Οι γραμμές 1517 και 11012
Κύριε διευθυντά
Θέλω να καταγγείλω το εξοργιστικό, αβάσιμο και συκοφαντικό άρθρο που δημοσιεύθηκε χθες στην «Καθημερινή» 5-10-2014 με τίτλο: «Μία… πόλη 70.000 “καταγγέλλει” φίλους και συγγενείς». Από πού προκύπτουν τα παρακάτω στοιχεία με δεδομένο ότι σχεδόν στο σύνολό τους οι καταγγελίες είναι ανώνυμες;
Καθώς αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που επιδιώκουν να βγάζουν τα φορολογικά άπλυτα των άλλων στην τηλεφωνική φόρα, τα στοιχεία δείχνουν πως αυτό που κυρίως ανθεί είναι το «κάρφωμα» συγγενικού τύπου. Τα στατιστικά στοιχεία λένε πως 6 στους 10 τηλεφωνούν για να «συνετίσουν» αντιπαθητικές πεθερές, «παράνομους» κουμπάρους και άσπλαχνα αδέλφια με τη βοήθεια των ράμπο του ΣΔΟΕ.
Οι χωρισμένες και απατημένες σύζυγοι που καρφώνουν τον άνδρα τους και ζουν για να δουν τον πόλεμο των Ρόουζ ν’ ανθεί στο σπίτι τους είναι αγαπημένες πελάτισσες του 1517, καθώς η ατάκα «ο πρώην σύζυγός μου έχει βάλει τα λεφτά στη θυρίδα και σας έχει αφήσει το χαράτσι απλήρωτο!» αποτελεί φράση-φετίχ για τους τηλεφωνητές. Οποτε την ακούν, ξέρουν πως θα ακολουθήσει ποταμός αποκαλύψεων. Αντιστοίχως, στο πλαίσιο έτερων συγγενικών «καρφωμάτων», ο πεθερός που ξεπλένει «μαύρο» χρήμα και ο θείος που «ξεχνάει» να κόψει αποδείξεις αναδεικνύονται πρωταγωνιστές των τηλεφωνικών σουρεαλιστικών συζητήσεων.
Οταν ξεφύγουμε από τα στενά οικογενειακά όρια, περνάμε στις επαγγελματικές αντιζηλίες. Καθώς υπάρχει πάντοτε κάτι που μπορείς να κάνεις για να οδηγήσεις γρηγορότερα την κατσίκα του γείτονα στην τελευταία της κατοικία, συχνοί συνομιλητές των κυρίων που απαντούν στο 1517 είναι και οι εστιάτορες της ημεδαπής: το 20% των τηλεφωνημάτων γίνεται από ιδιοκτήτες ταβερνών και καφετεριών, που έχουν βάλει στο μάτι το διπλανό μαγαζί και καταγγέλλουν πως έχει να κόψει απόδειξη από τότε που ήταν της μόδας η καμπάνια «Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη!». Στο υπόλοιπο 20% των καταγγελιών αναλαμβάνουν δράση οι απολυμένοι υπάλληλοι που παίρνουν τηλεφωνικώς τη μεγάλη τους εκδίκηση, αλλά και οι λογιστές που έμειναν απλήρωτοι και αποφάσισαν να μοιραστούν με το ΣΔΟΕ όλ’ αυτά που γνωρίζουν για τον… φιλάργυρο πρώην εργοδότη τους.
Το άρθρο αυτό είναι πέρα για πέρα συκοφαντικό για τις σπουδαίες υπηρεσίες που προσφέρουν οι γραμμές καταγγελιών 1517 και 11012 στο χτύπημα της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς σε αυτή τη χώρα. Με την ευκαιρία να μπω ένα μπράβο για την υπηρεσία του 11012.
Δημητρης Καλοδημος
Διαιτησίες ποδοσφαίρου
Κύριε διευθυντά
Με την έναρξη της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου, ξεκίνησε πάλι η ίδια ιστορία με τις απαράδεκτες διαιτησίες που εξυπηρετούν τα γνωστά συμφέροντα και σκοπούς. Oπως φαίνεται, το κακό αποκλείεται να διορθωθεί από τις ελληνικές ποδοσφαιρικές ή αθλητικές αρχές, και η τοποθέτηση ξένου αρχιδιαιτητή δεν πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα, γιατί όσο καλή θέληση και να έχει δεν μπορεί να ελέγξει τους μηχανισμούς που υπάρχουν.
