Κύριε διευθυντά
Οι κεντρικότερες οδοί και λεωφόροι της πρωτεύουσας έχουν καταληφθεί από ονόματα βασιλέων ευλαβών, κυρίως βασιλισσών, η προσφορά των οποίων δεν υπήρξε ανάλογη – έχω τη γνώμη. Κατά ευτυχή δε συγκυρία, μόλις μας τελείωσαν οι μεγάλοι δρόμοι, μας τελείωσαν ταυτόχρονα και οι εστεμμένοι, καθ’ όσον η Α.Μ. των μεταγενεστέρων, από Φρειδερίκη και δώθε, θα είχε αδικηθεί.
Ακόμη μεγαλύτερη δόξα επεφύλαξε ο ενθουσιώδης Μιλτιάδης Εβερτ στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, προτείνοντας να δοθεί το όνομά του στην Εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης, πρόταση που απεδέχθη ασμένως –υπομειδιών φαντάζομαι– ο τότε ΥΠΕΧΩΔΕ Κώστας Λαλιώτης, αφού καταλάβαινε –έξυπνο παιδί– ότι κάτι τέτοιο δεν κολλάει με τίποτε. Πάντως, η μεγαλύτερη τιμή, που θα μπορούσαν οι επίγονοι να κάνουν στον άνδρα, θα ήταν να μην του κάνουν καμία τιμή (σημασία έχει και ποιος σου κάνει την τιμή).
Σύγχυση και ανωμαλία προκαλεί η συχνή μετονομασία οδών και πλατειών, σύμφωνα με την κρατούσα εκάστοτε πολιτική συγκυρία, η οποία φυσικά πέφτει στο κενό, αφού η αρχική ονομασία έχει ήδη ριζώσει και δεν εξαλείφεται. Ετσι, η «Πανεπιστημίου» ανθίσταται σθεναρά απέναντι σε έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, παρά την ακαταμάχητη γοητεία του ανδρός. Ευτυχώς, η γειτόνισσά της «Σταδίου» πήρε εγκαίρως διαζύγιο από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ – καμιά διάθεση μειώσεως του «Πατέρα της Νίκης» – άλλο θέλω να πω.
Παράλληλα, χωρίς αυτό να είναι κακό, όταν το πολιτικό ρεπορτάζ μιλάει για οδούς και πλατείες, όλοι ξέρουμε ότι πρόκειται για κόμματα που κατοικοεδρεύουν κάπου εκεί. Ετσι, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος εκτοξεύθηκε στα ύψη τόσο απότομα, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς, όμως, δεν παρατήρησε ότι η «Κουμουνδούρου» έχει προ πολλού μετονομαστεί σε «Πλατεία Ελευθερίας», οπότε θα έπρεπε κανονικά να προσαρμόσουν και τον ΣΥΡΙΖΑ. (Απίθανο, η διπλή ονομασία της πλατείας να σηματοδοτεί τον δυϊσμό του κόμματος αυτού).
Η «Αγίου Κωνσταντίνου», επί ημερών ΔΗΜΑΡ, αγιάστηκε και από αριστερά «για πρώτη φορά», όντως. Οσο για τον μεγάλο Χαρίλαο Τρικούπη, αυτός, αφού βολεύτηκε αρχικά με μια μικρομεσαία οδό –πάντα ολιγαρκής– έζησε στη συνέχεια ημέρες (εφήμερης;) δόξας, χάρη στο ΠΑΣΟΚ. Αλλοι πάλι, λιγότερο μεγάλοι (Παναγής Τσαλδάρης) ή επέτειοι ένδοξοι (28ης Οκτωβρίου) δεν είχαν τύχη. Τέλος, είναι κωμικό, κατ’ άλλους, θλιβερό, το θέαμα σαστισμένων «κουτόφραγκων» να κοιτάζουν μια τον χάρτη και μια την πινακίδα και να τρίβουν τα μάτια τους, ώσπου κάποιος, μυημένος στα νεοελληνικά μυστήρια, ιθαγενής να τους… ξεστραβώσει. Υστερα, πιθανόν να πιάσουν κουβεντούλα, αρχίζοντας ο δικός μας με τη γνωστή δικαιολογία, κατάλληλη δια πάσαν νόσον:
– «Είδες πώς μας κατάντησε το Μνημόνιο;»
– «Don’t worry. I love chaos!»
