Κύριε διευθυντά
Συγχωρέστε με αλλά όταν διαβάζω τον χαρακτηρισμό ότι «ο πολιτισμός μας είναι η βαριά βιομηχανία μας» ανατριχιάζω αρνητικά.
Ξέρουμε ότι πολιτισμός είναι η γλώσσα μας, το όνομά μας! Το έθνος μας. Τον χρειαζόμαστε να μας χαρακτηρίζει και να τον βιώνουμε πρώτα εμείς και για μας, πρέπει να τον κάνουμε καθημερινότητα. Μπράβο για τη διεύρυνση του ωραρίου των μουσείων και τον εμπλουτισμό των πωλητηρίων των. Βεβαίως σαν προβολή και παροχή υπηρεσιών φέρνει τουρίστες και λεφτά.
Πρώτα όμως μας ανεβάζει πιο ψηλά, αισθανόμαστε υπερήφανοι, κοιτάμε με αισιοδοξία το μέλλον, ζούμε ποιοτικά. Εύχομαι να γίνουν ανάλογες βελτιώσεις και σε άλλους τομείς, τώρα ιδίως που το ’χουμε περισσότερη ανάγκη.
Τασια Μυστριωτη
Για τη Μάνια
Κύριε διευθυντά
Εξ αφορμής του θανάτου της αείμνηστης Μάνιας Καραϊτίδη των εκδόσεων «Εστία», θα ήθελα να ανατρέξω νοερά στη γνωριμία μου με την οικογένειά της, η οποία χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940, όταν επισκεπτόμουν το βιβλιοπωλείο Κολλάρου στην οδό Σταδίου και προμηθευόμουν, μεταξύ άλλων, παλαιούς τόμους της «Διαπλάσεως των Παίδων».
Πολύ αργότερα, επισκεπτόμουν συχνά το βιβλιοπωλείο της «Εστίας» στην οδό Σόλωνος, όπου, εκτός από τα πλούσια πνευματικά ερεθίσματα που έβρισκα για την αγάπη μου προς το βιβλίο, καθόμουν πολύ συχνά μαζί της, στο γραφείο της, και συζητούσαμε για τέχνη και γράμματα. Σε εκείνες τις συχνές μας συνομιλίες είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω βαθιά όχι μόνο την προσωπικότητα, αλλά και την αγάπη που συμμεριζόμασταν για κάθε εκδήλωση του πνεύματος. Θυμάμαι, ακόμη, ότι συχνά συναντούσα εκεί και κουβεντιάζαμε μαζί, οι τρεις, και τον αείμνηστο Aλκη Αγγέλου. Οι συζητήσεις μας παραμένουν πάντα ζωντανές στη μνήμη μου μέχρι σήμερα.
Το 2011, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου μου για τον σκηνογράφο Πάνο Αραβαντινό (έκδοση Μουσείου Μπενάκη), η Μάνια Καραϊτίδη ήταν η πρώτη η οποία, το επόμενο πρωί της παρουσίασης, στις 6 Μαΐου 2011, μου τηλεφώνησε για να με συγχαρεί προσωπικά. Εγνώριζε βέβαια από καιρό την προσπάθειά μου για συγκέντρωση στοιχείων και υλικού σχετικά με τη ζωή του μεγάλου Ελληνα σκηνογράφου. Η τελευταία φορά που συζητήσαμε διά ζώσης ήταν όταν της μίλησα για την ελληνική μου μετάφραση ενός βιβλίου του πρωτεργάτη της ευρωπαϊκής ιδέας, Richard Coudenhove – Καλλέργη, και ενδιαφέρθηκε να πληροφορηθεί για τη σχέση μου με το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο ανήκε στην προσωπική βιβλιοθήκη του αείμνηστου θείου μου, Ορφέως Δ. Βαξαλή, και περιείχε προσωπική αφιέρωση του συγγραφέως προς τον θείο μου στην Τεργέστη.