Η μόνη λύση είναι αυτή που εφαρμόστηκε μερικές φορές στο παρελθόν, δηλαδή η μετάκληση ξένων διαιτητών τουλάχιστον για την Α΄ Εθνική και ενδεχομένως για τη Β΄ για όσους συλλόγους επιθυμούν.
Eχοντας ο ίδιος διατελέσει προσωπικός διερμηνέας του τότε προέδρου της Επιτροπής Ορισμού Διαιτητών, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, έζησα από μέσα τον θεσμό της μετάκλησης ξένων διαιτητών, και μπορώ να βεβαιώσω ότι με τα μέτρα που είχαν ληφθεί τότε για την επιλογή των ξένων διαιτητών και την εξασφάλιση της μη επικοινωνίας τους με παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια της εδώ παραμονής τους, ο θεσμός είχε απόλυτη επιτυχία και ήταν εντελώς αδιάβλητος.
Θεωρώ ότι το κόστος μετάκλησης ξένων διαιτητών με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα του ποδοσφαίρου είναι αμελητέο, ενώ το κέρδος του ποδοσφαίρου και της χώρας θα είναι τεράστιο.
Σημειώνω ότι τότε για τους κοινούς αγώνες ο διαιτητής ήταν ξένος, ενώ οι βοηθοί του Eλληνες, ενώ για τα ντέρμπι όλοι ήταν ξένοι. Σήμερα πιστεύω ότι και οι βοηθοί πρέπει να είναι ξένοι για όλους τους αγώνες γιατί η διάβρωση έχει προχωρήσει πολύ και τα συμφέροντα είναι μεγάλα.
Κατόπιν τούτων θεωρώ όχι απλά σκόπιμη αλλά επιβεβλημένη τη χρησιμοποίηση ξένων διαιτητών μέχρι να διορθωθούν τα πράγματα και να αποδυναμωθούν τα κυκλώματα. Προφανώς εννοείται ότι θα πρέπει να ληφθούν όλα τα μέτρα που είχαν ληφθεί και τότε για την επιλογή των ξένων διαιτητών και ιδίως για τον αποκλεισμό της επικοινωνίας τους με παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου πριν από τη διεξαγωγή των αγώνων, λαμβάνοντας υπόψη και τις δυνατότητες επικοινωνίας που παρέχει σήμερα η τεχνολογία.
Ι. Κουλουρης
Oταν το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο
Κύριε διευθυντά
Δημοσιεύματα του διεθνούς ναυτιλιακού και οικονομικού Tύπου σχετικά με την επάνοδο του ελληνόκτητου στόλου, με 3.760 πλοία 164 εκατ. τόνων στην πρωτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης –σε συνδυασμό με την πρόσφατη διεθνή ναυτιλιακή έκθεση «Ποσειδώνια» που παρουσίασε μεγάλη επιτυχία και ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε συμμετοχές– επανέφεραν το μεγάλο κεφάλαιο της οικονομίας μας, την Εμπορική Ναυτιλία, για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο με θετικό πρόσημο.
Στην κορυφαία αυτή συγκυρία για την Εμπορική μας Ναυτιλία, πέρα από τις συνηθισμένες εσωτερικές παραφωνίες που εδράζονται σε ιδεοληψίες που παραμερίζουν τα οικονομικά δεδομένα, προστέθηκαν και τα επικριτικά σχόλια του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel. Κι ενώ τα γερμανικά σχόλια είναι αβάσιμα και κακόβουλα για μία ακόμη φορά επιτακτικά εγείρεται το ερώτημα κατά πόσον η ελληνική πολιτεία, διαχρονικά, έχει ασκήσει σε οικονομικό-κοινωνικό επίπεδο όλες εκείνες τις πολιτικές οι οποίες θα συνέβαλλαν στη μεγιστοποίηση των πάσης φύσεως προσόδων από τις πολλαπλές δραστηριότητες της Εμπ. Ναυτιλίας. Η ελληνική Εμπορική Ναυτιλία και ιδιαίτερα η ποντοπόρος, που είναι και ο κύριος κορμός της, είναι εξωστρεφής επιχείρηση που δρα με μοναδικό κριτήριο τον διεθνή ανταγωνισμό και κατά συνέπεια περισσότερο από κάθε άλλη παράμετρο ως προς τη σύνδεσή της με την εθνική οικονομία επηρεάζεται από το επικρατούν εκάστοτε κλίμα εμπέδωσης εμπιστοσύνης και αποδοχής της. Αυτό το αυτονόητο καλό κλίμα δυστυχώς για τη ναυτιλιακή επιχείρηση που δραστηριοποιείται εκτός συνόρων δεν είναι πάντοτε αυτονόητο, πολλές φορές γίνεται ζητούμενο. Ελάχιστα τα παρακάτω παραδείγματα, αλλά ενδεικτικά της νοσηρής αυτής ροπής:
Δωρεά του Ιδρύματος Ευγενίδου, με γνωστό ενδιαφέρον για τη ναυτική εκπαίδευση (έκδοση τεχνικών και ναυτιλιακών βιβλίων, υποτροφίες, εκπαιδευτικό ιστιοφόρο «Ευγένιος Ευγενίδης», δωρεές) στο ΥΕΝ τις αρχές της δεκαετίας ’80, ύψους 1 εκατ. δολαρίων με σκοπό την εγκατάσταση προσομοιωτών (simulators), για την εκπαίδευση των αξιωματικών του Εμπ. Ναυτικού, λίμναζε επί μία δεκαετία.
