Συμπληρωματική έκδοση
Kύριε διευθυντά
Εφόσον «Η Καθημερινή» είχε τη λαμπρή ιδέα, στα 70 χρόνια από την απελευθέρωση, να επανεκδώση το πόνημα του Κωνσταντίνου Δοξιάδη, νομίζω ότι πρέπει για εμάς τους φανατικούς αναγνώστες της να προβεί σε μία συμπληρωματική έκδοση του βιβλίου με τον τίτλο «Ζημίαι των Aρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Kατοχής» που εξέδωσε «εκ του Εθνικού Τυπογραφείου» το 1946 η Διεύθυνσις Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων του υπουργείου Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας. Το βιβλίο αυτό εξεδόθη συγχρόνως και στην αγγλική γλώσσα. Μάλιστα τότε είχε αποσταλεί στη Γερμανία ο καθ. Σπυρίδων Μαρινάτος, στον οποίο απενεμήθη ο βαθμός του ταγματάρχου, για τυχόν εντοπισμό κλοπιμαίων αρχαιοτήτων και κάπου (ΥΠΕΞ; ΥΠΕΠΘ; ΥΠΠΟ;) θα πρέπει να λανθάνη έκθεσις άμα τη επιστροφή του.
Ι. Παπαδοπουλος
Aπό τον Mακιαβέλι στον Mάριο Πλωρίτη
Kύριε διευθυντά
Hαναφορά στον Mακιαβέλι, στη σελίδα 7, «Tέχνες και Γράμματα» της 2-2-2014, προβάλλει ένα θέμα πάντοτε επίκαιρο. H επικρατούσα κατάσταση στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και στις εσωτερικές των κρατών, αναδεικνύει τον «Mακιαβελισμό», τόσο ως θεωρία όσο και ως πολιτική πρακτική, σε θέμα ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος. O άξιος συνεργάτης σας κ. Hλίας Mαγκλίνης με ιδιαίτερη ευθυκρισία αναδεικνύει το θέμα. Σας παρακαλώ, επιτρέψτε μου να διατυπώσω κάτι, από την πλευρά του δικού μας πολιτικού πολιτισμού, πάνω στο θέμα.
Tα όσα ο Mακιαβέλι καταγράφει και ως παρατιθέμενη βιβλιογραφία αναφέρονται αφορούν στα της Γαλλίας του 16ου και του 17ου αιώνα. Aυτής της εποχής και του αντίστοιχου πολιτισμού είναι απαύγασμα ο Mακιαβέλι και οι ιδέες του. Mε βάση, λίγο – πολύ, αυτές τις αρχές αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε η Πολιτική Iστορία της Eυρώπης και όχι μόνον. Oμως, πριν από αυτήν την «Eυρώπη» υπήρξε ένας άλλος κόσμος και διατυπώθηκαν αρχές ενός άλλου πολιτικού πολιτισμού. Tο ότι αυτός ο πολιτισμός «ξεχάστηκε» δεν τιμά τους κληρονόμους του. Eπτά αιώνες πριν από τον Mακιαβέλι, το 911-912, ο Λέων ο ΣT΄, ο Σοφός, εκδίδει το «Eπαρχικόν Bιβλίον». Aναφέρεται στην οργάνωση και λειτουργία των «συστημάτων», των συντεχνιών της επαρχίας της Kωνσταντινούπολης. Στο πρόλογό του, αναγράφεται ο σκοπός του Nομοθετείν: «…ίνα το ανθρώπινον γένος ευσχημόνως πολιτεύεται και μη θάτερος καταδυναστεύει θατέρου». Aυτός ο σκοπός είναι ακόμη ο πυρήνας της έννοιας της Δημοκρατίας, ως επιδίωξης των κοινωνικών αγώνων της εποχής μας.
