Κύριε διευθυντά
ΟΜατέο Ρέντσι είναι μόλις 39 ετών και κατά τι μικρότερος του κ. Αλέξη Τσίπρα, αλλά υπερέχει έναντι αυτού σε όλα εκείνα τα στοιχεία που τον ανέδειξαν θριαμβευτή των ιταλικών εκλογών και την τελευταία και μοναδική ελπίδα των Ιταλών πολιτών για τη διάσωση της, εξίσου με τη δική μας, ταλαιπωρημένης χώρας του. Μάθαμε, λοιπόν, το πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, ότι ο νεαρός αυτός πολιτικός συγκρότησε συμβουλευτική δωδεκαμελή γραμματεία με 7 κορίτσια και 5 αγόρια με μέσο όρο ηλικίας τα 37 χρόνια, εισάγοντας το πολιτικό λεξιλόγιο «rottamatore», λέξη που χρησιμοποιούν οι Ιταλοί για την απόσυρση και την πολτοποίηση των παλιών αυτοκινήτων.
Η ηλικιακή σύγκριση των συμβουλευτικών στελεχών του δικού μας φερέλπιδος Ελληνα πολιτικού απογοητεύει. Oπως απογοητεύουν οι αντιπαραθέσεις του έναντι ξένων ηγετών, η εριστική κοινοβουλευτική του συμπεριφορά, καθώς και η προσπάθειά του να χωρίσει τους Ελληνες σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Το κεντροαριστερών πολιτικών κατευθύνσεων Δημοκρατικό Κόμμα του Ματέο Ρέντσι ψηφίστηκε από το 41% των Ιταλών πολιτών και το 56% τον εμπιστεύεται σήμερα ότι είναι άξιος να εξασφαλίσει στη χώρα τους πολιτική και οικονομική σταθερότητα. Οι πολίτες είναι ενθουσιασμένοι όταν δηλώνει: «Είμαστε έτοιμοι να ηγηθούμε της Ευρωπαϊκής Eνωσης!».
Θα μου πείτε, πού να βρούμε έναν Eλληνα προδιαγραφών Ρέντσι. Δυσκολεύομαι να απαντήσω, αλλά θα έλεγα ότι ο κ. Τσίπρας δεν τα κατάφερε για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Παραμερίζοντας το πλεονέκτημα της συνύπαρξης μικρής ηλικίας και πολιτικής ωριμότητας που είναι δύσκολο να βρεθεί, είναι νομίζω εφικτή η συνέχεια των προσπαθειών του πρωθυπουργού της χώρας, που μπορεί να μην είναι και πολύ νέος ηλικιακά, διαθέτει νεανικό ενθουσιασμό και κουράγιο, αψεγάδιαστο ήθος, πολιτική αναγνώριση από το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων πολιτών με σύγχρονες κοινωνικές ιδέες, με μόρφωση και γνώση των επειγουσών αναγκών για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανεργίας των πολιτών. Θεωρώ μεγάλο πλεονέκτημα για τη χώρα και τον λαό τον σταθερό προσανατολισμό του Αντώνη Σαμαρά στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και την ελεύθερη οικονομία, καθώς και το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό σύστημα, όπως αυτό προσδιορίζεται από το Σύνταγμα, για τη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό του οποίου άρχισαν ήδη οι σχετικές διαβουλεύσεις.
Σταυρος Τσουκαντας – Πρώην Γεν. Δ/ντής του ΥΠΑΝ
Τι θα γίνει με την ψυχική υγεία
Κύριε διευθυντά
Το σημείωμα αυτό γράφεται με αφορμή την τραγική κατάσταση που επικρατεί στις ψυχιατρικές κλινικές των δημοσίων νοσοκομείων. Ενδεικτικά, αναφέρεται: Ο «Ευαγγελισμός», με δυναμικότητα 20 κλινών, νοσηλεύει σήμερα (04/06/2014) 51 ασθενείς! Αντίστοιχη εικόνα υπάρχει στο «Αγία Ολγα», στο «Σωτηρία» κ.λπ. Μετά το κλείσιμο πολλών δημοσίων ψυχιατρείων έχουν απομείνει μόνο λίγες κλίνες.
