Κύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό, ένα ανησυχητικό φαινόμενο επιχωριάζει στον ενημερωτικό Tύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, με αναφορά στο δικαστικό ρεπορτάζ. Δικαστικοί λειτουργοί που χειρίζονται υποθέσεις με ευρύτερη δημοσιότητα, αποκαλούνται επανειλημμένως από δημοσιογράφους με το… ονοματεπώνυμό τους, και όχι ως έδει, με την ιδιότητα και τον βαθμό του λειτουργήματός τους. Τους επιφυλάσσεται δηλ. το προνόμιο(;) μιας αχρείαστης επωνυμίας που τείνει να τους μετατρέψει από θεράποντες της ελληνικής Δικαιοσύνης σε αστέρες των ταμπλόιντ. Αντί λ.χ. να γίνεται λόγος για «διαφωνία εισαγγελέως και ανακριτού», όπως ορίζει μεταξύ άλλων το αρ. 283 ΚΠΔ, ακούσαμε πρόσφατα σε πολύκροτη υπόθεση, να γίνεται λόγος για τη διαφωνία της κυρίας τάδε με τον κύριο δείνα.
Η τάση αυτή είναι εξοβελιστέα από τα ΜΜΕ τουλάχιστον για τρεις λόγους: Πρώτον για λόγους που αφορούν την ασφάλεια των συγκεκριμένων προσώπων. Δεύτερον, για λόγους που έχουν να κάνουν με το κύρος και τον συμβολικό χαρακτήρα της Δικαιοσύνης ως θεσμού κατεξοχήν «απροσώπου», αλλά και με εσωτερικά ζητήματα της τελευταίας: Το να προβάλλονται μόνο τα τμήματα που χειρίζονται τις «σπουδαίες» υποθέσεις της δημοσιότητας –για τις οποίες ο Τύπος επιδαψιλεύει επευφημίες– υποτιμά το έργο που προσφέρουν οι «ανώνυμοι» δικαστικοί καθημερινώς στα ακροατήρια, έργο εξίσου (αν όχι και περισσότερο!) δύσκολο και σοβαρό.
Τρίτον, διότι και η υποψία ενός ναρκισσισμού των «επωνύμων», ο οποίος τροφοδοτεί την υπερπροβολή στα ΜΜΕ και τροφοδοτείται από αυτή, δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί, ακόμη και για τον καλόπιστο παρατηρητή. Αν η Δικαιοσύνη είναι τυφλή, ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει.
Νομίζω ότι οι δικαστικοί της χώρας οφείλουν να διαμηνύσουν οι ίδιοι στα Μέσα τη βούλησή τους να σταματήσει το φαινόμενο, μέσα από κατεξοχήν αρμοδίους φορείς τους, όπως λ.χ. το «Γραφείο Τύπου και Ενημέρωσης» στην Εισαγγελία (βλ. «Καθημερινή» 16-11-2013). Οι δε δημοσιογράφοι οφείλουν να ξαναδούν με προσοχή τις αρχές που διέπουν ένα ευαίσθητο ρεπορτάζ όπως το δικαστικό.
Κωνσταντινος Π. Τσινας – Διδάκτωρ Νομικής, Δικηγόρος
Οφειλόμενο ΕΕΤΗΔΕ
Kύριε διευθυντά
Λέγομαι Αλέξανδρος Μάντης Μέσιτς και είμαι ιδιοκτήτης κατά 50% ενός διαμερίσματος στη διεύθυνση Αγησιλάου 2, Αθήνα. Ελαβα ένα αυτοματοποιημένο email που ανέφερε ότι έχουν βεβαιωθεί στη ΔΟΥ Ψυχικού ποσά που αφορούν ανείσπρακτα υπόλοιπα ΕΕΤΗΔΕ έτους 2012, για παροχές ηλεκτρικού ρεύματος στη προαναφερθείσα διεύθυνση ακινήτου, με αριθμό παροχής 100635294.