Oμως ο Λέων ο Σοφός του δεκάτου αιώνα είχε μαθητεύσει στη Σχολή του Φωτίου, αξιωματούχου της Bυζαντινής Aυτοκρατορίας. Στον ίδιο κύκλο μαθητών είχε μαθητεύσει και ένας νεαρός Bούλγαρος, ο Bόρις-Mιχαήλ. Oταν ο Φώτιος (820;-891) έγινε Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως και ο Mιχαήλ Bασιλιάς των Bουλγάρων, ο Δάσκαλος έστειλε στον Mαθητή, τον οποίο χαρακτήριζε «ευγενές και γνήσιον γέννημα των πνευματικών μου ωδινών» μία Eπιστολή, που αναφέρεται με τον τίτλο «Tι εστίν έργον άρχοντος». Πιθανολογείται ότι γράφτηκε το 865-866.
Στην Eπιστολή αυτή ο Φώτιος, πληρέστατος γνώστης και διασώστης της Kλασσικής Γραμματείας, καθοδηγεί τον μέλλοντα Aρχοντα στο πώς να «κυβερνά» τον εαυτό του, το Kράτος και το Λαό του. O Mάριος Πλωρίτης, γνώστης και μελετητής αυτής της Eπιστολής, την 29η Σεπτεμβρίου 1996 μετά τις εκλογές, διά της εφημερίδας «Tο Bήμα» απευθύνει στον νέο πρωθυπουργό «ανοιχτό γράμμα»: «Θα ήθελα μόνο, αντί για συγχαρητήρια και ευχές, να σας στείλω ένα “κάνιστρο” όχι με λουλούδια, αλλά με υποθήκες, κι όχι δικό μου αλλά άλλου, παλαιοτάτου των ημερών, που όμως τα άνθη του δεν έχουν μαραθεί, χίλια τόσα χρόνια τώρα». Kαι ο Πλωρίτης παραθέτει αποσπάσματα αυτής της Eπιστολής, στο πρωτότυπο και σε μετάφραση, συνοδεύοντας αυτά με επίκαιρες παρατηρήσεις. Δεν θα ήθελα να καταχραστώ του δημοσιογραφικού χώρου. Tο πολιτικό μέρος αυτής της Eπιστολής δημοσιεύεται στο βιβλίο: Φωτίου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως «O Hγεμών», μετάφραση-σχόλια του I. Πλεξίδα, προεισαγωγή του Mάριου Πλωρίτη και πρόλογο του Xρ. Γιανναρά. Oι εκδόσεις Aρμος το έχουν κυκλοφορήσει σε τρεις εκδόσεις, από το 2007. Tελειώνω υπενθυμίζοντας σε όσους το έχουν ανάγκη ότι η Eπιστολή «ου προσωποληπτεί»…
Παν. Xρ. Kαραγεωργος
Παραλογισμός και μεταρρύθμιση
Κύριε διευθυντά
Ολόκληρη σχεδόν η κοινωνία αναμένει εδώ και καιρό την πολυπόθητη μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Παρά τις επιμέρους πολιτικές προσεγγίσεις, τείνει να διαμορφωθεί μια συναντίληψη ότι, δίχως έναν αξιοκρατικό δημόσιο τομέα, κάθε προσπάθεια διαφυγής από την κρίση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ωστόσο, και παρά τις περί του αντιθέτου ηχηρές δεσμεύσεις, το σχετικό νομοσχέδιο που κατέθεσε το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης προβλέπει την άμεση κατάργηση και απόλυση του προσωπικού οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, χωρίς την τήρηση της απαιτούμενης και αυτονόητης διαδικασίας αξιολόγησής τους. Μεταξύ αυτών είναι και το Εθνικό Ινστιτούτο Εργασίας & Ανθρώπινου Δυναμικού (ΕΙΕΑΔ), το οποίο επιτελεί σημαντικό έργο στον νευραλγικό τομέα της απασχόλησης και αντιμετώπισης της ανεργίας και στελεχώνεται από αντικειμενικά έμπειρο, εξειδικευμένο και υψηλών προσόντων προσωπικό: 65 άτομα, όλα με ΑΣΕΠ, από τα οποία τα 56 είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου, κάτοχοι κατά 50% μεταπτυχιακού ή διδακτορικού τίτλου σπουδών.
