Σεισμοί και φαντασία
Κύριε διευθυντά
Πόσο, αλήθεια, παράξενα, απρόβλεπτα δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου! Εικόνα πρώτη: Από μικρά παιδιά μάς έλεγαν οι μαμάδες και οι πατεράδες μας, όταν π.χ. κάναμε κάποια ζημιά –για παρηγοριά φαντάζομαι– ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού. Μία ρήση, η οποία δούλευε μέσα μου, τελείως απρόσκλητη, ανεπιθύμητη, όλον αυτόν τον καιρό που το Ληξούρι και τα χωριά του σείονται συθέμελα και ο βρυχηθμός του Εγκέλαδου δεν σταματάει ούτε για ανάσα. Με συνέπεια την παραγωγή απροσμέτρητου κακού. Τι καλό μπορεί να προκύψει;
Εικόνα δεύτερη: η πρόσφατη συζήτηση για το μέλλον του Μεγάρου Μουσικής μου έφερε στο μυαλό την αγγλική έννοια του «λευκού ελέφαντα» white elephant. (Ιδιοκτησία ή εγχείρημα μεγάλης συνήθως αξίας, που καταντάει ανεπιθύμητη/ο αποπομπαία/ο λόγω υψηλού κόστους συντηρήσεως και μεγάλης ελλειμματικότητας προσόδων). Τέτοιον λευκόν ελέφαντα έχουμε και εμείς στο Ληξούρι. Eνα υπερμέγεθες, δημόσιο κτίριο-μουσείο στερούμενο παντελώς εκθεμάτων ανύπαρκτων. Σχήματος κυκλοτερούς. Κάτι σαν το Γκουγκενχάιμ της Νέας Υόρκης. Κόστος, όταν κτίστηκε, 550 εκατομμύρια δραχμές πάνω από ενάμισι εκατομμύριο ευρώ. Η μόνη ώς τώρα χρήση του ήταν για τοπικού ενδιαφέροντος εκθέσεις φωτογραφιών και ερασιτεχνικής ζωγραφικής. Τώρα χρησιμοποιείται, υπό αυτές τις δραματικές για τους Ληξουριώτες περιστάσεις, για αποθήκευση και διανομή τροφίμων και δωρεών.
Για το πώς τώρα το μυαλό μου συνδύασε αυτές τις δύο εικόνες δεν έχω απάντηση. Το αποτέλεσμα όμως είναι καθορισμένο. Ιδού το μείγμα του καλού: Γιατί το μουσείο-ελέφαντας να μη γίνει ένα πανευρωπαϊκής εμβέλειας και αναγνωρίσεως μουσείο σεισμολογίας; Οι τελευταίοι σεισμοί έχουν γίνει καθημερινή πανευρωπαϊκή (και παγκόσμια) είδηση. Η χερσόνησος Παλική κάθεται, σύμφωνα με όσα λέγονται και γράφονται, απάνω στο μεγαλύτερο σεισμικό ρήγμα της Ευρώπης. Ποιος τόπος άλλος μπορεί να είναι πιο κατάλληλος για ένα σχετικό μουσείο; Που θα προσελκύει με την πληρότητα και τη συνταρακτικότητά του επισκέπτες απ’ όλη την Ευρώπη; Αν ο χώρος του μουσείου δεν είναι πλήρως επαρκής, υπάρχει και δεύτερο μεγάλο οικοδόμημα διώροφο πρώην δημοτικό σχολείο, που έχει επιβιώσει με ιάσιμα τραύματα των σεισμών του 1953 και έχει κηρυχθεί διατηρητέο, ως δείγμα της ελληνικής αρχιτεκτονικής της Σχολής Bauhaus της δεκαετίας 1930.