Στο Νοσοκομείο «Γεννηματάς» είναι έτοιμη ψυχιατρική κλινική δυναμικότητας 30 κλινών και δεν λειτουργεί ακόμη, για άγνωστους λόγους.
Η αρμόδια για θέματα Υγείας κ. Μακρή ανακοίνωσε στις 04/06 ότι το 1/3 το νοσηλευθέντων σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές ήταν νοσηλείες «μαϊμού». Δεν έχουν αναπτυχθεί δημόσιες κοινοτικές δομές «ξενώνες» για τη παρακολούθηση ασθενών που δεν χρειάζονται απαραιτήτως νοσηλεία σε νοσοκομείο. Η λεγόμενη «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», αντί να οδηγήσει αυτήν την ιδιαίτερα ευαίσθητη ομάδα ασθενών σε δωρεάν δημόσιες δομές, τους στοιβάζει σε νοσηλεία με απαράδεκτες συνθήκες ή ακόμα και στον δρόμο, στο έλεος ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων. Η φιλοσοφία της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι υπέρ του επιχειρείν στον χώρο της Υγείας, αδιαφορώντας για τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού.
Ολο το βάρος πέφτει στις τσέπες των ασθενών και των συγγενών τους, αλλά και στο υγειονομικό και λοιπό προσωπικό, που τρέχουν αλλόφρονες να καλύψουν ανάγκες με υπερεντατικοποίηση της εργασίας. Φυσικά, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι δυνατόν να ισχύσουν αμιγώς επιστημονικοί κανόνες για την περίθαλψη ιδιαίτερα αδύναμων ανθρώπινων υπάρξεων.
Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στο θέμα. Oμως, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Εμείς οι μαχόμενοι υγειονομικοί δεν θα ανεχθούμε άλλο την εξαθλίωση των ασθενών και τη νοσηλεία ανθρώπων σε συνθήκες στάβλου. Θα είμαστε στην πρώτη γραμμή.
Ηλιας Σιωρας – Μέλος Δ.Σ. ΕΙΝΑΠ
Eύσημα που δεν βλάπτουν
Κύριε διευθυντά
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία έγκυρων διεθνών πηγών (Lloyd’s Register, Clarksons κ.λπ.) ο ελληνόκτητος στόλος με 3.670 πλοία, από τα οποία 376 υπό ναυπήγηση, συνολικής χωρητικότητας (gross tonnage) 164 εκατ. τόνων, όχι μόνο επανήλθε στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, αλλά βρίσκεται και στα υψηλότερα επίπεδα της ιστορίας του. Σε σύγκριση με το 2012 παρουσιάζει αύξηση κατά 224 πλοία. Το επιμέρους ποσοστό τού υπό ελληνική σημαία στόλου ανέρχεται στο 21% του ελληνόκτητου (περίπου 800 πλοία άνω των 1.000 gt) συνεχώς μειούμενο.
Δεν παραβλέπεται ότι εξωγενείς παράγοντες και εγγενείς δυσχέρειες, όπως οι χρηματοδοτήσεις, οι χρονοναυλώσεις, ο διεθνής ανταγωνισμός, οι υποδομές κ.λπ., κρατούν, πέρα από τις προθέσεις της πλοιοκτησίας, ένα μεγάλο τμήμα του ελληνόκτητου στόλου εκτός ελληνικής σημαίας. Το άνοιγμα, όμως, μεταξύ ελληνόκτητου και υπό ελληνική σημαία στόλου είναι μεγάλο και επιτακτικά τίθεται το ερώτημα κατά πόσον η πολιτεία, όσον την αφορά, διαχρονικά, έχει ασκήσει τις πολιτικές που θα συνέβαλλαν στη μεγιστοποίηση των πάσης φύσεως προσόδων από τις πολλαπλές δραστηριότητες της Εμπορικής Ναυτιλίας.