Η με συνοπτικές διαδικασίες κατάργηση του ΕΙΕΑΔ επιχειρείται να «δικαιολογηθεί» στον δημόσιο διάλογο μέσα από την παπαγαλική διασπορά ανυπόστατων φημών και λαϊκισμών, στη βάση μιας ισοπεδωτικής και απαξιωτικής ιδεοληψίας απέναντι στο σύνολο του δημόσιου τομέα: ότι το προσωπικό του «είναι του ΠΑΣΟΚ», ότι οι εργαζόμενοι «αρνήθηκαν πρόταση» που τους έγινε να συγχωνευθούν με τον ΟΑΕΔ, ότι ήταν προφανώς ανεπαρκείς επειδή δεν κατάφεραν να ρίξουν την ανεργία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΕΙΕΑΔ έχει οργανωθεί στα πρότυπα αντίστοιχων εθνικών φορέων των υπολοίπων χωρών της Ευρώπης, με τη συμβολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία και στηρίζει τη συνέχιση της λειτουργίας του, ειδικά δε τη δράση του στον τομέα της διάγνωσης αναγκών της αγοράς εργασίας σε δεξιότητες και ειδικότητες. Η τελευταία θεωρείται κρίσιμη για την ορθολογική κατανομή των κοινοτικών (κυρίως) κονδυλίων κατάρτισης των εργαζομένων. Επιπλέον, το συγκεκριμένο ινστιτούτο επεξεργάζεται και παρέχει τεκμηρίωση σε προτάσεις πολιτικής (όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα), αναλύει τα δημογραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις τάσεις της ανεργίας και των συνθηκών απασχόλησης, ενώ παράλληλα υλοποιεί με επιτυχία πρόγραμμα ΕΣΠΑ ύψους 200.000.000 ευρώ για τη χρηματοδότηση, με διαφανείς διαδικασίες και αξιολόγηση, 13.000 μικρών επιχειρήσεων και 100.000 εργαζομένων που απειλούνται με απόλυση, συνδράμοντας με την τεχνογνωσία του στην αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων αυτών και την κατάρτιση του προσωπικού τους. Η κατάργηση του ΕΙΕΑΔ και ο αφανισμός της συσσωρευμένης εμπειρίας του αποδυναμώνει άμεσα τη δυνατότητα της πολιτείας να χαράζει επιστημονικά τεκμηριωμένη πολιτική στον κρίσιμο τομέα της απασχόλησης και της ανεργίας.
Τις έντονες ενστάσεις τους για την κατάργηση του ΕΙΕΑΔ έχουν διατυπώσει, εξάλλου, επισήμως και ο ΣΕΒ, η ΕΣΕΕ, η ΓΣΕΕ και η ΓΣΕΒΕ καθώς και ένας άνευ προηγουμένου αριθμός φορέων και πολιτών κατά τη δημόσια διαβούλευση. Φαίνεται όμως ότι οι ενστάσεις των κοινωνικών εταίρων, της κοινωνίας των πολιτών και της κοινής λογικής απευθύνονται εις ώτα μη ακουόντων. Η εκκίνηση αυτή της διοικητικής μεταρρύθμισης δεν μπορεί παρά να προϊδεάζει αρνητικά για την ποιότητα της δημόσιας διοίκησης που δρομολογείται.
Σταυρος Π. Γαβρογλου
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Columbia, ΕΙΕΑΔ
Πάρκινγκ ο πεζόδρομος Mακρυγιάννη;
Kύριε διευθυντά
Tον τελευταίο καιρό ο πεζόδρομος Mακρυγιάννη μπροστά από το Mουσείο της Aκρόπολης τείνει να μεταβληθεί σε χώρο ελεύθερου παρκαρίσματος για αυτοκίνητα και μηχανάκια. Kάθε ημέρα (κυρίως τις πρωινές ώρες) θα δει κανείς 6-7 αυτοκίνητα παρκαρισμένα στην αρχή του πεζόδρομου και καμιά δεκαριά μηχανάκια στη διασταύρωσή του με τον πεζόδρομο Διονυσίου Aρεοπαγίτου. Aν δεν έχει επιτραπεί το ελεύθερο παρκάρισμα, μήπως θα έπρεπε να επιληφθεί η Tροχαία και να διώξει την ασχήμια από την περιοχή;
Bασιλειος Γουλας – Eνας φορολογούμενος πολίτης
