Tο ιατρικό επάγγελμα
Kύριε διευθυντά
Στον έσχατο ευτελισμό το επάγγελμα του ιατρού… του πάλαι ποτέ θεωρουμένου και ως «ιερού λειτουργήματος»! Aυτό δε διότι, κατά το δημοσίευμά σας («K», 16.5.2014, σελ. 5) με τίτλο «Eνταξη 3.000 γιατρών στο δίκτυο του EOΠΠY», «…οι 3.000 αυτοί γιατροί που θα ενταχθούν στο ΠEΔY […] «θα έχουν τη δυνατότητα 200 επισκέψεων τον μήνα τις οποίες ο EOΠΠY θα αποζημιώνει με 10 ευρώ ανά επίσκεψη (σ.σ. σωστά αντεγράφη: «δέκα ευρώ ανά επίσκεψη».
Nτρεπόμουν να σχολιάσω τους εμπνευστές αυτής της απαξιωτικής αποτίμησης των υπηρεσιών του γιατρού, στον οποίο (υποτίθεται ότι) εμπιστεύονται τη ζωή και την υγεία αρρώστων ανθρώπων.
Aθανασιος B. Aβραμιδης – Aμισθ. Kαθ. Παθολογίας Πανεπιστημίου Aθηνών
Το όριο ηλικίας των βουλευτών
Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην έγκριτη εφημερίδα σας τις προτάσεις της Ν.Δ. για τη συνταγματική αναθεώρηση. Νομίζω ότι είναι πολύ σωστές αυτές που αφορούν τους βουλευτές, όπως η μείωση του αριθμού των βουλευτών, η κατάργηση των βουλευτικών προνομίων, η αναθεώρηση των διατάξεων ασυλίας των βουλευτών κ.λπ., κ.λπ.
Θα μου επιτρέψετε όμως να παρατηρήσω ότι υπάρχει μια σημαντική παράλειψη, και αυτή αφορά τον καθορισμό ορίου ηλικίας για τους βουλευτές εν γένει. Αυτός ο περιορισμός σήμερα δεν υπάρχει, με αποτέλεσμα, για παράδειγμα, στην παρούσα Βουλή να μπουν τουλάχιστον 30 βουλευτές με ηλικία άνω των 65 ετών, και οι οποίοι κατά τη λήξη της τετραετίας θα είναι 70 ετών και άνω!
Δεν θα διαφωνήσω στο ότι βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας συνανθρώπους μας ηλικίας άνω των 70 ετών, που έχουν σώας τας φρένας. Πλην όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα άτομο 70 ετών, και αν ακόμα έχει καλή πνευματική, σωματική, γνωστική, ψυχική, κ.λπ. κατάσταση, δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα άλλο άτομο ηλικίας 30 ή 40 ή 50 ετών.
Εξάλλου για όλους τους δημόσιους λειτουργούς, μηδέ των πανεπιστημιακών καθηγητών εξαιρουμένων, έχει θεσπιστεί ένα όριο ηλικίας, πέραν του οποίου θεωρείται γενικά ότι η απόδοσή τους δεν είναι ικανοποιητική. Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν γιατί οι βουλευτές πρέπει να αποτελούν εξαίρεση του κανόνα.
Τελικά νομίζω ότι είναι σκόπιμο να οριστεί ένα όριο ηλικίας και για τους βουλευτές, και ίσως τα 65 χρόνια να είναι λογικό.
Νικος Δυοβουνιωτης – Πολιτικός Μηχανικός – Κηφισιά
Eνας «σοφός» δημοτικός νόμος
Kύριε διευθυντά
Πριν από λίγο καιρό πληροφορήθηκα από αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Aθηναίων για ένα «σοφό» δημοτικό νόμο. Oταν κάποιος ιδιοκτήτης καφενείου καταλαμβάνει μόνιμα και χωρίς άδεια κοινόχρηστο χώρο (πεζοδρόμιο, δρόμο, πεζόδρομο, πλατεία) με τραπεζοκαθίσματα, η αρμόδια υπηρεσία του δήμου, αν ειδοποιηθεί, σημειώνει την παράβαση για μία μόνο φορά κατά τη διάρκεια του έτους, δηλαδή δεν θεωρεί την παράβαση διαρκείας. Eπιβάλλεται δε πρόστιμο το οποίο δεν εισπράττεται από δημόσιο ταμείο και ως εκ τούτου η μη πληρωμή ή πηγαίνει στις «ελληνικές καλένδες» ή καταβάλλεται υπό μορφήν «ενοικίου», π.χ. 1.000 ευρώ για ετήσια κατάληψη 20 τετραγωνικών μέτρων. Aποτέλεσμα αυτού είναι η μόνιμη κατάληψη κοινόχρηστων χώρων από επιτηδείους και με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τους περαστικούς και τους μόνιμους κατοίκους.
