Κύριε διευθυντά
Είναι φανερό ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένος να πριμοδοτήσει τον ενθουσιασμό και την αισιοδοξία των οπαδών του από το αποτέλεσμα των εκλογών, κλιμακώνοντας την αντιπολίτευσή του με κάθε μέσο το οποίο θα αγιάζεται από το σκοπό της κατάληψης της εξουσίας. Αυτό θα έκανε άλλωστε κάθε πιστός άκρως αριστερός που περιφρονεί την κοινοβουλευτική δεοντολογία και τον καθωσπρεπισμό των αστικών κομμάτων. Ο κ. Τσίπρας δεν κρύβει αυτές τις προθέσεις του που έχουν ασφαλώς την έγκριση των συμβούλων του, πιθανόν όμως όχι και για τον ακραίο τρόπο εκφράσεώς τους με το στυλ ενός αριστεριστή φοιτητή που απειλεί τον πρόεδρο το τμήματος να μη διανοηθεί να… και από τον πρύτανη σε στάση σταυροπόδι να ζητάει εκλογές (αλλιώς θα γεμίσω τους τοίχους ότι είσαι φασίστας, θα ήταν ίσως η αντανακλαστική σκέψη του ή κάτι τέτοιο). Αυτού του είδους η αντιπολίτευση θα κορυφώνεται σε κάθε ευκαιρία και θα αποτελεί συνεχή επικοινωνιακή φθορά για την κυβέρνηση και εμπόδιο στη λήψη σοβαρών πολιτικών αποφάσεων που θα χρειαστούν. Επιπλέον, η κοινή γνώμη θα βομβαρδίζεται με λαϊκιστικές υποσχέσεις, που η κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να πείσει πόσο ψεύτικες και ανεφάρμοστες είναι, ώστε να καταλήξει στη λύση που πολύ συζητιέται: επιτέλους να τους ψηφίσουμε όλοι, να κάνουν κυβέρνηση και να διαλυθούν σε 3 μήνες από τη γενική κατακραυγή.
Το πολιτικό σκηνικό, όμως, μετά τις εκλογές προσφέρεται για μια πολιτικά ορθή και εθνικά χρήσιμη για το μέλλον της χώρας λύση. Τη δημιουργία ενός βαθιά δημοκρατικού τόξου, πιστού στον κοινοβουλευτισμό και στην ευρωπαϊκή θέση της Ελλάδας, από τη συνένωση όλων των κομμάτων που πιστεύουν σ’ αυτά τα ιδεώδη και είναι αντίθετα προς τους επαναστατικούς πειραματισμούς της άκρας αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρώπης. Ουσιαστική όμως συνένωση, με συμμετοχή στις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας. Ο πρωθυπουργός και ο κ. Βενιζέλος μπορούν να δημιουργήσουν ένα πραγματικά δημοκρατικό τόξο με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση εκπροσώπων των κομμάτων που σέβονται τους θεσμούς, την κοινοβουλευτική δημοκρατία και την αλήθεια. Δηλαδή όλων των κομμάτων και του ΛΑΟΣ με αποκλεισμό των ακραίων κομματικών σχηματισμών. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα υπάρξει μια σαφής ιδεολογική διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κυβέρνησης και των θέσεων των κ. Τσίπρα και Λαφαζάνη, οι οποίοι προπαγανδίζουν πονηρά ότι η περιστασιακή εκλογική επιτυχία τους είναι νίκη της Αριστεράς, ενώ εκπροσωπούν την επαναστατική άκρα αριστερά, την οποία αποκρούει το 93% των Ευρωπαίων και πολλοί από εκείνους που τους ψήφισαν.
Η συγκρότηση μιας πανδημοκρατικής κυβέρνησης θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερο κύρος, σταθερότητα και ισχύ τα μεγάλα προβλήματα του χρέους, της ανεργίας και της αναπτύξεως και να βγάλει συντομότερα τη χώρα από την κρίση.
