Κοινωνία εφήβων
Κύριε διευθυντά
Είναι εξαιρετικά λυπηρό για έναν δραστήριο άνθρωπο και ενεργό πολίτη αυτής της χώρας να βιώνει μια απίστευτα παραμορφωμένη κατάσταση γύρω του. Αναφέρομαι βέβαια σε άνθρωπο ενός μέσου πνευματικού επιπέδου καθώς και μιας στοιχειώδους ικανότητας για λογική σκέψη. Αυτός ο πολίτης, που προσπαθεί να εργαστεί και να είναι αποδοτικός, αισθάνεται ψυχικό βάρος και απογοήτευση όταν αντιλαμβάνεται πως η κοινωνία τα έχει εντελώς χαμένα. Παραιτημένη και δίχως προσανατολισμό, το μόνο το οποίο αρέσκεται να κάνει είναι να κατηγορεί τον «ξένο παράγοντα». Δεν είναι βέβαια κάτι πρωτόγνωρο. Αιώνες τώρα το ίδιο γίνεται. Παρ’ όλα αυτά, αποτελεί τροχοπέδη της ανάπτυξης στην οποία θέλουμε να στοχεύουμε.
Πώς όμως θα προχωρήσουμε μπροστά όταν δεν κουνάμε τα πόδια μας; Το χειρότερο στην περίπτωσή μας είναι ότι κάνουμε σαν να μην έχουμε πόδια. Για την πλήρη ακινησία μας ή μάλλον για την οπισθοδρόμησή μας τα ρίχνουμε στους άλλους. Ούτε καν μας περνάει από το μυαλό ότι σφάλαμε σαν έθνος και γι’ αυτό πληρώνουμε. Δεν αντιλέγω πως και κάποιοι άλλοι έβαλαν το χεράκι τους για δικό τους όφελος. Αλλά μάλλον βρήκαν ιδανικό περιβάλλον να το κάνουν. Βρήκαν μια κοινωνία εφήβων που ήθελαν να περνάνε καλά χωρίς κόπο, φορτώνοντας τα χρέη στους γονείς του μέλλοντος. Και τώρα που βρισκόμαστε μπροστά στον γκρεμό τι κάνουμε για να σωθούμε; Τίποτα το σωτήριο. Καμία αίσθηση των ικανοτήτων μας. Aλλος κλαίει, άλλος βρίζει κι άλλος καταριέται τη μοίρα του. Αυτό κάνουμε σαν έθνος. Η αρετή και η τόλμη, τα στοιχεία εκείνα που μας χαρακτηρίζουν σαν έθνος, λειτούργησαν αποτελεσματικά για να κατακτήσουμε την ελευθερία μας. Μπροστά στα σημερινά προβλήματα όμως, που απειλούν την ουσιαστική μας ελευθερία, θα πρέπει να υπερβούμε τους εαυτούς μας και να υιοθετήσουμε καινούργια χαρακτηριστικά, εκείνα τα χιλιοειπωμένα της επιμονής και της υπομονής, προκειμένου να την διατηρήσουμε. Είναι δύσκολο να σηκωθείς την αμέσως επόμενη στιγμή που πέφτεις κάτω. Είναι ο πόνος και η απογοήτευση που σε κρατάνε. Oμως πρέπει να σηκωθείς.
Εμείς όμως πώς αντιδρούμε; Oπως αντιδρούσαμε πάντα. Ψάχνουμε για μαξιλάρια. Δεν έχουμε προτίμηση στο χρώμα του μαξιλαριού. Τα χρώματα ανήκουν σε όλο το πολιτικό τόξο. Αυτό που δεν διαπραγματεύεται το αυτί μας, δεκαετίες τώρα, είναι το μαξιλάρι. Αυτός που θα μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα, που θα μας μπολιάσει με το ναρκωτικό του ευτυχισμένου ύπνου, αυτός θα τιμηθεί με την τυφλή μας ψήφο. Γιατί ενώ σαν λαός ανακαλύψαμε τη δημοκρατία, δεν σημαίνει ότι την σεβόμαστε κιόλας. Υποσυνείδητα, την ψήφο την αντιλαμβανόμαστε σαν νόμισμα και την κάλπη σαν το σιντριβάνι των ευχών. Ρίξε την ψήφο σου και αν σου βγει άξιος ο υποψήφιος – μαξιλάρι έχει καλώς, αλλιώς δεν πειράζει. Μια ψήφος στα δέκα εκατομμύρια πολιτών τι να επηρεάσει. Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης μας όσον αφορά τα δημοκρατικά μας καθήκοντα. Μόνο που εμείς δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς – μαξιλάρια. Εμείς χρειαζόμαστε πολιτικούς που θα αντιλαμβάνονται την Ελλάδα σαν έναν μεγάλο οργανισμό. Το τι πρέπει να παράγει αυτός ο οργανισμός (πολιτισμό, προϊόντα, υπηρεσίες ή όλα αυτά μαζί) είναι, ασφαλώς, μια διαφορετική συζήτηση.
