα, μοχλός οικονομικής ανάπτυξεως και αφ’ ετέρου των μειωμένων φορολογικών συντελεστών που θα καταστήσουν δυνατή την πληρωμή των φόρων (κατά τους υπολογισμούς μου, η πολιτική αυτή θα προκαλέσει αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 18%). Αξίζει να σημειωθεί ότι τμήμα της προτάσεώς μου αυτής είχε υιοθετήσει κατά το πρόσφατο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να το παρουσιάσει η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες και να διαπραγματευθεί την αποδοχή του, αφού ικανοποιεί τον στόχο της είσπραξης φορολογικών εσόδων.
Oσον αφορά την ταξική πλευρά της φορολογικής πολιτικής, αυτή αποβλέπει στην εξασθένηση της μέσης αστικής τάξεως, κάτι που δεν πιστεύω να επιδιώκει ο κ. Σαμαράς.
Καθηγητής Κωνσταντινος Α. Θανος – Πρώην Υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος
Μνήμη Σοφίας Βέμπο
Κύριε διευθυντά
Γιορτάζουμε αυτές τις μέρες 41 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Oσοι από εμάς ζήσαμε τα γεγονότα έχουμε σίγουρα έντονες αναμνήσεις. Μη ανήκοντας σε καμία από τις τότε φοιτητικές παρατάξεις, κατέβηκα στον χώρο πέριξ του Πολυτεχνείου νωρίς το βράδυ 17 Νοέμβρη. Οι πληροφορίες είχαν κυκλοφορήσει ότι η ανοχή της χούντας στον παλλαϊκό ξεσηκωμό είχε τελειώσει και ότι επίκειτο επέμβαση για διάλυση του συγκεντρωμένου πλήθους φοιτητών και λαού στο Πολυτεχνείο. Η ατμόσφαιρα είχε οξυνθεί με την εμφάνιση αστυνομικών σε κλούβες και αύρες που κατέλαβαν θέσεις περιμετρικά του ΕΜΠ. Επειδή ο ηρωισμός κονταροχτυπιόταν με τη λογική, πληροφορηθήκαμε ότι εκεί δίπλα, γωνία Στουρνάρα και Πατησίων, ήταν το σπίτι των αείμνηστων Σοφίας Βέμπο και Μίμη Τραϊφόρου, οι οποίοι δέχθηκαν να κρύψουν όποιους ήθελαν να προφυλαχθούν από συλλήψεις που είχε αρχίσει να κάνει η αστυνομία.
Ανεβήκαμε στον τρίτο όροφο, αν θυμάμαι καλά και μας υποδέχθηκαν με στοργή οι οικοδεσπότες. Μάλιστα, κάποια στιγμή η Βέμπο παρακάλεσε να βοηθήσουμε να έλθει σπίτι τους η κόρη τους, Χάιδω, που είχε πάει σε φιλικό σπίτι, σε δρόμο αρκετά κοντά στο Πολυτεχνείο. Hμουν στους εθελοντές που φέραμε με κάποιο αυτοκίνητο την κόρη τους στο πατρικό σπίτι. Το σαλόνι της Βέμπο είχε άριστη οπτική επαφή με την Πατησίων και την ηρωική πύλη του Πολυτεχνείου και από εκεί είδαμε λεπτό προς λεπτό τα τραγικά γεγονότα. Η συμπεριφορά από τους οικοδεσπότες ήταν άψογη, προσέφεραν φαγητό σε όποιον πεινούσε και ό,τι άλλο χρειαζόταν. Εντυπωσίαζε η λεβεντιά της Βέμπο, που διεκήρυττε πως ήταν πρόθυμη να τραγουδήσει και πάλι, όπως είχε κάνει τόσο επιτυχώς τα χρόνια της Κατοχής, τώρα για να συμφιλιώσει τους Eλληνες και να δείξει στη χούντα ότι δεν πρέπει να κάνει κανένα κακό στους φοιτητές και όλους τους συγκεντρωμένους.