Ιωαννης Αθ. Μακρης – Καστέλλια Παρνασσίδας
Λιγότερη υπερβολή
Kύριε διευθυντά
Εκατόν πενήντα δισ. ευρώ από υδρογονάνθρακες και άλλα 30 δισ. ευρώ από μεταλλευτικά αποθέματα που το ΙΓΜΕ διά του υπουργού ΠΕΚΑ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι υπάρχουν στο υπέδαφος, συν λέμε εμείς, την τρέχουσα αξία των Ελγινείων –έστω χωρίς τη Νίκη της Σαμοθράκης και την Αφροδίτη της Μήλου– βγάλαμε το χρέος και δεν έχουμε ανάγκη να εφαρμοσθούν τα σκληρά λεγόμενα μέτρα που έχουν υπογράψει οι 4 αντιμνημονιακοί υπουργοί.Ασφαλώς το ΙΓΜΕ των 650 -κατά πληροφορίες- εργαζομένων θα γνωρίζει ότι εκτός από 5.000 χρόνια εξόρυξης (τοπωνύμια Χαλκιδική, Χαλκίς, κ.τ.λ.), οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες και ήσαν αυτοί που περιέγραψε στον Επιτάφιο ο Περικλής, χάρις στο ασήμι του Λαυρίου.
Το ίδιο και ο Φίλιππος με το χρυσάφι του Παγγαίου. Oτι ο Συγγρός, ο Σερπιέρης και η Γαλλική Εταιρεία CFML εξόρυξαν χιλιάδες τόνους μεικτών θειούχων BPG και τις εκβολάδες των Αρχαίων για την παραγωγή μολύβδου. Στατιστικά στοιχεία θα πρέπει να έχουν βρει πολλά, καθώς και στο βιβλίο του Χαριτάκη του 1927. Οι Γάλλοι εγκατέλειψαν το Λαύριο, διότι στην προσπάθειά τους να εκμεταλλευθούν το πλούσιο Τρίτο Contact, λόγω κλίσεως, έφθασαν στον ορίζοντα που έμπαινε θάλασσα. Θα ξέρουν επίσης ότι στο Στρατώνι Χαλκιδικής, ο Μποδοσάκης ανέπτυξε για 30 σχεδόν χρόνια μία από τις μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις μεικτών θειούχων. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω, ενοχλώντας τους αναγνώστες, αναφέροντας ανιαρά στοιχεία του παρελθόντος.
Πάντως πρέπει ακόμα να θυμίσω το τεράστιο καθετοποιημένο Complex δίπυρης μαγνησίας του Σκαλιστήρη στο Μαντούδι Εύβοιας για τον λευκόλιθο, κοντά στο «τσιφλίκι» του Sir Francis Noel-Baker, αλλά και στη Χαλκιδική. Oπως επίσης τον χρωμίτη της Σκούμπτσας, τους βωξίτες της Βοιωτίας, και τα λατεριτικά νικελιούχα σιδηρομεταλλεύματα της ΛΑΡΚΟ. To θέμα των σιδηρομεταλλευμάτων έχει λήξει προ πολλού, λόγω μεταβολής των μεγεθών της δυναμικότητος μιας Υψικαμίνου, και των διάσπαρτων υπολοίπων μεταλλευμάτων σιδήρου στον ελληνικό χώρο σε συνδυασμό με την απείρως φθηνότερη εγκατάσταση mini χαλυβουργείων ανακύκλωσης scrap.
Κάνοντας διαχωρισμό τώρα μεταξύ των αποθεμάτων, για να μην μπερδεύουμε τα μεταλλεύματα με τα ορυκτά, η Μήλος είναι ο παράδεισος ποικιλίας ορυκτών, όπως και άλλα νησιά του Αιγαίου, και η Νάξος κάποτε της σμύριδας, πριν παραχθεί το σκληρότερο carborundum. Και θα έπρεπε το ΙΓΜΕ να ανατρέξει στα αρχεία του ΙΓΕΥ, να δει πώς ο Κυριακούλης Ζάχος, με καμιά 15ριά μόνο συνεργάτες, στήριξε όλο το τεράστιο ερευνητικό έργο του υπεδάφους, όταν η Ελλάδα βιομηχανοποιόταν την περίοδο 52-72/80.
