Κύριε διευθυντά
Στην έγκριτο εφημερίδα σας («Κ» 1-6-2014 σελ. 25) υπήρχε άρθρο του κ. Μανάτου Αν. με τον τίτλο «Ελληνες και Εβραίοι μια αμοιβαία επωφελής σχέση» και επ’ αυτού θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις με όλο τον σεβασμό στην αξιοπιστία και ευθυκρισία του συνεργάτη σας. Από το ξεκίνημα του άρθρου του κ. Μανάτου βγαίνει ένα παράλογο και εσφαλμένο συμπέρασμα, ότι δηλ. ο αντισημιτισμός είναι έμβλημα και πίστη πολλών (15%) Ελλήνων, αφού αυτό προβάλλεται από τη Χ.Α., εν όλω ή εν μέρει (η Χ.Α. πήρε τελευταία στις εκλογές 15%).
Παρακάτω βέβαια ο κ. Μανάτος διευκρινίζει ότι από την άλλη μεριά οι Εβραίοι έσωσαν πολλές χιλιάδες Ελληνες στην Κύπρο και εδώ, ενώ συγχρόνως βοήθησαν στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος. Δεν λέει όμως πού και πώς εδόθη στην Ελλάδα αυτή η βοήθεια. Ισως είναι αυτονόητη.
Απεναντίας, από την άλλη μεριά οι Ελληνες πάντα συμπεριφέρθηκαν στους Ελληνοεβραίους με αγάπη και σεβασμό στα θρησκευτικά και κοινωνικά πιστεύω τους και ουδέποτε επέδειξαν κάποια δυσμενή δράση εναντίον τους. Οι Εβραίοι, από τότε που ήλθαν από την Ισπανία (1516 μ.Χ.) χάρις στην εργατικότητα και εμπορικότητά τους ανεπτύχθησαν οικονομικά και απετέλεσαν βασικό αναπτυξιακό παράγοντα της χώρας μας χωρίς κανένας να τους εμποδίσει σε αυτό. Ο κ. Μανάτος αναφέρει ότι η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ επηρέασε ευνοϊκά την αμερικανική πολιτική για την Ελλάδα σε πολλά θέματα και περιόδους δύσκολες για εμάς (Εμφύλιος κ.πλ.).
Παρακάτω ο κ. Μανάτος αναφέρει την άλλη όψη του παραπάνω προβλήματος περιγράφοντας την ελληνική βοήθεια, ιδίως στην Κατοχή (Ολοκαύτωμα), και μάλιστα όχι ανώδυνα και χωρίς επιπτώσεις για τον Ελληνα πολίτη και Αρχές (Αστυνομία Αθηνών υπό τον Αγγελο Εβερτ και τους συνεργάτες του). Αυτοί έσωσαν χιλιάδες Εβραίους χωρίς αμοιβή. Θα ξαναγράψω εδώ την προσωπική μου πείρα από τη γενική βοήθεια των Ελλήνων στους Εβραίους το 1943 μ.Χ. όταν, στην πατρίδα μου, την Καστοριά, συνελήφθησαν από τους Γερμανούς 1.150 Εβραίοι και κλείσθηκαν στα δύο σπίτια Βαλαλά πριν τους μεταφέρουν στη Γερμανία με τα γνωστά βασανιστήρια… Τότε ο πατέρας μου, που είχε φιλίες με πολλούς Εβραίους, συνέστησε στη μητέρα μου κάθε μεσημέρι να παρασκευάζει αρκετό φαγητό το οποίο εγώ μετέφερα στα σπίτια Βαλαλά για να δοθεί στους φίλους του πατέρα μου. Συγχρόνως ο πατέρας μου συνιστούσε στους φίλους του Εβραίους να φύγουν από την Καστοριά και να πάνε να κρυφτούν στις γαλαρίες-στοές των μεταλλείων του (λιγνίτη και χρώμιου) και έτσι θα σώζονταν από τη γερμανική αιχμαλωσία. Οι ίδιοι όμως δεν τον άκουσαν, όπως έγινε και στη Θεσσαλονίκη με ευθύνη του θρησκευτικού τους αρχηγού ο οποίος τους διαβεβαίωνε ότι δεν θα πάθουν τίποτε! Σήμερα οι σχέσεις Ελλήνων και Εβραίων είναι πολύ καλές και σημαντικές, και στο μέλλον θα αυξηθούν περισσότερον από τη συνεργασία μας στους υδρογονάνθρακες που υπάρχουν στο ενδιάμεσο χώρο Ελλάδος και Ισραήλ. Ισως αυτό θα σώσει οικονομικά τα δύο κράτη και λαούς.