Πρωτοβουλίες όπως η ίδρυση ίδιου διοικητικού φορέα (ΥΕΝ – Λ.Σ.), η κρατική εγγύηση για την αγορά των περίφημων 100 Liberties και ιδιαίτερα το άρθρο 13 του Νόμου 2687/1953 περί προστασίας εισηγμένων κεφαλαίων έβαλαν τα θεμέλια της υπό ελληνική σημαία ναυτιλίας επί των οποίων η αγαστή συνεργασία πλοιοκτησίας, ναυτικών και κράτους, έκτισαν το λεγόμενο ελληνικό ναυτιλιακό θαύμα.
Δυστυχώς δεν έλειψαν, ιδίως κατά την τελευταία τριακονταετία, ευκαιριακές και μυωπικές πολιτικές διανθισμένες με ιδεοληψίες, φτάνοντας μέχρι και στη διάλυση του υπουργείου Ναυτιλίας, οι οποίες διατάραξαν το κλίμα με όλα τα δυσάρεστα συνεπακόλουθα.
Οι πολιτικές αυτές, πέρα από τη συρρίκνωση του νηολογίου μας, απαντούν, έστω και με υπερβολή, στο ερώτημα οικονομικών μας αναλυτών «ποια κατάρα μάς κατατρύχει ώστε να μην εκμεταλλευόμαστε όλους τους σημαντικούς πόρους μας», αλλά και το αντίστοιχο ξένων: «Πώς τα κατάφερε αυτή η χώρα να πτωχεύσει με τέτοια Εμπορική Ναυτιλία;».
Η σημασία της Εμπορικής Ναυτιλίας για την εθνική μας οικονομία, μάλιστα εν μέσω δεινής οικονομικής κρίσης, πρόσοδοι της τάξης 15-20 δισ. ευρώ, 200.000 θέσεις εργασίας, έργα ευποιίας δισ. ναυτιλιακών ιδρυμάτων, κύρος χώρας και στρατηγικές μεταφορές είναι καθοριστική και επιβάλλει την ομόθυμη στήριξή της. Εκ των πραγμάτων οι οικονομικής μορφής παρεμβάσεις είναι περιορισμένες. Η δημιουργία, όμως, υποδομών, η διαφύλαξη των θεσμικών δομών της και η εμπέδωση κλίματος αποδοχής και εμπιστοσύνης με την απόδοση των ευσήμων που της ανήκουν αυτονόητη και αναγκαία.
Ο χωρίς επιμερισμό έπαινος πράξεων και φορέων τους, που προάγουν την οικονομία, τον πολιτισμό, την υγεία, την παιδεία κ.λπ. της χώρας, είναι πρώτιστο καθήκον των ηγεσιών, είναι καθήκον όλων μας.
Μία τέτοια προσέγγιση η οποία με την ευκαιρία της Διεθνούς Ναυτιλιακής Εκθεσης «Ποσειδώνια» θα μπορούσε να περιλαμβάνει και συμβολικές κινήσεις (70ή επέτειος Μάχης του Ατλαντικού κ.λπ.) είναι βέβαιο ότι θα βοηθούσε τις δημιουργικές δυνάμεις της Ναυτιλίας να βγουν πιο δυναμικά στο προσκήνιο αντί της σιωπής που ακολουθούν ή τους επιβάλλεται. Το κέρδος θα ήταν μεγάλο για όλους και οι εξαγγελίες για την περαιτέρω συμβολή της στην ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας, βάσιμες.
Γεωργιος Απ. Βασοπουλος – Ναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.), Επίτιμος Αρχηγός Λ.Σ.