Το θέμα εκφεύγει του μεγέθους ενός γράμματος αναγνωστών, καθώς επίσης θα έπρεπε να αναφερθούμε εκτενέστερα και σε άλλους παράγοντες που υπεισέρχονται, όπως το περιβάλλον για την Ευρώπη, το ΚΥΟΤΟ, και η μετάθεση της πρωτογενούς παραγωγής στον τρίτο κόσμο, κ.τ.λ.
Λοιπόν, επαναλαμβάνουμε, όπως και σε προηγούμενό μου γράμμα, για τους υδρογονάνθρακες. Λιγότερη υπερβολή, και όχι αστήρικτη αισιοδοξία. Και φυσικά όχι μηνύματα τέτοια στους νεότερους, που αγνοούν τι προϋπήρξε, και τα οποία θα τους οδηγήσουν σε εσφαλμένα ελπιδοφόρα συμπεράσματα.
Βασιλειος Δ. Αναστασιου
Eφορευτικές Eπιτροπές
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το θέμα για το κόστος των εκλογών και την εμπειρία από την πρόσφατη διπλή εκλογική αναμέτρηση θα ήθελα να επισημάνω κάποια πράγματα. Hταν γενικευμένη η σχεδόν πλήρης απουσία των μελών των εφορευτικών επιτροπών. Από μια πρόχειρη έρευνα διαπίστωσα ότι άλλοι είχαν κακώς κληθεί ( δημ. υπάλληλοι, ηλικιωμένοι), άλλοι είχαν προσκομίσει ποικιλία ιατρικών γνωματεύσεων και κάποιοι απλώς δεν εμφανίσθηκαν. Δεν κρίνω κανένα, το δε φαινόμενο χαρακτηριστικό των προσφάτων τουλάχιστον εκλογικών αναμετρήσεων χρειάζεται ανάλυση πολύ πέραν των ορίων μιας επιστολής.
Oμως θα συμφωνείτε πιστεύω ότι κάτι πρέπει να γίνει. Η εφαρμογή των προβλεπομένων από τον νόμο θεωρώ ότι και αδύνατη είναι (εφόσον ο νόμος παραβιάζεται σε τέτοια έκταση) και άδικη ειδικά αν εφαρμόζεται περιστασιακά. Iσως η θέσπιση μιας κάποιας μικρής αμοιβής για τη συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή σε συνδυασμό με πιο προσεκτική κλήση ιδίως νεοτέρων ηλικιών θα διόρθωνε κάπως το φαινόμενο. Το κόστος δεν πρέπει να είναι μεγάλο και σε κάθε περίπτωση θα μπορούσε να καλυφθεί έστω μειώνοντας ελάχιστα και αναλογικά την αμοιβή των άλλων εμπλεκομένων.
Τελειώνοντας θα ήθελα με την ευκαιρία αυτής της επικοινωνίας να αναφερθώ και στο θέμα της σταυροδοσίας. Είναι κοινό μυστικό ότι σε όλα τα επίπεδα εκλογικών αναμετρήσεων (από σωματειακό μέχρι ευρωπαϊκό επίπεδο) ότι μετά την αρχική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων οι σταυροί κατά κανόνα καταμετρούνται από τους αντιστοίχους παραταξιακούς εκπροσώπους με συνέπεια προσθήκη σταυρών σε ασταύρωτα ή μερικώς σταυρωμένα ψηφοδέλτια κατά το δοκούν. Είναι απαραίτητο να αντιμετωπισθεί αυτό το γεγονός που αλλοιώνει λιγότερο ή περισσότερο τη βούληση του λαού. Η ταυτόχρονη αρχική καταμέτρηση και καταγραφή μαζί με τον αριθμό των ψήφων και του συνολικού αριθμού των σταυρών κάθε παράταξης θα ήταν ίσως μια λύση σε αυτό το πρόβλημα.
Νικολαος Αλεβιζακος – Ν. Σμύρνη