Σωστά λοιπόν ο κ. Μανάτος καταλήγει ότι «σήμερα, περισσότερον από κάθε άλλη φορά, ο αμοιβαίος σεβασμός και αλληλοϋποστήριξη μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων εδώ και στις ΗΠΑ είναι μοναδική και απαραίτητη επιλογή».
Αναστασιος Β. Κοβατσης – Καθηγητής Πανεπιστημίων
Το Iδρυμα Πολιτισμού
Κύριε διευθυντά
Καταθέτοντας τις απόψεις του επί του θέματος της επαναλειτουργίας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού (ΕΙΠ), ο πρέσβης επί τιμή κ. Γεώργιος Χριστογιάννης εσφαλμένως σημειώνει στη δημοσιευθείσα στις 17 Ιουνίου επιστολή του, ότι αρχική ονομασία του οργανισμού ήταν Εθνικό Iδρυμα Πολιτισμού, αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι καλώς μετονομάστηκε αυτό από «Εθνικό» σε Ελληνικό (Iδρυμα Πολιτισμού). Πράγματι: 1) Ουδέποτε, ούτε κατά την ιδρυτική του πράξη το 1992 ούτε σε καμία επόμενη φάση της πορείας του, έφερε το εν λόγω Iδρυμα την ονομασία «εθνικό». 2) Η αρχική του ονομασία ήταν Iδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού (ΙΕΠ), και σκοπός του η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό. 3) Το 1999, με την ανάληψη του εποπτεύοντος υπουργείου Εξωτερικών από τον κ. Γ. Α. Παπανδρέου, το Iδρυμα μετονομάστηκε από Iδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού (ΙΕΠ) σε Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού (ΕΙΠ). Η αντιστροφή αυτή των όρων δεν ήταν βέβαια τυχαία, αφού με τον νόμο που εκδόθηκε τότε –και που ισχύει και σήμερα!–σκοπός του Ιδρύματος έπαυσε να είναι «η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό», και συνίστατο εφεξής «στη συμμετοχή της χώρας στον παγκόσμιο διαπολιτισμικό διάλογο». Επισημαίνεται ότι ενώ ο ισχύων νόμος έχει ψηφιστεί μόνον από το κυβερνών τότε κόμμα (ΠΑΣΟΚ), ο ιδρυτικός νόμος του 1992 είχε ψηφιστεί από σύσσωμη την τότε Βουλή των Ελλήνων, από τη Ν.Δ. μέχρι και το ΚΚΕ, εκφράζοντας την ομόφωνη βούληση του έθνους (ας μου επιτραπεί η επίκληση του ακραίου αυτού, κατά την αντίληψη του κ. πρέσβη, όρου!) να αποκτήσει η χώρα ένα ομοειδές με εκείνα των περισσοτέρων ανεπτυγμένων κρατών όργανο προβολής του πολιτισμού της.
Το γιατί δεν επιτεύχθηκε αυτό είναι μεγάλη συζήτηση, μία όμως από τις ουσιωδέστερες παραμέτρους της αποτυχίας αυτής είναι ασφαλώς, όπως υποδηλώνεται καθαρά από την πιο πάνω μετονομασία, και η απροθυμία ορισμένων συμπατριωτών μας να υλοποιήσουν έναν εθνικής σημασίας σκοπό (πάλι συγγνώμη για την ακραία ορολογία!).
Iωαννης-Aνδρεας Γ. Bλαχος – Συγγραφέας – πρώην στέλεχος του ΕΙΠ
Ανάπτυξη και από την αγροτική παραγωγή
Κύριε διευθυντά
Στο πλαίσιο της προσπάθειας που κάνει το κράτος για ανάπτυξη στην παρούσα περίοδο της κρίσεως, θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλες οι παραγωγικές δυνατότητες, ιδία οι εξωστρεφείς, με τη μεγίστη δυνατή προστιθέμενη αξία, προκειμένου να καλυφθούν οι αυξημένες χρηματοδοτικές ανάγκες. Στον τομέα αυτό πολλαπλά μπορεί να συμβάλει και η αγροτική παραγωγή, που ήδη εκδηλώνεται με πρωτοβουλίες νέων αγροτών (σχετικές δημοσιεύσεις «Καθημερινής» και ΜΜΕ). Σήμερα στη Θεσσαλία έχουμε επέκταση στις δενδροκαλλιέργειες όπου λόγω πρωιμότητας επιτυγχάνονται μεγαλύτερες ποσότητες εξαγωγών με καλύτερες τιμές, ομοίως έχουμε αύξηση της παραγωγής κτηνοτροφικών τροφών που ενισχύει ευθέως την κτηνοτροφική παραγωγή. Τα παραπάνω με προοπτική και μεγίστη προστιθέμενη αξία.