Μιχαλης Παπαδογιαννακης – Οικονομικός Αναλυτής
Πετρέλαιο στην Ελλάδα
Κύριε διευθυντά
Διάβασα με προσοχή το άρθρο του κ. Θ. Γεωργακόπουλου στην «Κ» της 17-1-2014 με τίτλο «Γιατί δεν πρέπει να βρούμε πετρέλαιο στην Ελλάδα». Ομολογώ ότι μου προκάλεσε αίσθηση η πρόβλεψη του αρθρογράφου σύμφωνα με την οποία τα αυξημένα έσοδα του Δημοσίου από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων –εφόσον υπάρξουν– θα καταλήξουν στους διεφθαρμένους διαχειριστές του δημοσίου χρήματος, τύπου Τσοχατζόπουλου, κ.λπ. Σύμφωνα με τη λογική αυτή οδηγούμεθα στο συμπέρασμα ότι, επειδή οι ασυνείδητοι διαχειριστές του δημοσίου χρήματος θα επωφελούντο περισσότερο από τυχόν αυξημένες εισροές ευρωπαϊκών κονδυλίων (ΕΣΠΑ, ΤΧΣ, κλ.π.) ή από έσοδα φορολογίας, θα πρέπει να αποποιηθούμε τις πρώτες και να περικόψουμε τις δεύτερες για να μην καταλήξουν στα χέρια διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών. Το γεγονός ότι υπάρχει διαφθορά δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι δεν αξίζει η προσπάθεια βελτίωσης των οικονομικών μας πόρων. Εκείνο που χρειάζεται είναι η παράλληλη και αποτελεσματική αναδιοργάνωση των διοικητικών και κυρίως των ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να παταχθεί η διαφθορά. Ειδικότερα τα κρατικά έσοδα από δικαιώματα (royalties) εξόρυξης υδρογονανθράκων είναι απολύτως μετρήσιμα και ελέγχονται ευκολότερα από άλλες κατηγορίες εσόδων. Εκτός της Ελλάδας άλλωστε, προβλήματα διαφθοράς έχουν πολλές άλλες χώρες αλλά συνεχίζουν τις έρευνες για τον «μαύρο χρυσό». Με την εξαίρεση της Ανταρκτικής, δεν υπάρχει περιοχή του πλανήτη που να μη γίνονται τέτοιες έρευνες (προσεχώς θα αρχίσουν και στην Αρκτική). Και βέβαια δεν πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο και να πιστέψουμε ότι η χώρα μας «κάθεται» πάνω σε μια θάλασσα από χρήμα που θα μας εξασφαλίσει μια άνετη ζωή για πάντα. Απλώς πρέπει να παραδεχτούμε, έπειτα από πείρα δεκαετιών, ότι αφού η πολυπόθητη ανάπτυξη είναι δύσκολο να προέλθει από τις παραγωγικές δυνάμεις αγαθών και υπηρεσιών –όπως θα ήταν το ιδανικό– ο ορυκτός μας πλούτος (στον βαθμό που θα αποδειχθεί ότι υπάρχει) είναι μια ελπιδοφόρα προοπτική. Τέλος, νομίζω ότι είναι υπερβολικός ο φόβος / απορία του αρθρογράφου μήπως κινδυνεύσει η δημοκρατία μας αν βρεθεί πετρέλαιο! Τέτοιο κίνδυνο, αν υπήρχε, θα έπρεπε να τον αναζητήσουμε σε άλλα αίτια και άλλους χώρους.
Ανδρεας Σακκαλης – τ. διευθυντής Εταιρείας ΒΡ
Οι άδειες σκηνές της ντροπής
Κύριε διευθυντά
Σε επιστολή μου που δημοσιεύθηκε πριν από μία εικοσαετία, στις 25.5.1995, έγραφα μεταξύ άλλων: «Σε χώρα σεισμόπληκτη όπως η Ελλάδα θα περίμενε κανείς το κράτος να είχε ένα απόθεμα (depot) προκατασκευασμένων καταλυμάτων, τα οποία σε λίγες μόνον ώρες θα βρίσκονταν στην πληγείσα περιοχή, ώστε οι άτυχοι συμπατριώτες μας (γέροι, άρρωστοι, μωρά) να μη ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης και κινδύνου για την υγεία τους».