Πώς μπορώ να λησμονήσω μια τέτοια καλή φίλη, με την οποία με συνέδεαν τόσα κοινά!
Φωτεινη – Ευρυδικη Μαυρικιου – Ιστορικός, M.A. in International Law [NYU], επιστημονική συνεργάτις Μουσείου Μπενάκη και Γενναδείου Βιβλιοθήκης
Για το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού
Κύριε διευθυντά
Το άρθρο του κ. Νίκου Βατόπουλου στην «Κ» της 31ης Μαΐου κινείται στα όρια της λογικής, όπως υπαγορεύεται από την αδήριτη ελληνική πραγματικότητα της σήμερον. Αφορά εις το θέμα της επαναλειτουργίας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Ως διπλωμάτης, που υπηρέτησα στο ΥΠΕΞ επί 37 χρόνια (συν 10 χρόνια ως αμισθί της Πολιτιστικής Διπλωματίας στη Διπλωματική Ακαδημία του ΥΠΕΞ), συμφωνώ απολύτως με δύο σοβαρές προϋποθέσεις που τονίζει στο άρθρο του ο κ. Ν.Β. για την επιτυχία του πειράματος της επαναλειτουργίας του ταλαιπωρημένου ελληνικού (όχι πλέον «εθνικού» όπως ονομάστηκε στην ιδρυτική πράξη του 1992) Ιδρύματος Πολιτισμού, ήτοι:
1) Η εξαγωγή γοήτρου προϋποθέτει κύρος. Συνεπώς, παρά το βάρος του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού, έχουμε σήμερα ν’ αντιμετωπίσουμε και το δυσβάστακτο βάρος του χρέους της χώρας μας, αλλά και της κακοδιοικήσεως της κρατικής μηχανής.
Οπως απέδειξαν οι μέχρι τώρα προσπάθειες, που προσέκρουσαν σε ανυπέρβλητα οικονομικά και οργανωτικά προβλήματα του ΕΙΠ, φοβούμαι ότι και οι νέες απόπειρες, παρά τις καλές διαθέσεις, θα έχουν την ίδια απαγοητευτική κατάληξη. Είναι αστείο να επικαλούμεθα προηγούμενα ξένων μορφωτικών ιδρυμάτων, όπως της Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας!
2) Αν τελικά ευρεθούν οι εγνωσμένης αξίας προσωπικότητες στον χώρο του πολιτισμού, όπως τονίζει ο κ. Ν. Β., αυτές θα μπορούσαν κατά τη γνώμη μου, να πλαισιώσουν ως μορφωτικοί ακόλουθοι –σε αυστηρά επιλεγμένες– πρεσβείες μας στο εξωτερικό και οι οποίοι –σε συνεργασία με τους κατά τόπους παροικιακούς παράγοντες και τους αλλοδαπούς νεοελληνιστές –θα μπορούσαν να προβάλλουν τον διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό, χωρίς υπέρογκα έξοδα και περιττές φανφάρες. Μάλιστα σε μια εποχή, που φυτοζωούν και έδρες ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό!
Γεωργιος Ι. Χριστογιαννης – Πρέσβης ε.τ.
Φόροι και ακίνητα
Κύριε διευθυντά
Με αρκετή ικανοποίηση διαβάσαμε τελευταία τις δηλώσεις του κ. πρωθυπουργού ότι υφίσταται σχέδιο για τη σταδιακή μείωση όλων των φόρων.
Συγκεκριμένα, το σχέδιο περιλαμβάνει τη μείωση των φορολογικών συντελεστών 1) Στα επιχειρηματικά κέρδη, 2) στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων και 3) στον ΦΠΑ. Αν και δεν υπάρχει πολίτης σε αυτή τη χώρα που να μην έχει «νιώσει» διαχρονικά τον εμπαιγμό, να μην πραγματοποιούνται τελικά τέτοιου είδους εξαγγελίες.