Ατυχώς όμως στη συγκυρία αυτή και από ετών (1992) υπάρχει η εκκρεμότητα της εκτροπής του Αχελώου που σχεδιάσθηκε ακριβώς για τον σκοπό αυτό και επιπλέον για τον ισοσκελισμό του αρνητικού υδατίνου ισοζυγίου της Θεσσαλίας για ανάγκες, άρδευσης – ύδρευσης – ενίσχυση υπόγειων υδάτων, για μόλυνση περιβάλλοντος και ερήμωσης ευαίσθητων περιοχών.
Στην απόφαση 61414/21-4-92 των συναρμόδιων υπουργών και τη σύμφωνη γνώμη κομμάτων και φορέων (ΔΕΗ, ΤΕΕ), αντέδρασαν οι κάτοικοι των εκβολών (Αιτωλικού – Νεοχωρίου) Αιτωλοακαρνάνες, που υποστήριξαν ότι θα στερηθούν της απαραιτήτου ποσότητος νερού για τις αγροτικές τους ανάγκες, ενώ στην πραγματικότητα, και βάσει υδρολογικών στοιχείων, από τα 3 δισ. κυβ. ετησίως θα έχαναν το 1 και με τα υπόλοιπα 2 θα υπερκάλυπταν τις ανάγκες τους. Στη διαμάχη ενεπλάκησαν και οι πολιτικοί εκατέρωθεν για ψηφοθηρικούς λόγους, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει λύση μέχρι σήμερα. Με παρέμβαση ΜΚΟ προς το ΣτΕ, το 5ο τμήμα διέκοψε τις εργασίες για περιβαλλοντικούς λόγους, οι οποίοι όμως τελικά ικανοποιήθηκαν με τον Ν. 3481/2006 και το έργο συνεχίστηκε και εκτελέστηκε σε ποσοστό 80% με κόστος περίπου 600 εκατ. ευρώ επί προϋπολογισμού 800 εκατ. ευρώ (Υδροηλεκτρικό Μεσοχώρας, Φράγμα Συκιάς, σήραγγα εκτροπής 17,6 χλμ. και διαμέτρου 6 μ. για ανάλογη ποσότητα εκτροπής, δυναμένη όμως να ρυθμιστεί βάσει αναγκών εκατέρωθεν).
Το ΣτΕ, τελικά, με την τελευταία ακυρωτική πράξη 26/2014, απαγορεύει τη συνέχιση των εργασιών, διότι σε τμήμα 15 χλμ., όπου οι ταμιευτήρες των δύο παραπάνω φραγμάτων μετατρέπουν το ποτάμιο περιβάλλον σε λιμναίο (με ό,τι αυτό συνεπάγεται), αφού η περιοχή συντάχθηκε στους περιορισμούς Natura 2000 της Ε.Ε., που όμως θεωρεί την αειφόρο ανάπτυξη δεδομένη. Τα παραπάνω τίθενται στην κρίση των αναγνωστών σας κατ’ αρχήν αλλά και των αρμοδίων φορέων της Πολιτείας στο σύνολό της, για την εξεύρεση λύσης για την ολοκλήρωση του έργου που από το 1992 έχει χαρακτηρισθεί εθνικής σημασίας, υποστηρίζεται από υδρολογικά στοιχεία πεντηκονταετίας και θα προσφέρει απασχόληση, καθαρή πρόσθετη ηλεκτρική ενέργεια, τοπικό πλούτο και στην εθνική οικονομία 2 δισ. ευρώ ετησίως.
Σε ό,τι αφορά τη χρηματοδότηση του υπολοίπου ποσού, αυτή μπορεί να καλυφθεί από τις δημόσιες επενδύσεις κατά το τμήμα της ολοκλήρωσης του έργου, τα δε υπόλοιπα για την αξιοποίηση των υδάτων της Ανατολικής Πίνδου (Πύλης, Μουζακίου), και δικτύων στο εσωτερικό της Θεσσαλίας από το ΕΣΠΑ περιφερειακής ανάπτυξης, που από το τρέχον έτος προβλέπει παρόμοιες δράσεις για την αγροτική ανάπτυξη.
Β. Παπαδημητριου – Παπάγου
