Τζαμί στην Αθήνα
Κύριε διευθυντά
Είναι να θαυμάζει κανείς την πολιτική σκέψη του δημάρχου κ. Καμίνη που πιστεύει ότι είναι διεθνής υποχρέωση της χώρας μας να ανεγείρει τζαμί στην Αθήνα. Οι χώρες λειτουργούν και ασκούν πολιτική με βάση το συμφέρον τους και με εξασφάλιση της αμοιβαιότητας, δεν παριστάνουν τον καλό Σαμαρείτη. Πιστεύει ο δήμαρχος ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας μας και του λαού μας η εγκατάσταση στην πόλη μας μιας ακόμη (γιγαντιαίας) πηγής ανωμαλίας και επεισοδίων; Τόσο ευχαριστημένος αισθάνεται από τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα της θητείας του; Μήπως ξέρει ο κ. Δήμαρχος έστω και μία μουσουλμανική χώρα που να επέτρεψε το χτίσιμο χριστιανικού ναού; Δεν έχει αντιληφθεί τι διώξεις (μέχρις εξοντώσεως) υφίστανται οι χριστιανοί σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες; Δεν πληροφορήθηκε ότι ο πολιτισμένος κ. Ερντογάν θέλει να κάνει τζαμί την Αγιά Σοφιά; Ωστε ο κ. Καμίνης θεωρεί ότι η υποχρέωσή μας προκύπτει επειδή υπάρχουν χριστιανικοί ναοί στις μουσουλμανικές χώρες, παραβλέποντας πότε χτίστηκαν εκεί αυτοί οι ναοί, τι ποσοστό εξ αυτών έχει διατηρηθεί και πόσοι από αυτούς δεν έγιναν αποθήκες, σταύλοι και μαντριά, από τον σεβασμό των κατακτητών προς τους τόπους λατρείας των αλλοθρήσκων. Ενα σεβασμό που επεκτάθηκε και στους χριστιανικούς τάφους. Και επιτέλους, σε ποια από τις πολυπληθείς κάστες και τα παρακλάδια του Ισλάμ θα ανήκει το τζαμί, στους σιίτες ή τους σουνίτες, για να αναφέρουμε μόνο τις μεγαλύτερες; Δεν βλέπουμε πώς σφάζονται στις χώρες τους, έχουμε λόγο να γίνουμε Βαγδάτη; Δεν φοβόμαστε μήπως η σφαγή επεκταθεί και σε μας αν κάποιος φανατικός ή κάποιος προβοκάτορας γράψει κάτι ενοχλητικό ή φτιάξει ένα σκίτσο που θα θεωρηθεί προσβλητικό; Eχουμε λόγο να υποστούμε τις πιέσεις ή και τις απειλές των φανατικών μουσουλμάνων όλου του κόσμου και ιδίως των γειτόνων μας; Oταν μηδενίζουμε τον προϋπολογισμό επενδύσεων, έχουμε το δικαίωμα να σπαταλάμε λεφτά για τζαμί; Και άραγε, έχει ακούσει κάτι για τη «σαρία» ο κ. Καμίνης, έχει πληροφορηθεί για τις περιπτώσεις πρόσφατης εφαρμογής της που ξεσήκωσαν την αγανάκτηση και τον αποτροπιασμό σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο; Αυτήν την Αθήνα θέλουμε, αυτήν θα μας εξασφαλίσει ο κ. Καμίνης; Είναι ωραίο να είμαστε «προοδευτικοί» (με ή χωρίς εισαγωγικά), αλλά είναι πιο ωραίο να είμαστε συνετοί και σώφρονες.
Θ. Γ. Βουδικλαρης – Πολιτικός Μηχανικός
Η πεμπτουσία του ανασχηματισμού
Κύριε διευθυντά
Οπρόσφατος ανασχηματισμός χαρακτηρίζεται από όλους τους πολιτικούς αναλυτές διπλής όψεως, δηλαδή και προεκλογικός αλλά και ολοκλήρωσης της τετραετίας.
