Αρθρο 4 του Συντάγματος
Κύριε διευθυντά
Η είδηση είναι φρέσκια: «Η ελληνική ιθαγένεια και όχι η ελληνική καταγωγή αποτελεί προϋπόθεση για την είσοδο στις στρατιωτικές σχολές». Αυτά αποφάνθηκε με απόφασή της η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Διερωτάται ο πολίτης: Οι δικαστές που πλειοψήφησαν πού κατοικούν; Δεν είναι Eλληνες «ελληνικής καταγωγής»; Δεν βιώνουν τις συνθήκες υπό τις οποίες η χώρα αυτή πορεύεται και επιβιώνει εκατοντάδες χρόνια στην εσχατιά της Ευρώπης μόνη και αντιμέτωπη με «ευγενείς γείτονες», οι οποίοι επί ημερησίας βάσεως αμφισβητούν την ύπαρξη και ακεραιότητα περιoχών μας; Δεν έχουν ακούσει ότι είμαστε «έθνος ανάδελφον» και όχι πολυσυλλεκτικό, που τα τελευταία χρόνια κατακλύζεται από μυριάδες αλλοδαπών πάσης φυλής και καταγωγής λόγω της γεωγραφικής του θέσεως.
Ενα παράδειγμα για να γίνει αντιληπτό το θέμα είναι: Αν οι Ισραηλινοί, που έχουν επί δεκαετίες τα προβλήματά τους με τους γείτονες, εθέσπιζαν νόμο για την είσοδο και εκπαίδευση σε στρατιωτικές σχολές τους Ισραηλινών υπηκόων αλλοδαπής καταγωγής, θα ένιωθαν ασφαλείς; Παρήγορο είναι ότι δύο μειοψηφίσαντες σύμβουλοι τόλμησαν να εκφράσουν την άποψη ότι έχουν δικαίωμα να γίνονται δεκτοί στις παραγωγικές σχολές των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων μόνον άτομα με ελληνική ιθαγένεια και ελληνική καταγωγή, διότι αυτές οι στρατιωτικές σχολές αποτελούν τον βασικό θεσμό που διαφυλάσσει την εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της χώρας, ιδίως σε περιόδους κρίσεων, διότι τα στελέχη αυτά πρέπει να διαθέτουν πέραν των άλλων υψηλό ηθικό και συνοχή.
Καταλήγοντας: οι κύριοι σύμβουλοι δεν θα περνούσαν πειθαρχικό ως ρατσιστές εάν στην επίκλησή τους του άρθρου 4 του Συντάγματος, που εγγυάται την ίση πρόσβαση όλων των Ελλήνων στις δημόσιες λειτουργίες, υιοθετούσαν αυτολεξεί την άποψη των μειοψηφισάντων συναδέλφων τους, ρητά διατυπώνοντας ότι οι Ελληνες υπήκοοι αλλοδαπής καταγωγής θα απολαμβάνουν πάντα τα υπόλοιπα δικαιώματά τους και προνόμια που απορρέουν από την υπηκοότητα πλην της ευχέρειας να εισάγονται στις στρατιωτικές σχολές, στελεχώνοντας εν συνεχεία τις ένοπλες δυνάμεις.
Mαρκος Γ. Γρηγοροπουλος
Το σύστημα αμοιβών νοσοκομείων
Κύριε διευθυντά
Στις 10/9 ψηφίστηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο «για τη δημιουργία συστήματος αμοιβών νοσοκομείων» κατ’ αντιγραφή του γερμανικού μοντέλου. Το σύστημα αυτό, γνωστό διεθνώς ως DRG (Diagnosis Related Group), υπάρχει ήδη από το 1992 και χρησιμοποιείται σήμερα συνολικά από περίπου 50 χώρες. Σε όλες τις χώρες το σύστημα χρηματοδοτεί εν μέρει τις αμοιβές των νοσοκομείων. Μόνο η Γερμανία επέλεξε την 100% χρηματοδότηση των νοσοκομείων με αυτό το σύστημα, το οποίο φέτος κλείνει 10 χρόνια λειτουργίας. Ποιοι είναι οι κερδισμένοι και ποιοι οι χαμένοι του συστήματος στη Γερμανία;
Για να λειτουργήσει το νέο σύστημα αμοιβών νοσοκομείων χρειάζεται να δημιουργηθούν ενιαίοι κανόνες κοστολόγησης των υπηρεσιών υγείας. Βασικό εργαλείο είναι τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια (ΚΕΝ) και τα λεγόμενα θεραπευτικά πρωτόκολλα (DRG), σύμφωνα με τα οποία ο ασθενής ή τα ασφαλιστικά Ταμεία πληρώνουν τα δημόσια νοσοκομεία με βάση ένα τιμολόγιο, ανάλογα την ασθένεια, την ηλικία και την προβλεπόμενη μέση διάρκεια νοσηλείας.