Μενελαος Μπατρινος – Ομ. Καθηγητής Ενδοκρινολογίας
Τι τουρισμό θέλουμε;
Kύριε διευθυντά
Ηείδηση για μεγάλη αύξηση του τουρισμού στη χώρα μας και η ανάγκη να προστεθούν ακόμα 250.000 κλίνες στις ήδη υπάρχουσες από τη μια μάς χαροποιεί και από την άλλη μας τρομάζει. Θα συμφωνήσουμε ότι ο τουρισμός μαζί με τη ναυτιλία αποτελούν τη βαριά βιομηχανία στη χειμαζόμενη χώρα μας. Ομως «όποιος καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι», και εμείς παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε. Γνωρίσαμε τον τουρισμό στην πρώιμη περίοδο της δεκαετίας του ’60, όταν τη χώρα μας την ανακάλυπταν μυημένοι τουρίστες με φουσκωμένα πορτοφόλια που έρχονταν για τον ήλιο, το κλίμα και τις πεντακάθαρες θάλασσες. Παρότι ήμαστε στα σπάργανα της ανάπτυξης, χωρίς υποδομές, οι τουρίστες απολάμβαναν το σπιτικό καλομαγειρεμένο φαγητό με τα αγνά προϊόντα και την αυθόρμητη φιλοξενία. Με τα χρόνια ο τουρισμός αυξήθηκε υπέρμετρα, χωρίς κάποια ωρίμανση. Ο αιγιαλός τσιμεντοποιήθηκε άναρχα, τα παραδοσιακά μαγαζιά μετατράπηκαν σε καφετέριες και τα εστιατόρια δεν μαγειρεύουν αλλά σερβίρουν φαγητά catering. Ακόμα και το παραδοσιακό τζατζίκι και η ταραμοσαλάτα έρχονται σε κονσέρβες. Τα μόνα φρέσκα που σερβίρονται, η χωριάτικη σαλάτα και το καρπούζι, και αυτά σε μερίδες δείγματος. Oταν εμείς οι ντόπιοι κάναμε κάποια παρατήρηση μας αντιμετώπιζαν περίεργα και δεν μας ήθελαν για πελάτες. Οι ψαράδες εγκαταλείπουν τα καΐκια, οι αγρότες τις αγροτικές εργασίες και χωρίς καμιά τουριστική παιδεία ρίχνονται άπαντες στον τουρισμό. Δουλεύουν τρεις μήνες και θέλουν να ζήσουν τους υπόλοιπους χωρίς να κάνουν τίποτα.
Επειδή και στον τουρισμό υπάρχει μέτρο σύγκρισης, σιγά σιγά άρχισαν να μας εγκαταλείπουν οι απαιτητικοί τουρίστες, και μοναδικές παραλίες όπως το Φαληράκι της Ρόδου, η Χερσόνησος και τα Μάλια της Κρήτης, ο Λαγανάς της Ζακύνθου, το Σιδάρι της Κέρκυρας κ.ά. κατάντησαν παράδειγμα προς αποφυγή. Η αυξημένη κίνηση του τουρισμού είναι μια καλή ευκαιρία, αλλά στο ναδίρ της οικονομίας που βρίσκεται η χώρα, μήπως μας γυρίσει μπούμερανγκ επαναλαμβάνοντας τα λάθη του παρελθόντος, με κίνδυνο ένα από τα μοναδικά οικόπεδα του πλανήτη που κληρονομήσαμε να καταντήσει προορισμός ευκαιριακός του βραχιολιού, του σακιδίου και των χούλιγκαν. Ο στόχος πρέπει να είναι στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Π.χ. ένα γκρουπ συνεδριακών τουριστών ισούται με δεκαπλάσσια έσοδα έναντι ενός από τα συνηθισμένα γκρουπ. Ο κατευθυνόμενος τουρισμός με τα βραχιολάκια στην ουσία αφήνει στη χώρα ένα φιλοδώρημα της τάξεως του 15-20%. Τα υπόλοιπα προεισπράττονται από τα πρακτορεία και τα ταξιδιωτικά γραφεία.
Αυτές τις μέρες επίκειται να περάσει στη Βουλή το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο για τη αξιοποίηση του αιγιαλού και μάλιστα έρχεται στο θερινό τμήμα, όπου θα υπάρχει και μικρότερη αντίδραση. Σίγουρα πρόκειται για την αξιοποίηση του Ελληνικού, αλλά, προς Θεού, να μη γίνει καθολικό και καταστραφεί ό,τι απέμεινε από το φυσικό κάλλος που μας δόθηκε δωρεάν.