Είναι λογικό η αξιολόγηση των εν λόγω αναλυτών, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητος, όποια και αν είναι η τελική έκβαση της εκτίμησής τους, να αντανακλά τις υποκείμενες συνθήκες της οικονομικής πραγματικότητας της χώρας. Ειδικότερα, η διαπραγματευτική θέση της χώρας μας ως προς την αναδιάρθρωση του χρέους της και τις υφιστάμενες μνημονιακές δεσμεύσεις αντανακλάται στα πρόσωπα που έχουν αναλάβει ευθύνες στη νέα κυβέρνηση.
Η προαναγγελθείσα σταδιακή μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις και σε άλλες ομάδες πληθυσμού με στόχο την αύξηση των επενδύσεων και της κατανάλωσης προϊόντων, με υψηλή εγχώρια προστιθέμενη αξία, προϋποθέτει ότι θα είναι δυνατή η κάλυψη του δημοσιονομικού κενού και η διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων με ισοδύναμα μέτρα, που αφορούν την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, τη μείωση κρατικών δαπανών, την εξισορρόπηση του ασφαλιστικού συστήματος ως προς την παροχή υγειονομικών υπηρεσιών και συντάξεων, τις διαρθρωτικές αλλαγές στο Δημόσιο, την αγοράς προϊόντων κ.τ.λ. Η παραπάνω πολιτική, η οποία αποτελεί θέση των δανειστών μας, έχει στόχο την ελαχιστοποίηση επιπτώσεων στην αναδιάρθρωση του χρέους. Oσο πιο μικρά είναι τα δημοσιονομικά κενά της χώρας και συνεπώς μεγαλύτερα τα πρωτογενή πλεονάσματα, τόσο μικρότερη είναι η απαιτούμενη αναδιάρθρωση του χρέους και τόσο μικρότερες θα είναι οι απώλειές τους από την αναδιάρθρωσή του. Ο στόχος της πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης θα πρέπει να είναι η εφαρμογή της φορολογικής πολιτικής και των συναφών μέτρων ελάφρυνσης σε συνάρτηση με την τελική κατάληξη των διαπραγματεύσεων αναδιάρθρωσης του χρέους και της υλοποίησης των μνημονιακών δεσμεύσεων ώστε οι προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας να επιταχυνθούν σε όλο και υψηλότερα επίπεδα Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Τα αποτελέσματα της επιτάχυνσης της ανάπτυξης της οικονομίας, ετεροχρονισμένα, θα μπορούσαν να μηδενίζουν τα μελλοντικά δημοσιονομικά κενά.
Η πολιτική αυτή θα μπορούσε να είναι εφικτή εφόσον ένα μέρος από τη διεύρυνση του δημοσιονομικού κενού, που ενδεχομένως θα προκύψει λόγω φορολογικών ελαφρύνσεων και αδυναμίας έγκαιρης προσαρμογής ως προς την αύξηση εσόδων και μείωση των δαπανών, καλυφθεί από ένα μίνι Μνημόνιο, σε συνάρτηση με πρόσθετες θεσμικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, θεμελιώδη ρόλο έχουν οι διαπραγματεύσεις για το χρέος. Εφ’ όσον η αναδιάρθρωσή του πετύχει τον στόχο της εξοικονόμησης περίπου 3 δισ. ευρώ από την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων ετησίως, οι πόροι αυτοί θα αξιοποιηθούν για αναπτυξιακούς σκοπούς. Μια τέτοια αναδιάρθρωση του χρέους θα βελτιώσει το επενδυτικό περιβάλλον εφόσον ο κίνδυνος μελλοντικής φορολόγησής τους θα μειωθεί σημαντικά.
Με τον παραπάνω συνδυασμό πολιτικής, η ανάπτυξη θα επιταχυνθεί τόσο από την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού από ένα συμπληρωματικό Μνημόνιο όσο και από τους πρόσθετους αναπτυξιακούς πόρους που θα προκύψουν από την αναδιάρθρωση του χρέους.
Εφ’ όσον είναι εφικτή η παραπάνω διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει την τετραετία της, ενώ σε αντίθετη περίπτωση, η νέα κυβέρνηση είναι προεκλογική.