Και περαιτέρω: «Ο σεισμός στα Γρεβενά ήλθε μέσα Μαΐου και όμως οι κάτοικοι μουσκεύουν στις σκηνές. Φαντάζεται κανείς αν ήταν Δεκέμβρης; Oχι σκηνές πια στους σεισμόπληκτους της Eλλάδας του 21ου αιώνα!» και περαιτέρω: «Πού είναι η ευαισθησία των τριακοσίων της;». Τότε αναζητούσα ευαισθησία από τους τριακόσιους. Από τότε έχουν μεσολαβήσει πολλά και έχει απαξιωθεί το Κοινοβούλιο, και ας με συγχωρήσουν κάποιοι έντιμοι και ευαίσθητοι πατριώτες που τους παίρνει η μπάλα.
Φαντασθείτε τη σημασία για τους σεισμοπλήκτους, αλλά και τις θετικές επιπτώσεις για την οποιαδήποτε κυβέρνηση, αν το ίδιο βράδυ του πρώτου σεισμού ξεκινούσαν οχηματαγωγά από τον Ναύσταθμο γεμάτα containers για τη διαμονή των σεισμοπλήκτων!
Η εικόνα και μόνο του γηπέδου του Ληξουρίου γεμάτο άδειες σκηνές (αφού κανείς δεν μπορούσε να ζήσει πάνω στο βρεγμένο γκαζόν στο καταχείμωνο) αποτελεί ντροπή για τη χώρα μας του έτους 2014.
Δημητριος Βανδωρος – πρ. διοικητής Ιπποκρατείου Νοσοκομείου
Μυστική σύσκεψη
Κύριε διευθυντά
Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε από την εφημερίδα Wall Street Journal ότι πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή κορυφαίων παραγόντων του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ και των υπουργών Oικονομικών της Γερμανίας και της Γαλλίας, χωρίς τη συμμετοχή και εν αγνοία της Ελλάδος, καίτοι το θέμα που θα συζητούσαν αφορούσε τη χώρα μας, αφού εκείνοι θα αποφάσιζαν τα μέτρα πίεσης που θα ασκούσαν στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό των 6 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, θα κληθούν και πάλι οι Eλληνες πολίτες να σηκώσουν στις πλάτες τους νέα βάρη τα οποία κατά κοινή ομολογία δεν αντέχουν.
Αυτή η μυστική σύσκεψη χωρίς τη δική μας συμμετοχή αποτελεί πρώτα πρώτα προσβολή για τη χώρα μας και θα περιμέναμε ο υπουργός των Oικονομικών να είχε αμέσως αντιδράσει, αντί να υποβαθμίζει το γεγονός, υπενθυμίζοντας στους εταίρους μας και στην κ. Μέρκελ ότι δεν δεχόμαστε και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να αποφασίζει, και μάλιστα ερήμην μας, για θέματα που αφορούν την τύχη και το μέλλον του ελληνικού λαού.
Αλλά πέρα από αυτό, αυτού του είδους οι μεθοδεύσεις και συμπεριφορές κάποιων εταίρων που καθοδηγούνται από την κ. Μέρκελ η οποία, όπως φαίνεται, ηγείται μιας προσπάθειας μετάλλαξης της Ευρώπης από Eνωση ισότιμα συμπορευόμενων εταίρων σε ένα μόρφωμα κρατών υπό γερμανικό έλεγχο, δικαιώνουν κάποιους ευρωσκεπτικιστές οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η Ευρωπαϊκή Eνωση δεν είναι πλέον η Ευρώπη των λαών που είχαν οραματιστεί οι ιδρυτές της!
Με όλα αυτά που συμβαίνουν, είναι ώρα να αντιληφθούν όλοι, και κυρίως οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, ότι είναι ανάγκη το ταχύτερο να επανιδρυθεί η Ευρωπαϊκή Eνωση! Να μετασχηματισθεί σε μια πολιτική ένωση που θα στηρίζεται σε θεσμούς οι οποίοι θα εξασφαλίζουν σε όλα τα κράτη-μέλη ίσα δικαιώματα υποχρεώνοντας όλους τους λαούς να επιδεικνύουν μεταξύ τους διάθεση ειλικρινούς συνεργασίας και αλληλεγγύης.
Αν αυτό δεν γίνει, το μέλλον της Ευρωπαϊκής Eνωσης δεν προοιωνίζεται ελπιδοφόρο! Και την ευθύνη για ό,τι συμβεί θα την έχει κυρίως η Γερμανία.
Hλιας Mαλεβιτης – Δικηγόρος, τ. βουλευτής