Εν τούτοις η ελπίδα κάποιας ανακούφισης από τη βαρύτατη φορολογία που υφίστανται οισυνεπείς φορολογούμενοι, ικανοποίησε το τμήμα αυτό των πολιτών και παράλληλα το αίσθημα Δικαίου. Το εύλογο όμως ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι:
Δεν νιώθει ο κ. πρωθυπουργός ότι οι ιδιοκτήτες ακινήτων αυτής της χώρας υφίστανται φορολογικά μια ληστρική επιδρομή και τιμωρούνται γιατί φρόντισαν με αγώνες, σκληρή δουλειά και στερήσεις να αποκτήσουν μια κάποια ακίνητη περιουσία;
Δεν ξέρει, δεν τον νοιάζει, δεν αντιλαμβάνεται ότι τα ακίνητα αυτά είτε για να αποκτηθούν, είτε για να κληρονομηθούν, έχουν ήδη πληρώσει βαρύτατους φόρους στο ελληνικό Δημόσιο;
Ανεστης Διακοδημητρης – Χαλανδρίτσα Πατρών
Ενας Ελληνας στη Βραζιλία
Κύριε διευθυντά
Ηδιεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλου ποδοσφαίρου στη Βραζιλία και η συμμετοχή της Ελλάδος, μου δίνει την αφορμή ν’ αναφερθώ σ’ έναν Ελληνα, ο οποίος διέπρεψε στην μακρινή Βραζιλία, κατά τον 19ο αιώνα.
Είναι ο Χιώτης τραπεζίτης Θεμιστοκλής Πετροκόκκινος, ο οποίος διετέλεσε, πλην άλλων, και διοικητής της αυτοκρατορικής Τραπέζης της Βραζιλίας, την περίοδο του δεύτερου και τελευταίου αυτοκράτορα της Βραζιλίας Πέτρου Β΄ (1841 – 1889). Ετσι ξεφυλλίζοντας στην Παπαχαραλάμπειο βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου την αθηναϊκή εφημερίδα «Νέα Εφημερίς» βρήκα την παρακάτω «είδηση».
«Νέα Εφημερίς 12.4.1887 – Προ ολίγων ημερών απεβίωσεν εν Μόντε Κάρλω ο Θεμιστοκλής Π. Πετροκόκκινος. Ο μακαρίτης διέμενεν εν Ρίω Ιανέιρω της Βραζιλίας, επί τριακονταετίαν μετερχόμενος τον έμπορον και τραπεζίτην. Διετέλεσεν επί σειράν ενιαυτών διευθυντής της αυτοκρατορικής Τραπέζης Βραζιλίας, έχων τιμήν σπανίως αποδιδομένην εις ξένους. Ολίγα έτη προ της εκείθεν αναχωρήσεώς του, διηύθυνεν έτερον μέγα πιστωτικόν κατάστημα παρ’ αυτού ιδρυθέν το Banconational ταυτοχρόνως δε μεγάλην σιδηροδρομικήν εταιρείαν και ετέραν ιπποσιδηροδρόμου.
Εις τας θέσεις ταύτας τον ανεβίβασεν η μεγάλη του ικανότης και τιμιότης, προτερήματα άτινα χαρακτηρίζουσι τους Χίους εμπόρους και διά των οποίων ετίμησαν το ελληνικό όνομα πανταχού όπου έζησαν». Είθε οι αρετές αυτές που χαρακτήριζαν τους Χιώτες εμπόρους της διασποράς, να χαρακτηρίζουν εφεξής τους Ελληνες πολιτικούς. Ικανότης και τιμιότης. Εξάλλου οι ιδιότητες αυτές, κατά τον αθάνατο Πλούταρχο, είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις που πρέπει να διαθέτει το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Αντωνης Ν. Βενετης – Μοναστηράκι Δωρίδος