Από δω και πέρα δουλειά πιάνει η φαντασία και δεν συμμαζεύεται. Γιατί, μου λέει, το ΤΕΙ Ληξουρίου να μη μετατραπεί σε πανεπιστημιακό τμήμα σεισμολογικών μελετών διεθνούς επιπέδου; Υπό την αιγίδα ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων. Η μικρή, μηδαμινή απόσταση (μονοψήφιου αριθμού χιλιομέτρων, σύμφωνα με όσα γράφονται) από το αντικείμενο των ερευνών τους και η εγγύτητα με αυτό της λειτουργίας των επιστημονικών τους οργάνων φαντάζομαι πως πρέπει να αποτελούν μοναδικά πλεονεκτήματα.
Παράλληλα να διατηρηθούν ως δείγματα (τόσο κατάρρευσης όσο και αντοχής) τα πιο ενδιαφέροντα από επιστημονική- κατασκευαστική άποψη και τα πιο συγκλονιστικά από ανθρώπινη σκοπιά περιστατικά της καταστροφικής μανίας των σεισμών. Από εδώ αρχίζει ο ρόλος του κράτους. Μία πρώτη ενέργεια να ορίσει τους Ληξουριώτες διαχειριστές της τύχης τους με διαχωρισμό από τον Δήμο Κεφαλονιάς.
Και μία συμπληρωματική παρατήρηση: Οι σεισμικές έρευνες μπορεί να δώσουν επιστημονική ώθηση στη διερεύνηση της θεωρίας της συνενώσεως λόγω σεισμικών κατακρημνίσεων δύο ξεχωριστών νησιών. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μελέτη της ομηρικής εποποιίας της Ιθάκης του Οδυσσέα.
Μόνο που ό,τι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει το ταχύτερο, αμέσως, τώρα. Και το δεύτερο στάδιο της οργανώσεως να αντιμετωπιστεί με (ευρωπαϊκή) σοβαρότητα. Επικράτηση της (συνήθους) τσαπατσουλιάς σημαίνει καταστροφή.
Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος – τέως βουλευτής
Φυλακές υψίστης ασφαλείας
Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα για τον Χρ. Ξηρό, καθώς και εκείνα της κ. Μ. Κακαουνάκη και της Μ. Μαργωμένου, της 12ης Ιανουαρίου 2014, μου έρχονται στον νου κάποια ερωτήματα. Είναι δυνατόν μέλη της μεγαλύτερης και δολοφονικότερης τρομοκρατικής οργάνωσης της τελευταίας 50ετίας, που ακόμη βρίσκονται στη φυλακή, να μπορούν να διασκεδάζουν, να κάνουν πάρτι, συνοδευόμενα από αλκοόλ, να μετακινούνται από τη μία πτέρυγα στην άλλη, να αυξάνουν τον κοινωνικό τους περίγυρο και με άλλους τρομοκράτες να σχεδιάζουν τις νέες τους δραστηριότητες και το κυριότερο να έχουν δικαίωμα να βγαίνουν και να μπαίνουν στη φυλακή με άδεια; Και μετά να ακολουθούν οι κυβερνητικές ανακοινώσεις περί δημιουργίας νέων φυλακών υψίστης ασφάλειας; Δηλαδή αυτό είναι το πρόβλημα, οι φυλακές; Ή η μη τήρηση του κανονισμού και ακόμα περισσότερο τα κενά της σχετικής νομοθεσίας.
Και μετά όλα αυτά, «να μην ανοίγει ούτε μύτη», καμία τιμωρία στους εμπλεκομένους, απλώς αστείες ανακοινώσεις περί κατασκευής νέων φυλακών. Τελικά, πόσο αξίζουν για το κράτος οι ζωές όλων αυτών των δολοφονηθέντων; Πόσο μάλλον που συνεχίζουν να είναι αμετανόητοι. Ακόμη και αυτοί που είναι έξω δηλώνουν πως δεν μετανιώνουν γι’ αυτά που έκαναν.
Ο δικηγόρος του αποδράσαντος αναφέρει ότι αυτό είναι η «πολιτική» θέση του πελάτη του. Δηλαδή, το να σκοτώνει το θεωρεί πολιτική απόψη! Ετσι απλά λοιπόν, για να υπάρχει και κινητικότητα, το υπ. Δικαιοσύνης δίνει δουλειά στο υπ. Δημ. Τάξης και εμείς κοιμόμαστε ήσυχοι και ασφαλείς.
