Αποκαλύψεις στελεχών
Κύριε διευθυντά
Με τον αέρα της βεβαίας νίκης του στις προσεχείς εκλογές, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης άνοιξε πανιά, με δηλώσεις πολιτικά ανώριμων στελεχών του, με τις οποίες αποκαλύπτονται ανορθόδοξα κυβερνητικά σχέδια αμέσως μόλις έρθουν στην εξουσία. Από τη μια μεριά, το αγριεμένο νταηλίκι της νομάρχου Αττικής κ. Δούρου, η οποία δήλωσε μπροστά στις κάμερες των τηλεοράσεων ότι δεν πρόκειται να εφαρμοσθεί η ανακοινωθείσα από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης απόλυση παράνομα διορισθέντων δημοσίων υπαλλήλων. Και από την άλλη, ανόητοι Συριζαίοι αποκάλυψαν στον Aδωνι Γεωργιάδη, σε κοινή τηλεοπτική εκπομπή, ότι δεν είναι στα σχέδια του κόμματός τους μόνο η εξαγγελθείσα κρατικοποίηση των τραπεζών, αλλά υπάρχει και ένα «Plan B». Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει, εκτός από την επισήμως εξαγγελθείσα τοποθέτηση κομματικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στις κορυφαίες θέσεις που κατέχουν σήμερα εξέχοντες διοικητές και πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, και άλλες σχετικά άγνωστες επί του παρόντος διοικητικές ρυθμίσεις!
Τις ρυθμίσεις αυτές έσπευσε να ερμηνεύσει, απ’ όσα προφανώς άκουσε κατά την αναφερθείσα πιο πάνω εκπομπή, ο Aδωνις Γεωργιάδης και πολύ θυμωμένος δήλωσε ότι, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση, θα αποσύρει τις τραπεζικές του καταθέσεις, τις οποίες και θα σπεύσει να τις βγάλει έξω. Μια τέτοια εξέλιξη (ανάληψη καταθέσεων και φυγή τους στο εξωτερικό) δεν αποκλείστηκε και από τον έγκριτο δημοσιογράφο της «Καθημερινής» κ. Μπάμπη Παπαδημητρίου σε άρθρο του της 24/09 με τίτλο «Θα φύγουν, προφανώς», οι καταθέσεις βέβαια!
Στις έντονες διαμαρτυρίες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή, έσπευσαν να δηλώσουν, τόσο ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος όσο και κυβερνητικά στελέχη, ότι οι απόψεις και τα κουτσομπολιά γύρω από τη χρηματοοικονομική ρευστότητα του τραπεζικού μας συστήματος βλάπτουν με εκρηκτικό τρόπο την ελληνική οικονομία και ότι σε καμία περίπτωση δεν υιοθετούν τις εκρηκτικές δηλώσεις του Aδ. Γεωργιάδη.
Σταυρος Τσουκαντας – Πρώην γεν. δ/ντής του ΥΠΑΝ
Το ΣΔΟΕ
Κύριε διευθυντά
Από αυτή την κυβέρνηση μπορείς να περιμένεις τα πάντα από τη σκοπιά της λάθος αντιμετώπισης των πραγμάτων, που έχει σαν αποτέλεσμα την οικονομική κατάρρευση του κράτους με όσα αυτή συνεπάγεται.
Στην Ελλάδα εάν υπήρξε μία υπηρεσία η οποία καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου, με όλα τα τρωτά, για την πάταξη του οικονομικού εγκλήματος ήταν κατά πρώτον η ΥΠΕΔΑ (Υπηρεσία Ελέγχου Διακίνησης Αγαθών) και μετά τον Απρίλιο του 1997 το ΣΔΟΕ, μείξη τελωνειακών και εφοριακών. Το αμαρτωλό ΣΔΟΕ, όπως το αποκάλεσε όταν ήταν στην αντιπολίτευση ο Κώστας Καραμανλής, αλλά άλλαξε πολιτική όταν έγινε πρωθυπουργός!