Αλκινοος Νικολαϊδης
Η ενέργεια Φόξμαν
I
Κύριε διευθυντά
Ο έγκριτος δημοσιογράφος κ. Αθαν. Ελλις, στη σελ. 5 της «Κ», 12.6.2014, γράφει για την παρέμβαση του κ. Εϊμπρααμ Φόξμαν, του επικεφαλής της Διεθνούς Οργάνωσης Anti defamation League, για να του ζητήσει τη μη υπουργοποίηση του κ. Μάκη Βορίδη, κατά τη γνώμη του, ως αντισημίτη.
Η ενέργεια του κ. Φόξμαν δεν προσβάλλει μόνο τον κ. Αντ. Σαμαρά, αναφανδόν κεκηρυγμένον κατά του Νεοναζισμού και αμείλικτου διώκτη του ναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, αλλά και τη μνήμη πολλών επωνύμων και ανωνύμων, που προστάτευσαν τους Ελληνες Εβραίους στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, όπως του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Γενναδίου και του Βοηθού του Επισκόπου Καλλινίκου, μετέπειτα Μητροπολίτη Βεροίας, του Α. Εβερτ, και άλλων πολλών, που έδωσαν καταφύγιο στο σπίτι τους σε Εβραίους, χωρίς να λησμονώ και τον πατέρα μου, ο οποίος φιλοξένησε επί 4μηνο, το 1943-44, 3 Εβραίους, τον Αλέκο Αμαρίδη και τον 20χρονο γιο του, και τον Σωτήρη Σιαπέρα, από τη Θεσσαλονίκη. Λυπούμαι που θα πω ότι θα έπρεπε ο κ. Φόξμαν να είχε συμβουλευτεί τον πρόεδρο του Ισραηλιτικού Συμβουλίου, στην Αθήνα, πριν να επισκεφθεί τον κ. Αντ. Σαμαρά.
Ευτυχώς, που η πλειονότης των Νεοελλήνων δεν γνωρίζει, όχι την Αρχαία Ελληνική Ιστορία, αλλ’ ούτε και την πρόσφατη· δεν έχουν διαβάσει την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Σπ. Τρικούπη, που εκείνος έζησε τα θλιβερά γεγονότα της Επαναστάσεως του ’21, και δεν γνωρίζουν τη στάση των Εβραίων της Οθ. Αυτοκρατορίας κατά την Επανάσταση, ούτε τη συμπεριφορά τους κατά το μαρτύριο του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄. Νομίζω ότι αρκούν αυτά για να χαρακτηρίσουν την επίσκεψη του κ. Φόξμαν ανεπίτρεπτη και την παράκλησή του, κατά του Μάκη Βορίδη, άδικη, εφόσον ο κ. Βορίδης, πολλές φορές, μέσα στο Ελλ. Κοινοβούλιο έχει τοποθετηθεί απέναντι στον ναζισμό, το ίδιο και ο Αντ. Σαμαράς.
Δρ Παν. Φουγιας
II
Κύριε διευθυντά
Mε θλίψη αλλά και αγανάκτηση διάβασα την αμφισβήτηση της υπουργοποίησης του κ. Βορίδη από τον εκπρόσωπο της ισραηλινής οργάνωσης DLA. Νομίζω ότι ο εν λόγω κύριος –με όλο τον σεβασμό για τα δεινά των Εβραίων στο πρόσφατο παρελθόν– υπερέβη τα εσκαμμένα. Θα έπρεπε να του υποδειχθεί ότι την εκλογή των υπουργών αποφασίζει ο ελληνικός λαός και ο Ελλην πρωθυπουργός. Ουδείς έτερος. Δεν γνωρίζω πώς θα αντιδρούσε ο κύριος αυτός αν ελληνική οργάνωση υπεδείκνυε την επιλογή υπουργών στο Ισραήλ. Σεβασμός στον πολύπαθο εβραϊκό λαό, αλλά και αντίστοιχη συμπεριφορά από τον ίδιο.
Γεωργιος Τσωχος