Eυτυχιος Δρουσης- Πολ. Mηχανικός – Aθήνα
Σπατάλη
Κύριε διευθυντά
Επειδή λέγεται ότι έχουμε πολυτέλεια της κατανάλωσης, αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται υποχρεωτικά λόγω επιβεβλημένης ανάγκης, αλλά για λόγους αυτάρκειας, η οποία, αν δεν καταστεί δυνατή, ψυχολογικά λειτουργεί ως στερητικό σύνδρομο. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο σε εκείνους οι οποίοι είχαν ζήσει στα δύστυχα χρόνια της εξαθλιωμένης φτώχειας που συνεπάγετο πείνα, δημιουργώντας σ’ αυτούς απωθημένα για να τα βγάζουν τώρα κάνοντας σπατάλη, που μοιάζει ωσάν να εκδικούνται για την ταπείνωση που υπέστησαν τότε. Αλλά στη «γωνία» τους περιμένει η ανεξόφλητη πιστωτική κάρτα που τους έχει χορηγηθεί από κάποια τράπεζα για την αγορά καταναλωτικών αγαθών πρώτης ανάγκης. Από τις τράπεζες δέχονται αλλεπάλληλες κλήσεις, κινδυνεύοντας και μόνο από το άκουσμα του τηλεφώνου να υποστούν απότομα εγκεφαλικά και εμφράγματα, χωρίς όμως να παραβλέπεται πως και οι ίδιοι φέρουν σε κάποιο βαθμό ευθύνη, όταν προκαλούν για τον εαυτόν τους αυξημένες ανάγκες, αντί να αρκούνται σε απαραίτητες.
Αν όμως δούμε το πρόβλημα από μιαν άλλη, ίσως σοβαρότερη, οπτική γωνία, θα ’λεγα ότι αξίζει να παραθέσω τα εξής: Η πρόοδος δεν είναι άμοιρη ευθυνών όταν η ίδια είναι πολλαπλασιασμός αναγκών. Εκτός αν δεχθούμε ότι ο κόσμος είναι προϊόν ανάγκης, η οποία ενυπάρχει στη συνείδησή μας και εκδηλώνεται από αναγκαιότητα της συνείδησης, η οποία συνείδηση αποτελεί επιβεβαιωμένη ταυτοσημία με την ουσία της αλήθειας και αλήθεια είναι η ορθή περιγραφή της αναγκαιότητας.
Κωνσταντινος Παπανδρεου – Φαρραί Πατρών
Οι παραλίες μας και το πολυνομοσχέδιο
Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία χρόνια (περίπου 5) τα Σαββατοκύριακα πηγαίνω για μπάνιο στις κοντινές παραλίες του Σαρωνικού – Aγιο Κοσμά, Aλιμο, Ελληνικό, Γλυφάδα. Oλες οι παραλίες είναι άθλιες. Εννοώ εγκαταλελειμμένες, αφρόντιστες, βρώμικες.
Σκουπίδια και μπάζα παντού. Φοβάσαι να ακουμπήσεις. Οι παραλίες αυτές ανήκουν σε κάποιο Δήμο. Στον Aλιμο π.χ. υπάρχει μια δημοτική πλαζ, που έχει καμπίνες, ντους και ένα αυθαίρετο κτίσμα-παράγκα με πρόχειρα υλικά για τους χειμερινούς κολυμβητές. Oλα βρώμικα και αφρόντιστα. Δίπλα ακριβώς υπάρχει μια πλαζ με είσοδο 3 ή 4 ευρώ περιποιημένη, καθαρή με ομπρέλες και καντίνα.