Και έρχομαι στο ρεζουμέ της υποθέσης. Ο κατά τα άλλα συμπαθής, εργατικός αλλά άπειρος Θεοχάρης αφαίρεσε από το ΣΔΟΕ τον Μάιο του 2014 τον προληπτικό έλεγχο, αποσπώντας 192 υπαλλήλους, προφανώς λόγω προτροπής της τρόικας, προκειμένου να τους απασχολήσει για την αύξηση των εσόδων, και άφησε όλη την Ελλάδα, το Αιγαίο και το Ιόνιο αφύλακτο όχι από τους Τούρκους αλλά από τη μανία της φοροδιαφυγής του Ελληνα, που είναι μέσα στο αίμα του.
Συγγνώμη, παρέλειψα να σας αναφέρω ότι απέσπασε 29 υπαλλήλους των εφοριών προκειμένου να καλύψει το κενό. Βέβαια το μάθημα είναι γνωστό στους κρατούντες, μείωση μισθών και συντάξεων, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Ε. Παπαδημητριου – Υποδ/ντής ΣΔΟΕ Κεντρικής Μακεδονίας
Οι υπάλληλοι της Βουλής
Κύριε διευθυντά
Το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και προσωπικά ο σημερινός υπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης καταβάλλει αξιόλογη προσπάθεια να «συμμαζέψει» το Δημόσιο, που γιγαντώθηκε ανεξέλεγκτα, κυρίως εξαιτίας των πελατειακών σχέσεων των εκάστοτε κυβερνώντων. Στην προσπάθειά του αυτή συναντά την αντίδραση-αδράνεια αρκετών συναδέλφων του, που θέτουν το ατομικό τους συμφέρον (επανεκλογή) πάνω από το γενικό.
Παρακολουθώντας την αξιέπαινη προσπάθεια του υπουργείου Δ.Μ., διερωτώμαι γιατί δεν ασχολείται καθόλου με τους υπαλλήλους της Βουλής. Oπως είναι γνωστό, οι υπάλληλοι αυτοί διορίζονται με απόφαση του προέδρου του Σώματος, είναι οι περισσότεροι συγγενείς των βουλευτών και υποδεικνύονται από τα κόμματα κατ’ αναλογίαν προς την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση. Eτσι δεν υπάρχει αντίδραση από κανένα κόμμα.
Η διαδικασία αυτή είναι παράτυπη και προσβλητική για το δημοκρατικό πολίτευμα. Θα μνημονεύσω και το πρόσφατο περιστατικό της Βουλής, που είχε διάρκεια μόνον μιας ημέρας και εξέλεξε πρόεδρο χωρίς να χρειάζεται, με μοναδικό αντικείμενο να υπογράψει την πράξη διορισμού νέων υπαλλήλων.
Υπάρχουν προφανή ερωτήματα, που απευθύνονται προς κάθε αρμόδιο (υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, υπουργό Οικονομικών, πρόεδρο της Βουλής, Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ.λπ.), όπως:
α. Πόσες χιλιάδες υπαλλήλους έχει σήμερα η Βουλή; β. Πόσους υπαλλήλους και ποιες ειδικότητες χρειάζεται; γ. Πόσοι υπάλληλοι της Βουλής προσελήφθηκαν μέσω ΑΣΕΠ; δ. Γιατί δεν τίθενται σε διαθεσιμότητα οι εκτός ΑΣΕΠ υπάλληλοι; ε. Πότε θα προκηρυχθούν μέσω ΑΣΕΠ οι τυχόν κενούμεμες θέσεις; στ. Πόσο κοστίζουν στον Eλληνα φορολογούμενο οι υπάλληλοι της Βουλής;
Νομίζω ότι το θέμα των υπαλλήλων της Βουλής είναι αντιπροσωπευτικό του τρόπου που λειτουργεί η κρατική εξουσία. Ελπίζω να υπάρξει κάποια απάντηση.