Δημητρης Μαυραειδοπουλος – Αθήνα
Ελληνική ναυτιλία
Κύριε διευθυντά
Ηέναρξη των Ποσειδωνίων του τρέχοντος έτους, όπως παρουσιάσθηκε στα μέσα ενημέρωσης, μου δίνει την ευκαιρία να αναφερθώ στο ιστορικό δημιουργίας του θεσμού αυτού, όπως και του νόμου 89, λόγω της εμπλοκής μου στην καθιέρωσή τους. Πράγματι, το 1968, όταν ήμουν υποδιοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, με επεσκέφθη ο Θεόδωρος Βώκος (πατέρας του σημερινού οργανωτή των Ποσειδωνίων κ. Θεμιστοκλέους Βώκου), κατόπιν εντολής του τότε υπουργού Συντονισμού, για να αξιολογήσω την πρόταση δημιουργίας του θεσμού τούτου. Απεφάνθην τότε υπέρ της υλοποίησης των Ποσειδωνίων και η άποψή μου εγένετο ενθουσιωδώς δεκτή.
Παρόμοια εμπλοκή είχε ο γράφων και στη θεσμοθέτηση του νόμου 89. Μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο των Εξι Ημερών, όταν ήμουν γενικός γραμματεύς του υπουργείου Συντονισμού, με επεσκέφθη ο οικονομικός σύμβουλος της πρεσβείας των ΗΠΑ μετά του συνεργάτου του, αειμνήστου Ιωάννη Ενεπεκίδη, και του τότε διευθυντού του υποκαταστήματος της Citibank στην Ελλάδα, Αντ. Ματζαβίνου, και μου ανεκοίνωσαν ότι οι αμερικανικές εταιρείες που διέθεταν γραφεία στον Λίβανο ήθελαν να εγκαταλείψουν τη χώρα αυτή και να εγκατασταθούν αλλού. Συνέλαβα τότε την ιδέα και εξεπόνησα ο ίδιος τα άρθρα του νόμου που θα διευκόλυνε την εγκατάσταση των εν λόγω εταιρικών γραφείων στην Ελλάδα. Ο έγκριτος δικηγόρος κ. Γ. Στεφανάκης, σε άρθρο του στην «Εστία», στις 29/5/2013, χαρακτήρισε τον νόμο αυτόν ως το σημαντικότερο αναπτυξιακό μέτρο που θεσμοθετήθηκε στη μεταπολεμική Ελλάδα. Ο νόμος 89 διευκόλυνε την εγκατάσταση γραφείων ξένων εταιρειών στη χώρα μας (μη εχουσών παραγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα) και ίσχυσε ιδιαιτέρως για τις ναυτιλιακές εταιρείες. Αποτέλεσμα του νόμου αυτού ήταν η εξέλιξη του Πειραιώς στο μεγαλύτερο ναυτιλιακό κέντρο της Μεσογείου με χιλιάδες απασχολούμενους και σημαντικά ποσά εισροής ξένου συναλλάγματος στη χώρα. Οι παραπάνω θεσμοί αποτελούν τους σπουδαιότερους πυλώνες ενισχύσεως της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.
Κωνσταντινος Α. Θανος – Καθηγητής
Το Αιγαίο
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο 28.653 της εγκρίτου εφημερίδος σας της 25ης τ.μ. και στη σελίδα 11 διάβασα ένα άρθρο του Ακαδημαϊκού κ. Κ.Ι. Δεσποτόπουλου που αναφέρεται στην ελληνικότητα του Αιγαίου από αρχαιοτάτων χρόνων, και ειδικότερα ομιλεί για τρεις χιλιετίες όπου η θάλασσα αυτή διαπλέεται από τους Ελληνες ναυτίλους. Θα ήθελα να παρατηρήσω ότι η θάλασσα αυτή διαπλέεται περισσότερο από εννιά (10) χιλιετίες πριν από σήμερα, αφού είναι διαπιστωμένο ότι ο Οψιδιανός της Μήλου που βρέθηκε στο Φράχθι Αργολίδος έχει ηλικία 8.000 ετών π.Χ. και είναι φυσικό κάποιος ναυτίλος να τον μετέφερε εκεί.
Κ. Θανασουλοπουλος – Αθήνα
