Κύριε διευθυντά
Υπάρχει άραγε λογικός άνθρωπος που να μη διαλέγει και να μην αγοράζει το καλύτερο; Να μην αναζητά τον καλύτερο επαγγελματία για τις ανάγκες του; Και όμως οι εκπαιδευτικοί ακολουθούν τον έσχατο παραλογισμό. Aρνηση αξιολόγησής τους.
Φανταστείτε να ζητηθεί και κατάργηση αξιολόγησης και βαθμολογίας επίδοσης των μαθητών. Ο στόχος της αξιολόγησης δεν είναι αστυνομικός, είναι η αποτελεσματική βελτίωση ποιότητας των εκπαιδευτικών, της προσφερόμενης εκπαίδευσης.
Μα υπάρχει λογικό άτομο, σε οποιοδήποτε επίπεδο μόρφωσης και επαγγέλματος, σε οποιαδήποτε ηλικία, φύλο, απασχόληση, όπου γης, που να μην αξιολογείται;
Oλοι μας αξιολογούμαστε άμεσα και έμμεσα. Oλοι υπολογίζουμε τη γνώμη των άλλων για μας. Είναι και αυτό είδος αξιολόγησης.
Υπηρέτησα ως εκπαιδευτικός, γυμνασιάρχης, λυκειάρχης. Διαπίστωσα ότι από τον καιρό που σταμάτησαν οι επιθεωρήσεις των εκπαιδευτικών, το 1982, αν θυμούμαι καλά, έπεσε το επίπεδο διδασκαλίας, τα αποτελέσματα γνώσης των μαθητών. Πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι οι μαθητές της Κύπρου κατέχουν την τελευταία θέση μεταξύ των μαθητών της Ευρωπαϊκής Eνωσης και οι Eλληνες την προτελευταία. Ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι μεγάλη ντροπή! Τα επιχειρήματα των εκπαιδευτικών ότι η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι ο λόγος της υστέρησης, είναι κακόγουστα παραμύθια. Περάσαμε αφάνταστα χειρότερες εποχές και ελλείψεις, με άριστα αποτελέσματα. Πρόβλημα είναι η αδιαφορία ορισμένων εκπαιδευτικών ή άλλων που μετατράπηκαν σε στυγνούς συνδικαλιστές ή άλλων πραγματικά ανίκανων για το υψηλό έργο. Πολλοί, ενδιαφέρονται μόνο για τον μισθό. Παραβλέπουν τη σοβαρή και υπεύθυνη αποστολή της μόρφωσης των νέων, που πρέπει να υπηρετούν. Είναι η σοβαρότερη επένδυση, η επιμέλεια της μοναδικής ουσιαστικής εθνικής επένδυσης. Πιστεύω ότι απαιτείται συστηματική επιθεώρηση και αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, για το συμφέρον του τόπου, την ανάπτυξη πολιτισμού, αλλά και των εκπαιδευτικών.
Δημ. Γ. Σμυρλης
Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί
Κύριε διευθυντά
Συνειδητοποίησα ότι στο πρώτο δεκαήμερο λειτουργίας του συστήματος πλαφόν που έχετε εγκαταστήσει στον ΕΟΠΥΥ, έχω ήδη χρησιμοποιήσει περισσότερο από το μισό του ποσού που στο υπουργείο Υγείας θεωρούν ότι χρειάζομαι για να εξυπηρετήσω τους ασθενείς που φροντίζω. Είμαι είκοσι χρόνια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ύστερα από πολλά χρόνια εκπαίδευσης και διδαχής στις ΗΠΑ, και είμαι επί του παρόντος υπεύθυνος για τη λειτουργία τεσσάρων τμημάτων ειδικών εξωτερικών υπηρεσιών στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Εως τώρα ούτε έχω κάνει ιδιαίτερη χρήση των πρωτοτύπων φαρμάκων και έχω κάνει εξαιρετικά λελογισμένη χρήση των φαρμακευτικών θεραπειών, τόσο στο νοσοκομείο όσο και στο ιατρείο μου.
Eτσι, δεν ξέρω πώς θεωρούν ότι με 2.500 ευρώ τον μήνα πλαφόν μπορώ να καλύψω τις ανάγκες ασθενών που διαρκώς αυξάνονται στα αιτήματά τους στο νοσοκομείο (ως άμεσο αποτέλεσμα της κρίσης) και στη βαρύτητα των συμπτωμάτων τους (για τον ίδιο λόγο). Δεν χρειάζεται –είμαι σίγουρος– να παραπέμψω σε εξαιρετικά έγκυρα διεθνή επιστημονικά περιοδικά για να επικυρώσω την άμεση σχέση αυτής της αύξησης και της επιβάρυνσης με τις ασκούμενες πολιτικές. Παρά ταύτα το κράτος μού δίνει ένα «χαρτζιλίκι» για να κάνω ό,τι μπορώ. Μαθητές μου που αποφοίτησαν και άνοιξαν ιατρεία έχουν διπλό και τριπλό πλαφόν από εμένα – που δουλεύω σε δημόσιο νοσοκομείο με διαρκώς αυξανόμενη ευθύνη και αιτήματα. Γιατί; Πώς τα νούμερα είναι πάντα στατικά (δεν λαμβάνουν υπόψη τις ειδικές ανάγκες και τη δυναμική των καταστάσεων) και πάντα αδιάφορα στις πραγματικές ανάγκες (ανταποκρινόμενα κυρίως στο φαίνεσθαι).