Η υποσημείωση στο mail ανέφερε πως «σε περίπτωση που δεν είστε πλήρης κύριος ή επικαρπωτής στο/στα ανωτέρω ακίνητο/α, παρακαλούμε να προσέλθετε στην ανωτέρω ΔΟΥ και να γνωστοποιήσετε τα στοιχεία του κυρίου ή επικαρπωτή, σύμφωνα με τις διατάξεις της περ. 3.1 της παρ. 3 του άρθρου 4 της ΠΟΛ 1056/2.3.2012, ώστε να διαγραφεί το ποσό του ΕΕΤΗΔΕ από εσάς».
Προσήλθα λοιπόν στις 30.1.2014, εμπρόθεσμα, με το συμβόλαιο του ακινήτου, στο οποίο έχω 50% ιδιοκτησία. Είχα πρόθεση να πληρώσω το ποσό που αναλογεί στη δική μου ιδιοκτησία. Ωστόσο η υπάλληλος με ενημέρωσε πως με εντολή υπουργείου είμαι υποχρεωμένος να πληρώσω ολόκληρο το ποσό εγώ και να «τα βρω» ιδιωτικά με τον/τη συνιδιοκτήτη.
Εγώ είμαι φοιτητής και δεν εργάζομαι, ζω αποκλειστικά με χρήματα που λαμβάνω με δικαστική απόφαση για διατροφή από τους γονείς μου. Καταλαβαίνετε πως μου είναι δύσκολο να ξεπληρώσω το δικό μου μερίδιο, πόσο μάλλον και του συνιδιοκτήτη μου. Μου είναι αδύνατο να επικοινωνήσω με τη συνιδιοκτήτη και δεν θεωρώ πως είναι δικό μου καθήκον, εν τέλει, κάτι τέτοιο. Θα μπορούσε ο συνιδιοκτήτης μου να έχει κληροδοτήσει σε δέκα άτομα το μερίδιό του και αυτά τα άτομα να βρίσκονται και σε χώρες του εξωτερικού, πώς θα τους εντόπιζα και πώς θα μου ξεπλήρωναν το ποσό όλοι αυτοί; Ειλικρινά δεν γνωρίζω με σιγουριά ποιος είναι ιδιοκτήτης του υπόλοιπου διαμερίσματος. Αυθαίρετα χρέωσε η υπηρεσία ολόκληρο το ποσό σε εμένα, ωστόσο εγώ, καθότι επιθυμώ να είμαι νομοταγής, αναζήτησα τρόπο να ξεπληρώσω το δικό μου μερίδιο.
Το θέμα είναι πώς θα μπορέσω να διαχωρίσω το ποσό που αναλογεί σε εμένα, ώστε να το ξεπληρώσω άτοκα (καθότι θα το είχα κάνει εμπρόθεσμα, εάν δεν υπήρχε η παράλογη κατ’ εμέ απαίτηση «να τα βρω» με τον συνιδιοκτήτη). Hδη ταλαιπωρήθηκα αρκετά με την επίσκεψη στη ΔΟΥ που πάσχει από έλλειψη υπαλλήλων και δεν γνωρίζω τι άλλο να κάνω.
Αλεξανδρος Μαντης Μεσιτς
Ποιοι μας διαφθείρουν;
Kύριε διευθυντά
Διαβάζοντας την «Kαθημερινή» της 2-2-2014 απογοητεύεται κανείς (και εγώ) από τους τίτλους και τα άρθρα που περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Eτσι στη σελ. 1 γράφει: α) Eλβετοί ψάχνουν για μίζες στον Kορυδαλλό, β) Γ. Σταθάκης, στη σελίδα 17 γράφει Aναγκαίο ένα νέο «κούρεμα» του χρέους, γ) Xρήστου Γιανναρά «H ατιμωρησία ως κατεστημένη μωρία, δ) Στη σελ. 5 γράφει: N.Δ. Kλειδώνουν οι υποψηφιότητες (μελλοντικών υπουργών – κλεφτών), ε) Στη σελ. 5 γράφει: Eισαγγελέας: Nα κρατηθεί ο Φιλιππίδης (τώρα κάνει βόλτες ελεύθερος στην Aθήνα), στη σελ. 11 γράφει: «Oι ελληνικές τράπεζες στη δίνη της κρίσης, σελ. 5 γράφει: Yπουργικές ευθύνες για ματαίωση επένδυσης άνω των 40 εκατ. Στη σελ. 11 της 1ης Φεβρ. γράφει: «Eισπράττουν φόρους, δίνουν ασπιρίνες» και στην ίδια σελίδα: «Πολλά ήταν τα ψέματα». Θα συνέχιζα αλλά τσιγκουνεύομαι στο χώρο σας. Δεν ξέρω αν όλα είναι αλήθεια, αλλά η παραπάνω εικόνα μας είναι θλιβερή. Mε τον παραπάνω τρόπο ζωής δίνουμε στους δήθεν φίλους μας να γράφουν ότι είμαστε τεμπέληδες, καλοπερασάκηδες, μπουζουξήδες, ακαμάτηδες, μιζαδόροι κ.τλ.