Αιτία, η άρνηση τοποθέτησης στην είσοδο της εγκατάστασης πινακίδας η οποία θα αναφερόταν στη δωρεά του Ιδρύματος. Eνα διαφορετικό κλίμα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 επέτρεψε στον αείμνηστο πρόεδρο του Ιδρύματος Νικ. Βερνίκο – Ευγενίδη να την επαναφέρει και να την υλοποιήσει μέσα σε διάστημα ολίγων μηνών.
Την ίδια εποχή και με το ίδιο πνεύμα, δεν κατέστη δυνατό το νεοσύστατο, τότε, Μουσείο της Εμπορικής Ναυτιλίας να αποκτήσει ένα σπουδαίο έκθεμα, το πρώτο από τα εκατό Liberties που γράφτηκε στο ελληνικό νηολόγιο και το τελευταίο, που κατά σύμπτωση βρισκόταν παροπλισμένο τη δεκαετία του ’80 στον ελληνικό χώρο, το «Γεώργιος Φ. Ανδρεάδης». Αιτία και πάλι η πινακίδα. Επειτα από δεκαετίες και χάρη στις προσπάθειες και δαπάνες του αείμνηστου Καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου και φίλων του, το μουσείο απέκτησε αντίστοιχο έκθεμα, που ρυμουλκήθηκε στον Πειραιά από τις ΗΠΑ.
Δεν παραγνωρίζεται η ηθικοπλαστική δύναμη μιας επιγραφής. Η ιστορία αναφέρει πολλές περιπτώσεις, με την πλέον χαρακτηριστική εκείνη της αποποίησης των Θηβαίων προσφοράς των Αθηναίων για ανοικοδόμηση της πόλης τους, μετά την εκθεμελίωσή της από τον Μ. Αλέξανδρο, καθώς σ’ αυτήν την προσφορά γινόταν αναφορά και στο όνομα της γνωστής εταίρας Φρύνης.
Τα προαναφερθέντα, όμως, παραδείγματα βρίσκονται μακράν και πέραν των κατανοητών ενδοιασμών των Θηβαίων και μαρτυρούν πόσο αβασάνιστα χαλάει το κλίμα που η εθνική μας οικονομία έχει τόσο πολύ ανάγκη για τη μεγιστοποίηση των κάθε μορφής προσόδων της από την Εμπορική Ναυτιλία.
Το ελληνικό κράτος από της συστάσεώς του, διαχρονικά, σε έργα πολιτισμού, υγείας, εκπαίδευσης, έκτακτων αναγκών κ.λπ. στηρίχθηκε και στην εθελοντική προσφορά σημαντικών ποσών του Ελληνισμού της Διασποράς. Τους μεγάλους Ηπειρώτες και λοιπούς ευεργέτες του χθες διαδέχονται ισάξια τα πολυάριθμα Ιδρύματα της Εμπ. Ναυτιλίας του σήμερα. Το περίσσευμα, όμως, καρδιάς με το οποίο η πολιτεία πολλαπλώς τίμησε και προσείλκυσε τους πρώτους (Μεγαλόσταυροι, Προτομές, Ονομασία Λεωφόρων κ.λπ.) φαίνεται πως πέρα από κάθε λογική έχει στερεύσει. Κρίμα.
Γεωργιος Απ. Βασοπουλος – Ναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.), Επίτιμος Αρχηγός Λ.Σ.