Και αναρωτιέμαι: Μήπως θα έπρεπε οι δήμοι να φροντίζουν και να προσφέρουν στον κόσμο μια παραλία καθαρή, με ομπρέλες και ξαπλώστρες για όσους θέλουν, πληρώνοντας ένα μικρό αντίτιμο (για τις ομπρέλες εννοώ), με μια καντίνα που θα δίνει ενοίκιο στον δήμο και φυσικά ελεύθερο χώρο για όποιον θέλει να χαρεί μια καθαρή θάλασσα; Eτσι και ο δήμος θα μπορεί να εισπράττει και από τα έσοδα να πληρώνει υπαλλήλους που θα καθαρίζουν και θα φροντίζουν τις παραλίες και ο κόσμος θα χαίρεται καθαρές και ελεύθερες θάλασσες.
Τώρα κανείς δεν μπορεί να χαρεί αυτές τις «ελεύθερες παραλίες» για τις οποίες τόσο κόπτονται οι εχθροί των ιδιωτών «εκμεταλλευτών». Υπενθυμίζω ότι ο απερχόμενος δήμαρχος Αλίμου – Ελληνικού, ο οποίος έδινε αγώνες για την απελευθέρωση παραλιών από ιδιωτικά συμφέροντα, είναι αυτός που παραχώρησε δημόσιο χώρο χωρίς άδεια και έλεγχο σε ιδιώτη για στήσιμο της θλιβερής παιδικής χαράς, ενώ οι παραλίες που «απελευθέρωσε» κατάντησαν σκουπιδότοποι ακατάλληλοι για τα «μπάνια» του λαού.
Αντί να λέμε σε κάθε πρόταση της κυβέρνησης «όχι», μήπως πρέπει να κάνουμε σοβαρές προτάσεις, ώστε και τον λαό να ικανοποιήσουμε, αλλά και τουρίστες να τραβήξουμε;
Τι έχουν να πουν οι αρμόδιοι δήμοι γι’ αυτό;
Γαβριελατου Μοιρα
Αιέν Υψιπετείν
Κύριε διευθυντά
Δεν έχουν περάσει δύο μήνες από την ημέρα που το επιβατικό Boeing της Αεροπορικής Εταιρείας της Μαλαισίας έχει κυριολεκτικά εξαφανισθεί παρασύροντας στον θάνατο 239 αθώους ανθρώπους, επιβάτες και πλήρωμα.
Το γεγονός έχει προκαλέσει αναμφισβήτητα παγκόσμια συγκίνηση αλλά και ανησυχία για την ασφάλεια των αεροπορικών συγκοινωνιών, αφού τα αεροπλάνα αποτελούν το κυριότερο μέσο μετακινήσεων σε παγκόσμια κλίμακα.
Υστερα από κάθε αεροπορικό δυστύχημα –μικρό ή μεγάλο– τα μαζικά μέσα ενημέρωσης βρίσκουν την ευκαιρία, ανάμεσα στις περιγραφές των εκάστοτε ατυχημάτων, να διατυπώνουν και την άποψη ότι το αεροπλάνο γενικά θεωρείται το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς.
Ερευνώντας τυχαία τα σχετικά στοιχεία αποκαλύπτονται συγκλονιστικά αριθμητικά / στατιστικά δεδομένα, τα οποία αποδεικνύουν πράγματι την αλήθεια της άποψης η οποία είναι ακαταμάχητη. Για να μη ζαλιστούμε με πολλούς αριθμούς και καμπύλες οι αρμόδιοι της Διεθνούς Αεροπορικής Ενωσης σε συνδυασμό με τα στοιχεία των ασφαλιστικών εταιρειών, που σε κάθε ατύχημα οι τελευταίες καταβάλλουν και τις σχετικές αποζημιώσεις, για τον περασμένο χρόνο 2013 εκτελέστηκαν παγκοσμίως 36.400.000 (τριάντα έξι εκατομμύρια τετρακόσιες χιλιάδες πτήσεις) και συνέβησαν μόνον 81 (ογδόντα ένα) ατυχήματα με 210 προκληθέντες θανάτους. Μέτρο σύγκρισης με μια προηγούμενη χρονιά, το 2009, που σημειώθηκαν 90 ατυχήματα λιγότερα. Αυτά τα ολίγα προς γνώσιν και θάρρος για κατάκτηση των αιθέρων.
Μαρκος Γ . Γρηγοροπουλος – Πειραιάς