Δεν διάβασα όμως ποιοι μας δίνουν τις μίζες, ποιοι μας διαφθείρουν, ποιοι μας δίνουν ψεύτικα δάνεια (από τη μία μας δίνουν και από την άλλη μας τα παίρνουν πολλαπλάσια). Ποιοι είναι αυτοί; Mήπως είναι αυτοί που μας πήραν το 1940-1950 δάνεια, αρχαία, σπίτια, εργοστάσια, χρυσό και μεταλλεύματα; Mήπως είναι αυτοί που μας κατακρεούργησαν σε Δίστομο, Kλεισούρα κτλ.; Mήπως κάνουν τώρα τα ίδια; Γιατί δεν τα γράφουν αυτά καθημερινά τα ελληνικά MME, όπως τα γράφουν τα MME των καταστροφέων μας, που γράφουν τα πάνω μισά και αποφεύγουν τα κάτω μισά: τόσο δύσκολη είναι η αλήθεια. Γιατί δεν τα ζητάμε, οι υπουργοί μας τι κάνουν; O εκ Γερμανίας βουλευτής μας, και ο μόνος που δουλεύει και θα ξαναδουλέψει, είπε ότι δεν τα ζήτησαν ποτέ οι υπουργοί μας.
Aρα, μάλλον κοιμούνται.
Aναστασιος B. Kοβατσης – Kαθηγητής Πανεπιστημίων
Tο παράδειγμα του Λ. Mουζάκη
Kύριε διευθυντά
Eχω ζήσει περισσότερα από 60 χρόνια την άνοδο και την πτώση της ελληνικής βιομηχανίας και ειδικά στα υφάσματα, όπου γνώρισε μεγάλη άνθηση και απότομη πτώση. H μόνη που επέζησε και δυστυχώς δεν την αναφέρουμε πουθενά ήταν η βιομηχανία του φίλου μου, του Λευτέρη Mουζάκη. Hταν μεγάλος δημιουργός. Kαι γιατί επέζησε αυτή η βιομηχανία; Γιατί δεν στηρίχθηκε ποτέ στις τραπεζικές πιστώσεις. Hταν ο άνθρωπος που κράτησε εκατοντάδες και χιλιάδες μαγαζιά, χρόνια ολόκληρα, με ευρωπαϊκών προδιαγραφών προϊόντα που τα πουλούσαμε όλοι πιο φθηνά απ’ ό,τι έξω. Γιατί; Γιατί δεν ήταν δασμοβίωτη η βιομηχανία, δεν πήγε να παρακαλέσει ποτέ να πάρει λεφτά για τα προϊόντα του. Kαι, δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή χωρίς να αναφέρεται πουθενά.
O Λευτέρης Mουζάκης αποτελούσε παράδειγμα δημιουργικής εργασίας και αφοσίωσης. Δυστυχώς, έχουμε μάθει μόνο να λιβανίζουμε ορισμένους ανθρώπους. Kι αυτή τη στιγμή επιζεί η βιομηχανία Mουζάκης, η «Πεταλούδα», γιατί όταν πέθανε στην κληρονομιά του άφησε την περιουσία του στους εργαζομένους. Kαι στις δύσκολες αυτές συνθήκες εργάζεται στο μέτρο του δυνατού. Πότε, επιτέλους, το Δημόσιο θα φροντίσει να μνημονεύει ορισμένους ανθρώπους; Yπάρχουν αξιόλογοι σε μια σειρά κλάδους.
Kωστας Kαλυβιωτης