Oπως στη Γερμανία, έτσι και στην Ελλάδα ιδρύθηκε μία ανώνυμη Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων (ΕΣΑΝ Α.Ε.), η οποία υπολογίζει το πραγματικό κόστος των νοσηλίων.
Με την εισαγωγή του συστήματος εισήχθησαν και οι νόμοι της ελεύθερης οικονομίας στα νοσοκομεία. Τα οικονομικά στένεψαν, ώστε μάνατζερ/οικονομολόγοι ανέλαβαν τα ηνία με στόχο την επιδίωξη κέρδους και αποτελεσματικότητας στις δαπάνες. Eτσι υιοθετήθηκαν κυρίως δύο στρατηγικές:
1. Αύξηση των ασθενών με εξετάσεις και θεραπείες, οι οποίες αποδίδουν ιδιαίτερα υψηλό κέρδος.
2. Μείωση του νοσηλευτικού προσωπικού.
Πολλά νοσοκομεία καλύπτουν τα έξοδά τους μόνο εάν έχουν «κλεισμένες» όλες τις κλίνες τους. Εάν μάλιστα κάποιο νοσοκομείο έχει σκοπό να αποφέρει κέρδος, θα πρέπει να αυξήσει την αποτελεσματικότητά του σύμφωνα με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς, δηλαδή ακόμα πιο πολλούς ασθενείς σε ακόμα πιο σύντομο χρονικό διάστημα.
Κερδισμένοι του συστήματος στη Γερμανία είναι οι κλινικές με προβλέψιμες ιατρικές επεμβάσεις, αυτές που έχουν δυνατότητες αποτελεσματικού σχεδιασμού (λ.χ. καρδιαγγειακές παθήσεις), με σύντομης διάρκειας παραμονή, χωρίς νάρκωση και χωρίς αναπνευστική υποστήριξη, για παράδειγμα οι καρδιολογικές και ορθοπεδικές κλινικές. Γι’ αυτό τον λόγο η Γερμανία σήμερα είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια σε καθετήρες καρδιάς και εγχειρήσεις τεχνητών γοφών. Υπάρχουν μάλιστα μάνατζερ κλινικών, οι οποίοι αμείβουν τους χειρουργούς τους ανάλογα με τον αριθμό των χειρουργικών τους επεμβάσεων. Χαμένοι του συστήματος είναι τα κλασικά τμήματα όπως η παθολογία, η ουρολογία, η παιδιατρική, η γυναικολογία, στα οποία εκ των πραγμάτων η νοσηλεία δεν μπορεί να προγραμματιστεί με ακρίβεια. Εκεί οι μάνατζερ των κλινικών επέλεξαν τη δεύτερη φόρμουλα εξοικονόμησης χρημάτων, τη μείωση του νοσηλευτικού προσωπικού, με επακόλουθο την αύξηση του φόρτου εργασίας. Με άλλα λόγια, οι νοσηλευτές ανήκουν και αυτοί στους «χαμένους» του συστήματος DRG.