Κωστας Γ. Τζαμουζακης – Ν. Σμύρνη
Tα φώτα της Εσπερίας
Κύριε διευθυντά
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθώ την πολιτική και φιλοσοφική σκέψη του καθηγητού κ. Χ. Γιανναρά στις επιφυλλίδες της εφημερίδας σας. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις διαπιστώσεις και προτάσεις του, είναι βέβαιο ότι αυτές αποτελούν ερεθίσματα για προβληματισμό και γόνιμο διάλογο. Στην επιφυλλίδα του της 24-08-14 αναφέρεται στον εξέχοντα ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ευρωπαϊκή Πολιτική την περίοδο 1620-1638, όπως αυτή αναλύεται στη μελέτη του Hering Gannard. Τη δυσκολία πρόσβασης στο πόνημα αναπλήρωσε η προσφυγή στο βιβλίο του κ. Γιανναρά «Ορθοδοξία και Δύση στη Νεώτερη Ελλάδα» και όχι μόνον, όπου μαθαίνουμε ότι την περίοδο εκείνη Πατριάρχης ήταν ο Κύριλλος Λούκαρις, που: «τον συνοδεύει κιόλας η φήμη του φιλοκαλβινιστή και του πολέμιου των παπικών», «είναι δυτικός στην νοοτροπία, στις ιδέες, στην τακτική του», «είναι ολοφάνερη μέσα από τα γεγονότα η προσωπική του προτίμηση για τις μεταρρυθμιστικές δοξασίες» (σελ. 124-126).
Το τραγικό τέλος του Λουκάρεως, με στραγγαλισμό, καθώς και η λεγόμενη «Λουκάρειος ομολογία» αποκαλύπτουν τα πολλαπλά μέτωπα της μάχης που έδωσε, φανερώνουν όμως και ότι ο ίδιος είχε δεχθεί ακτίνες φωτός από την «εσπερία» εκείνης της εποχής (σπουδές στη Βενετία και Πάδοβα) γι’ αυτό και έδινε προτεραιότητα στην επιστημονική έρευνα και τον ορθολογισμό, μακριά από τους άκαμπτους δογματισμούς. Τα παραπάνω ίσως επιτρέπουν την κατάταξή του στους πρώιμους διαφωτιστές του γένους. Ακολούθησαν μετά έναν αιώνα και άλλοι πολλοί, ιδιαίτερα αξιόλογοι και φωτισμένοι. Oμως, ο βαθύς μελετητής της φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα, Παναγιώτης Κονδύλης παρατηρεί: «Ο ελληνικός Διαφωτισμός δεν βγήκε νικητής από τη μάχη που έδωσε».
Φαίνεται ότι και στις ημέρες μας δίνεται μια ακόμη μάχη Διαφωτισμού (ορθολογισμού) που ίσως οι ιστορικές συγκυρίες την καθιστούν την τελευταία ευκαιρία. Είναι κατά συνέπεια λάθος η θέση του κ. Γιανναρά ότι «μας έχει ρημάξει η επαρχιωτίλα της ξιπασιάς από τα “φώτα” της εσπερίας». Αντίθετα, μακάρι να τα είχαμε δεχθεί! Δυστυχώς ακόμη αιωρούμεθα μεταξύ Δύσης και Ανατολής γιατί δεν αφομοιώσαμε τον ορθολογισμό του δυτικού πολιτισμού που ήταν το αποτέλεσμα της γόνιμης επεξεργασίας του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, έξω από δόγματα και προκαταλήψεις. Η εμμονή στη θεολογική υπεροχή της ανατολικής εκκλησίας έναντι των παπικών και ο υπερτονισμός των παραμορφώσεων και των αδιεξόδων του δυτικού πολιτισμού δεν προσφέρουν απαντήσεις στα σημερινά προβλήματα του ανθρώπου και ιδιαίτερα της ελληνικής κοινωνίας. Στη χώρα μας, δυστυχώς, ακόμη ζούμε στη φάση όπου: Το πολιτικό κατεστημένο, διαπνεόμενο από ανατολίτικη νοοτροπία, μέσα από το πελατειακό κράτος, διαμορφώνει υπηκόους και όχι πολίτες. Η πνευματική ηγεσία, όταν δεν απουσιάζει, αντί να ξεκαθαρίζει, θολώνει τις οδούς του ορθολογισμού. Τμήμα του λαού ζει στον φανταστικό κόσμο της συνωμοσιολογίας και των «ψεκασμών».
Ας δεχθούν τουλάχιστον οι πνευματικοί μας ταγοί ότι ο ορθός λόγος ίσως δεν δίνει απαντήσεις σε όλα, είναι όμως αρκετά επαρκής για την κατανόηση και ρύθμιση των ανθρωπίνων. Το «αληθεύειν διά του κοινωνείν» που ορθά διδάσκει ο κ. Γιανναράς οφείλει να έχει ως αναγκαία προϋπόθεση τη λογικότητα.
Γεωργιος Γκονης – Xειρουργός