Ευαγ. Αργυριαδου – Μελίσσια
Σόιμπλε: Ξεχάστε το «κούρεμα»
Κύριε διευθυντά
Μετά την ως άνω, ρητή πλέον, δήλωση του ισχυρού Γερμανού υπουργού των Οικονομικών, την πήραμε την κρυάδα. Δεν μας «χαρίζουν πλέον κάστανα» οι δανειστές μας. Δέχονται μόνο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του τεράστιου χρέους μας (321 δισ. ευρώ μέχρι στιγμής) και κάποια μείωση των επιτοκίων. Ευρύτατα διαδίδεται αυτές τις ημέρες ότι Γερμανοί εμπειρογνώμονες ετοιμάζουν ήδη τρίτο Μνημόνιο, νομιμοποιηθέν μάλιστα αναδρομικά από 02/03/2012 που ισχύει η νέα Συνθήκη για τη «Σταθερότητα και Ανάπτυξη στην Οικονομική και Νομισματική Eνωση». Λέγεται ακόμη ότι θα προβλέπει χρονοδιάγραμμα νέου άμεσου δανεισμού μας 17 δισ. (χρειαζόμαστε για τον μήνα Μάιο 10 δισ. ευρώ για πληρωμές τοκοχρεολυσίων και ληξιπρόθεσμων ομολόγων) με ρήτρα «συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων» (δίκην «Μνημονίων») για την περίοδο 2014-2017. Oμως η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να διώξει την τρόικα στα μέσα του 2015 που λήγει η θητεία της, χωρίς να ζητήσει νέο δανεισμό και χωρίς να υπογραφεί (νέο, τρίτο κατά σειρά) Μνημόνιο.
Ο Eλληνας πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς ότι η χώρα μας, μετά τη δημιουργία δημοσιονομικού πλεονάσματος (3,9 δισ. ευρώ) που θα οριστικοποιηθεί εντός του μηνός Απριλίου και παρ’ όλο που αντιμετωπίζει τις ως άνω αναφερθείσες υποχρεώσεις των 10 δισ., θα τολμήσει έξοδό της στην ελεύθερη αγορά για βραχυπρόθεσμο δανεισμό, έτσι ώστε να καλυφθούν οι άμεσες δανειακές μας υποχρεώσεις, εφόσον εν τω μεταξύ εκταμιεύσουμε και την οφειλόμενη από την τρόικα δόση των 4,9 δισ. ευρώ μηνός Δεκεμβρίου. Oμως, όπως διεξοδικά ανέφερα σε προηγούμενο κείμενό μου με τίτλο «Μετά την τρόικα μας έρχεται (νέο) τσουνάμι», εκτός από την αναφερθείσα νομιμοποίηση των γνωστών και ταυτόχρονα θανάσιμων για τον λαό μας Μνημονίων, νέο οδυνηρό καθεστώς ισχύει από φέτος για τη χώρα μας σε εφαρμογή της αναφερθείσας ως άνω νέας «Συνθήκης Σταθερότητας».
Η χώρα μας, λοιπόν, έχει τη μοναδική στον ευρωπαϊκό χώρο(!) υποχρέωση να δέχεται αυτό τον καιρό δημοσιονομικό έλεγχο ταυτόχρονα: (α) Από την τρόικα (ελεγκτών από Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ) -για την τήρηση συμφωνημένων με τους δανειστές μας Μνημονίων- μειώσεις κρατικών δαπανών και (β) Από «ζευγάρι» (ελεγκτών από Κομισιόν και ΕΚΤ) για την «επί μακρόν» (δηλαδή στο διηνεκές) τήρηση από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δημοσιονομικών περιορισμών για υπερβολικά ελλείμματα και πολύ μεγάλο χρέος.
Δεν μπορώ να ξέρω αν ο λαός μας θα αντέξει τον καταιγισμό τόσων υποχρεώσεων και για πάρα πολλά χρόνια.
Σταυρος Τσουκαντας – Πρώην γεν. δ/ντής ΥΠΑΝ