Δημητρης Αρσενης – Διευθυντής της ελληνογερμανικής διαμεσολαβητικής εταιρείας euromedicals.gr
Οι χριστιανοί στον αραβικό κόσμο
Κύριε διευθυντά
Διαβάζουμε ότι το Συμβούλιο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, το οποίο εδρεύει στη Γενεύη, άκουσε, με κάποια αμηχανία βέβαια, τον πατέρα Gabriel Nadaf, έναν Ελληνορθόδοξο κληρικό από τη Ναζαρέτ, να δηλώνει πρόσφατα, ότι ο μόνος τόπος σε ολόκληρη την Μ. Ανατολή όπου οι χριστιανικές μειονότητες είναι ασφαλείς, είναι το Ισραήλ.
Ο πατήρ Nadaf είπε στο Συμβούλιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, γνωστό για τη μεροληψία του στις επανειλημμένες καταδίκες του Ισραήλ για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ως γνωστόν, περί το 48% των καταδικαστικών ψηφισμάτων, παγκοσμίως, αφορούν τη δημοκρατία του Ισραήλ), να σταματήσει επιτέλους το «κυνήγι μαγισσών» στη μόνη ελεύθερη χώρα της περιοχής διότι, σε αντίθετη περίπτωση, προειδοποίησε ότι η επονείδιστη αυτή πολιτική του Συμβουλίου θα ισοδυναμεί με «πιστοποιητικό θανάτου των τελευταίων ελεύθερων χριστιανών στους Ιερούς Τόπους».
Ο πατήρ Nadaf είπε επίσης ότι κάθε χρόνο θανατώνονται στον αραβικό κόσμο περίπου 100.000 χριστιανοί, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε 5 λεπτά χάνεται και ένας χριστιανός.
Εφόσον τα παραπάνω αληθεύουν, ουαί στις παγκόσμιες κεφαλές των διαφόρων χριστιανικών εκκλησιών και δογμάτων που δέχονται αδιαμαρτύρητα σχεδόν (όσες διαμαρτυρίες έχουν ακουστεί ώς τώρα είναι χαμηλοτάτων decibel) τον αποδεκατισμό του χριστεπώνυμου πληθυσμού που ζούσε, αιώνες τώρα, και προσπαθεί ακόμα να ζήσει σαν μεονότητα στις αραβικές χώρες της Μ. Ανατολής και της Β. Αφρικής.
Ι. Ιωσηφ – Πόρτο Ράφτη
Aσκαρδαμυκτί
Κύριε διευθυντά
Τα άρθρα της Τασούλας Επτακοίλη είναι πάντα εμπεριστατωμένα και διαβάζονται ευχάριστα, αφού ενημερώνουν και αναλύουν γεγονότα και καταστάσεις. Σε πρόσφατο άρθρο της, στο «Κ» της «Καθημερινής» στις 5 του Σεπτέμβρη, γράφοντας για το ζεύγος Κλούνεϊ και Αλαμουντίν με τίτλο «Γάμος στη Βενετία» υπέπεσε σε μικρό γλωσσικό ολίσθημα. Eγραψε πως «Η δυναμική 36χρονη δικηγόρος, ειδικευμένη στο Διεθνές Δίκαιο και στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του νέου της ρόλου ασκαρδαμυκτί: οι πόζες της στα κανάλια της βασιλεύουσας θύμιζαν έμπειρη σταρ του Χόλιγουντ». Η ερμηνεία της λέξης ασκαρδαμυκτί, είναι «χωρίς να ανοιγοκλείνουν τα μάτια, ατενώς», σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη και προέρχεται από το «α» στερητικό και το ρήμα «σκαρδαμύσσω», που σημαίνει «ανοιγοκλείνω τα μάτια». Aρα στη συγκεκριμένη πρόταση θα ταίριαζε το «ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του ρόλου της πλήρως» ή «τέλεια» ή «άψογα» ή «με τρόπο θαυμαστό» ή «εντυπωσιακά». Πάντως όχι με τη λέξη που χρησιμοποίησε η εκλεκτή δημοσιογράφος.
Αυτά και μόνον από σεβασμό προς τη μητρική μας γλώσσα.
Δημητρης Γεωργαντας – Χειρουργός – Μαρούσι