Τα μεγάφωνα του ραδιοφωνικού σταθμού των «φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων», όπως κάθε τόσο μετέδιδαν, ηχούν έντονα στα αυτιά μου. Συγκλονιστικές είναι οι φράσεις του εκφωνητή Δημήτρη Παπαχρήστου, που δήλωνε «αδέλφια μας στρατιώτες…» όταν τα τανκς είχαν φτάσει και βίσκονταν μπροστά στην πύλη. Αλησμόνητες εικόνες από την εισβολή του τανκ και την έξοδο χιλιάδων νεαρών παιδιών που τους υποδέχονταν τα κλομπ της χούντας. Ξημερώματα, όταν τα γεγονότα είχαν τελειώσει και το ΕΜΠ είχε αδειάσει, η Βέμπο και ο Τραϊφόρος μάς κατευόδωσαν, δίνοντας μάλιστα σε κάποιους και ρούχα για τον δρόμο και ευχές να γυρίσουμε σπίτια μας σώοι. Ευχαριστήσαμε πολύ για την ευγένεια και τον ηρωισμό του ζεύγους σε αυτές τις δύσκολες ώρες και φύγαμε.
Δυστυχώς, δεν γύρισα να πω ένα αληθινό και ανθρώπινο ευχαριστώ σε αυτό το υπέροχο ζευγάρι, κάποια στιγμή αργότερα.
Αιωνία τους η μνήμη.
Δημητρης Γεωργαντας- Χειρουργός – Μαρούσι
Hellas – Greece
Κύριε διευθυντά
Κατά καιρούς δημοσιεύονται επιστολές στην εφημερίδα (με τελευταία του Κ. Τεμπέλη 10.8.2014) σχετικά με την ονομασία της πατρίδας μας «Greece ή Hellas» και δεν έχω δει πουθενά να γράφεται η προέλευση της ονομασίας «Greece». Είχα στείλει στο παρελθόν (5.10.1994) επιστολή στο υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων σχετικά με τις ονομασίες Greece και Hellas. Η επιστολή μου διαβιβάσθηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο όπου σε ειδική συνεδρία συζητήθηκαν διάφορα θέματα μεταξύ των οποίων και η δική μου επιστολή. Η απάντηση που μου έστειλαν έχει ως εξής: «Η ονομασία μιας χώρας από τις άλλες οφείλεται σε λόγους ιστορικούς, οι οποίοι σχετίζονται με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ένας λαός γνώρισε έναν άλλο. Το πρόβλημα δεν υπάρχει μόνο για τη χώρα μας. Ας σκεφθούμε ότι εμείς ονομάζουμε τους Γάλλους και τη χώρα τους Γαλλία με αυτά τα ονόματα, ενώ οι ίδιοι ονομάζουν τους εαυτούς τους Francais και τη χώρα τους France. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Γερμανούς και τη Γερμανία, που εμείς ονομάζουμε αυτά τα ονόματα, ενώ οι ίδιοι ονομάζουν τον εαυτόν τους Deutshe (Ντόιτς) και οι Γάλλοι τούς αποκαλούν Allemandes (Αλμάν, από τους αρχαίους Αλαμανούς).
Εξάλλου, ορισμένοι ανατολικοί λαοί αποκαλούν τους Ελληνες “Γιουνάν” (Ιωνες), ενώ άλλοι τους ονομάζουν “Ρουμ” (Ρωμαίους) ανάλογα με την εποχή και τις συνθήκες υπό τις οποίες μας εγνώρισαν και ας μην ξεχνάμε ότι και η λέξη Greece έχει ελληνική την προέλευσή της, διότι “Grecos” ονόμαζαν οι Ρωμαίοι του Ελληνες αποίκους που προέρχονταν από την αρχαία ελληνική ευβοϊκή πόλη Γραία. Γι’ αυτό και όταν ο Αθανάσιος Διάκος διακήρυττε “Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω”, είχε έντονη και πλήρως ελληνική συνείδηση της καταγωγής του και του έθνους του.
Το πρόβλημα που θέτετε θα μπορούσε ίσως να αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης με σταδιακή καθιέρωση ενιαίας ονομασίας των κρατών-μελών της. Αυτά ως επίσημη θέση από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων».
Τελειώνοντας θέλω να προσθέσω πως η μόνη χώρα που ονομάζει τη χώρα μας με τη σωστή της ονομασία είναι η Κίνα, με κινέζικη φυσικά προφορά: Shilla (το sh αντιστοιχεί στο πνεύμα δασεία που χάσαμε). Ακόμη ότι οι αποκαλούντες μας «Γιουνάν» χρησιμοποιούν τη λέξη «Yunanistan» για τη χώρα μας.
Γιαννης Γεωργιου