Θυμώνω; Ναι, θυμώνω. Εγώ είμαι στην πρώτη γραμμή. Εγώ φροντίζω ανθρώπους και κάποιοι άλλοι φροντίζουν νούμερα. Τουλάχιστον ας τα φροντίσουν σωστά.
Ιωαννης Ζερβας – Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπεύθυνος Ψυχικής Υγείας Γυναικών και Αναπαραγωγικής Ψυχιατρικής, Α΄ Ψυχιατρικής Κλινικής Αιγινητείου Νοσοκομείου
Γενική ανομία
Κύριε διευθυντά
Με πολλή προσοχή διάβασα το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη όπου εξιστορούσε τα καμώματα του υποψηφίου δημάρχου της Ν.Δ. σε εστιατόριο όπου τηρούν τον αντικαπνιστικό νόμο.
«Τηρούν» τρόπος του λέγειν, δηλαδή, γιατί απ’ ότι διάβασα, ουδείς εκ του προσωπικού του εστιατορίου ζήτησε ή επέβαλε από την παρέα του κ. Σπηλιωτόπουλου να σβήσουν τα τσιγάρα τους.
Κι αυτό συνοψίζει, νομίζω, το γενικότερο κλίμα στην Ελλάδα: κανείς δεν τηρεί τους νόμους γιατί ούτως ή άλλως κανείς δεν θα τους επιβάλει κι έτσι είμαστε όλοι καλά κι αγαπημένοι.
Τηλεμαχος Αργυριου – Λονδίνο
Τέλη κυκλοφορίας
Κύριε διευθυντά
Είμαι αναγνώστης της «Κ» από 16 ετών, ανελλιπώς, μέχρι σήμερα. Τον τελευταίο καιρό πολλοί αναγνώστες κάνουν διάφορες προτάσεις για τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Εχοντας εργαστεί και ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό θα ήθελα λοιπόν και εγώ να καταθέσω την άποψή μου.
Oπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι, ένα Ι.Χ κόστιζε διπλάσια –μάλιστα μετά τον διπλασιασμό των δασμών το 1974, τριπλάσια– απ’ ό,τι στην Ευρώπη, γι’ αυτό και το αυτοκίνητο το θεωρούσαμε περιουσιακό στοιχείο και το κρατούσαμε για 30 χρόνια. Αντιγράφοντας τα διεθνή δεδομένα, το κράτος είχε επιβάλει εφάπαξ ελάχιστα κατ’ έτος Τέλη Κυκλοφορίας (Τ.Κ.) με ένα ελάχιστο επίσης συμπληρωματικό ποσό για τέλη σταθμεύσεως – αργότερα ενσωματώθηκε στα Τ.Κ. Τότε λοιπόν κάτοχοι αυτοκινήτου ήταν όσοι είχαν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν. Οι δασμοί είχαν επιβληθεί για να εξισορροπηθεί η εξαγωγή συναλλάγματος. Σήμερα που είμαστε στην Ε.Ε. και το ευρώ και το κράτος δεν μπορεί να επιβάλει δασμούς, έχει επιβάλει το τέλος ταξινόμησης και έχει αυξήσει υπέρογκα τα Τ.Κ. Σωστά μεν αλλά με τρόπο παράλογο. Διεθνώς λοιπόν τα Τ.Κ. υπολογίζονται με την ιπποδύναμη του κινητήρα και όχι με τα κυβικά. Μάλιστα τα ποσά υπολογίζονται κλιμακωτά και όχι με άλματα. Γιατί πρέπει κάθε τέλος του χρόνου να γίνεται πανηγύρι στις ΔΟΥ και ουρές στις τράπεζες για κατάθεση πινακίδων και πληρωμή Τ.Κ.; Eχει ενδιαφέρον να δούμε τι ισχύει στην Ευρώπη και στην Αμερική: Κατάθεση και ανάληψη πινακίδων γίνεται στις υπηρεσίες συγκοινωνιών –πληρωμή σε τράπεζα– και όχι στις ΔΟΥ. Απορώ πώς γι’ αυτό δεν είπε τίποτε η τρόικα. Τα Τ.Κ. υπολογίζονται από την ημέρα που κυκλοφορεί ένα αυτοκίνητο και για τις επόμενες 365 ημέρες. Oταν κατατεθούν οι πινακίδες τα υπόλοιπα προπληρωμένα Τ.Κ. επιστρέφονται. Το ίδιο και όταν πουληθεί γιατί τότε προπληρώνει ο επόμενος ιδιοκτήτης. Απλά και εύκολο να εφαρμοστούν όλα αυτά σήμερα με τη βοήθεια της πληροφορικής.
Δεν νομίζω ότι κανείς αρμόδιος δεν ξέρει ή δεν μπορεί να πληροφορηθεί τι ισχύει στα προηγμένα κράτη. Μάλλον δεν θέλουν να τα εφαρμόσουν, φοβούμενοι μη χάσουν έσοδα, αλλά με τα ισχύοντα χάνουν περισσότερα. Προκαλούν επιπλέον απογοήτευση και θυμό στους πολίτες που αισθάνονται ότι το κράτος τους συμπεριφέρεται ληστρικά και άδικα.
Κοινός νους χρειάζεται και πολιτικό θάρρος.
Μπαχτης Αναστασιος – Βάτικα Λακωνίας
